Για το καλό του τόπου και της πατρίδας, ρε... γαμώ το!

Με το θέμα αυτό ασχολήθηκα -στην πολιτική του διάσταση- στο εν Τύποις πόνημα της Δευτέρας, 6 Μαρτίου 2017, υπό τον τίτλο “Οι επιχειρηματίες υπέρ της λύσης, οι μισθωτοί εργαζόμενοι όχι;”. Στην πολιτική του διάσταση με την έννοια αυτής καθαυτής της λύσης και του περιεχομένου της.

Σημειώνω εδώ πως, στο εν λόγω εν Τύποις πόνημα ως υστερόγραφο έγραψα τούτα: Επειδή στο παρόν -πόνημα- ανέφερα ότι οι εργαζόμενοι ανά την υφήλιο -άρα και στην Κύπρο- είναι στη μια πλευρά του δρόμου και στην άλλη -καλύτερα στην αντίπερα πλευρά- είναι το κεφάλαιο, οι φορείς και οι κάτοχοί του, και ότι το κεφάλαιο, κακά τα ψέματα, πατρίδα δεν έχει, ιδιαίτερα στην ακραία -σημερινή- ολοκληρωτική και επιθετική του μορφή, επιφυλάσσομαι για τούτο στο επόμενο εν τύποις πόνημα.

Αυτό, λοιπόν, πράττω σήμερα. Επαναλαμβάνοντας ότι: Όλοι για το καλό του τόπου, του λαού και της πατρίδας μας -άντε, κάποιο και για το καλό της οικονομίας- θέλουμε και αγωνιζόμαστε για τη λύση. Κάποιοι, όμως, απ’ αυτούς τους “όλους” περιγράφουν και το περιεχόμενο τη λύσης, ενώ κάποιοι άλλοι ξεχνούν να πράξουν τούτο. Ή το περιγράφουν αποσπασματικά και επιλεκτικά. Αρκεί που λένε ότι είναι υπέρ της λύσης για το καλό της πατρίδας...

Αλλά, ό,τι πουν πολιτικοί τε και πολιτικάντηδες, ό,τι πουν ηγέτες και προύχοντες, ό,τι πουν κόμματα, οργανώσεις -ακόμη και οι εργοδοτικές, παρακαλώ- ότι πουν πρόεδροι, πάρεδροι, υπουργοί και βουλευτάδες, πάντα για το καλό του τόπου το λένε. Αφού να σκεφτείτε -και επί τούτου δεν υπερβάλλω- ακόμη και η πολιτική λιτότητας, ακόμη και το μνημόνια, ακόμη και το κούρεμα του Μάρτη 2013, ακόμη και οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, οι αναστολές παραχώρησης συμφωνημένων -και νομικά κατοχυρωμένων- αυξήσεων και προσαυξήσεων, έγιναν για το... καλό του τόπου. Γα το καλό της Κύπρου, για το καλό του λαού μας.

Φευ, όμως, τους διαφεύγει (;) το γεγονός ότι τη στιγμή που οι μισθωτοί εργαζόμενοι ενώ υφίσταντο όλα τα πιο πάνω, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών ολοένα και μεγάλωνε, ενώ την ίδια στιγμή τα κέρδη και υπερκέρδη αυξάνονταν και πολλαπλασιάζονταν. Τους διαφεύγει (;) ακόμη κι ότι την ίδια στιγμή που ο λαός πλήρωνε το κόστος της κρίσης και έβλεπε όχι μόνο τους μισθούς του, αλλά και τις περιουσίες του, όπως και τις οικονομίες μιας ολόκληρης ζωής να εξανεμίζονται στους τέσσερις ανέμους, άλλοι -οι πολύ ολίγοι- πλούτιζαν. Ανάθεμα ακόμη και αν “καταφέραμε” να δημιουργήσουμε κι εμείς στην Κύπρο τις γενιές των πεντακόσιων, των τετρακόσιων, ακόμη και των τρακόσιων ευρώ τον μήνα. Κι άλλα πολλά, μα πάρα πολλά συμβαίνουν στην Κύπρο των αντιθέσεων και ανισοτήτων τους διαφεύγουν (;)... Όπως συμβαίνουν στον κόσμο όλο, βεβαίως βεβαίως!

Φτάνει που όλα αυτά έγιναν -παρακαλώ- για το καλό του τόπου! Και όχι μόνο έγιναν, αλλά και γίνονται, ακόμη. Κι είναι τούτο το πλέον τραγικό... “Παρηγοριά”, ότι όλα αυτά γίνονται για... το καλό της πατρίδας. Παρηορκά στον άρρωστο, ώστι να βγκ’ η ψυσhή του, που λέγει κι η γνωστή κυπριακή παροιμία...

Την πατρίδα, λοιπόν, και το καλό του τόπου όλοι επικαλούνται. Πολιτικοί και επιχειρηματίες... Ναι, ναι και επιχειρηματίες και οι οργανώσεις αυτών. Μαζί και το κεφάλαιο, αφού οι κατέχοντες αυτό και οι εκφραστές αυτού το ίδιο επικαλούνται. Και τι πιο... πρόσφορο -για να φεύγει, μάλιστα η σκέψη ημών των λαϊκών και μη προνομιούχων απ’ όλα τα κακά που προανέφερα- να γίνεται επίκληση στο κυρίαρχο που απασχολεί τον τόπο και το λαό; Στο Κυπριακό και τη λύση του, ασφαλώς! Όπως έχουν πράξει -μέσα από τι στήλες του “Πολίτη” της περασμένης Κυριακής, ημερ. 5 Μαρτίου- αρκετοί επιχειρηματίες. Επικεφαλής εργοδοτικών και επιχειρηματικών συνδέσμων: “Επιχειρηματίες, υπέρ της λύσης”, ο πρωτοσέλιδος τίτλος της εν λόγω εφημερίδας και στην μέσα σελίδα με μια μικρή παραλλαγή: “Η επιχειρηματική κοινότητα υπέρ της λύσης”...

Για το καλό της οικονομίας και της... πατρίδας και αυτό, ασφαλώς. Άλλο αν στο ρεπορτάζ μέσα, ουδείς των επιχειρηματιών ασχολήθηκε έστω και σε μια αράδα στο περιεχόμενο της λύσης. Με τέτοιες λεπτομέρειες θα ασχολούνται τώρα κάποιοι; Η οικονομία να πάει καλά, τα κέρδη ν’ αυξάνονται και να πληθύνονται, στις λεπτομέρειες του περιεχομένου της λύσης θα κολλήσουμε;

Ξέρετε, από καταβολής του Κυπριακού [κι αυτό υπάρχει -σε διαφορετική μορφή και στάδιο, ασφαλώς- πολύ πριν την γέννησή μου] και διαρκούντος του Κυπριακού τις τελευταίες έξι - επτά δεκαετίες, για λόγους που δεν είναι της παρούσης, πέρασε ένα σύνθημα το οποίο και έγινε πράξη: το λεγόμενο εθνικό συμφέρον, το συμφέρον τη πατρίδας και του τόπου στην πολιτική του διάσταση, πάντοτε υπερέχει -και/ή προηγείται- του ταξικού συμφέροντος. Για την πατρίδα, ρε γαμώτο, κατά παράφραση της διάσημης ατάκας της Βούλας Πατουλίδου στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης...

Και φθάνουμε με τούτο στο “ψητό”: Μα... έχει πατρίδα το κεφάλαιο; Η απάντηση, απλή, πολύ απλή: Όχι, δεν έχει πατρίδα το κεφάλαιο! Και την απάντηση αυτή έδωσαν πριν ακριβώς 169 χρόνια -τέλη Φλεβάρη 1848- οι θεωρητικοί του κομμουνισμού, Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, μέσα από το περίφημο “Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος”.

Αλήθεια, πως γεμίζουν οι τράπεζες στην Ελβετία και λοιπούς φορολογικούς παραδείσους με καταθέσεις και χρήματα και γιατί αυτά δεν μένουν στις χώρες -στην πατρίδα, καλύτερα- των καταθετών; Αλλά και πόσο οι κατά χώρες ντόπιες τράπεζες, παραμένουν “ντόπιες”; Ή, για να το κάνω πιο απλό: πόσο αυτό το περίφημο και αρχαιοπρεπέστατο “Κοινό Κυπρίων”, με το οποίο για δεκαετίες συνδέαμε -στην αντίληψη και στην πράξη- την Τράπεζα Κύπρου, ισχύει σήμερα, με τη “σημερινή” Τράπεζα Κύπρου; Ας μη γελιόμαστε: Το μόνο κοινό που έχει σήμερα η Τράπεζα Κύπρου με τους Κύπριους είναι ότι διαχειρίζεται τα χρήματά μας -όσα μας έχουν απομείνει, βεβαίως. Από κει και πέρα η τράπεζα είναι για την Κύπρο -εκτός από το όνομα- μια ξένη τράπεζα. Δείτε το στο Συμβούλιο της, δείτε το και στους μεγαλομετόχους της που την πήρανε όσο όσο... Και τα όποια κέρδη της, ασφαλώς, πρωτίστως στους ξένους θα πηγαίνουν...

Βέβαια, ο “τόπος” κι η “πατρίδα” μας παραπέμπουν και σε άλλες ορολογίες: στο έθνος, στον πατριωτισμό. Για την ανάλυση των οποίων θα χρειαζόμαστε αρκετό χώρο. Για σήμερα να πω μόνο τούτο: Σε κάθε έθνος υπάρχουν άλλα δύο έθνη: Το “έθνος” των αστών, το έθνος του κεφαλαίο -και των κατόχων αυτού, δηλαδή- και το “έθνος” των εργατών και εργαζομένων· η “πατρίδα” του κεφαλαίου και η “πατρίδα” των εργατών και εργαζομένων.

Και επ’ αυτού δανείζομαι μερικά από τα λόγια πρόσφατου άρθρου του Ελλαδίτη συναδέλφου δημοσιογράφου Νίκου Μπογιόπουλου, σημειώνοντας, για την εξ αντιθέτου ύπαρξη από τη μια του «έθνους» των αστών κι από την άλλη του «έθνους» των εργατών και τούτα, τα οποία και προσυπογράφω:

Καμία κοινότητα συμφερόντων δεν υπάρχει, και δε θα υπάρξει ποτέ, ανάμεσα σε αυτά τα δύο «έθνη». Καμία «εθνική συναίνεση», όπως την ευαγγελίζεται – πάντα – το «έθνος» των καταπιεστών δεν ωφέλησε ποτέ και πουθενά το «έθνος» των καταπιεσμένων.

Να, επομένως, γιατί ο «πατριωτισμός» των αστών (που κλέβουν όλα τα γεννήματα) δεν έχει καμία σχέση με τον πατριωτισμό των εργατών, αφού στην περίπτωση των εργατών

• πατριωτισμός είναι το δικαίωμα στη δουλειά και όχι το δικαίωμα στην απόλυση,
• πατριωτισμός είναι η ικανοποίηση όλων των ανθρώπινων αναγκών και όχι η εκμετάλλευση της ανθρώπινης ανάγκης,
• πατριωτισμός είναι μια κοινωνία σε μια πατρίδα που θα έχει απ’ όλα για όλους και όχι μια πατρίδα που θα έχει απ’ όλα για τους λίγους, τους κηφήνες και τους σφετεριστές του μόχθου των πολλών.

* Να, λοιπόν, με ποια έννοια, σε όσους απειλούν ή παραμυθιάζουν το λαό με τα πατριδοκάπηλα κηρύγματα, η απάντηση (για να γυρίσουμε στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο) είναι ότι: «οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα».

* Να, επομένως, γιατί από τους εργάτες (όπως διαβάζουμε στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο): «δεν μπορείς να τους πάρεις αυτό που δεν έχουν».

Γιατί, πολύ απλά, δεν μπορείς να τους πάρεις αυτό που ήδη τους το έχουν στερήσει οι απάτριδες «πατριώτες» εκμεταλλευτές τους.

Και καταλήγω με μια ακόμη αναφορά του Νίκου Μπογιόπουλου:

Να, τελικά, γιατί η «σωτηρία της πατρίδας» -κι εμείς εδώ στην Κύπρο ας βλέπουμε και/ή μεταφράζουμε τούτο υπό το πρίσμα της λύσης και του περιεχομένου της του Κυπριακού- όπως αρέσκονται να λένε όσοι καταστρέφουν την πατρίδα, περνάει μέσα από την πάλη των προλετάριων. Των μόνων που έχουν πατρίδα. Αυτών που ούτε τα «πεζούλια» τους, ούτε τα «καλύβια» τους μπορούν να τα πάνε στην Ελβετία, όπως έλεγε ο Άρης Βελουχιώτης, πριν 73 τόσα χρόνια...