Ο πρόεδρος, ο μικρός πρίγκιπας, τα επικοινωνιακά παίγνια και οι εν καραντίνα πάσχοντες δημιουργοί...

Ξεκαθαρίζω, βέβαια, εξ αρχής ότι ουδόλως με ενόχλησε -μηδέ με ενοχλεί- ότι ο πρόεδρος ανέλαβε το ρόλο του παππού και είπε διαδικτυακά και τηλεοπτικά ένα παραμύθι στα παιδιά. Κάθε άλλο. Είναι καλό οι πολιτικοί -του προέδρου περιλαμβανομένου- να θυμούνται από καιρού εις καιρό ότι είναι κι αυτοί άνθρωποι και ως τέτοιοι πρέπει να συμπεριφέρονται: Απλά και ανθρώπινα. Χωρίς... σκοπιμότητες και μη έχοντας στο πίσω -ενίοτε και στο μπροστινό- μέρος της σκέψης τους τη μεζούρα του πολιτικού οφέλους και το κτίσιμο του επικοινωνιακού τους ίμεητζ.

Αυτό, λοιπόν, το τελευταίο ενοχλεί. Κι αυτό ενόχλησε και λόγου μου από την -καθ’ όλα επιτρεπτή, επαναλαμβάνω- ενέργεια του προέδρου Αναστασιάδη να διαβάσει χάριν των παιδιών ένα παραμύθι. Απαντώντας, αντιλαμβάνομαι, θετικά σε σχετική πρόταση του Μουσείου Παραμυθιού... Βλέπετε, άλλο να διαβάζει ένα παραμύθι ένας παππούς, που έλαχε -κατά δική του παλαιότερη ορολογία- να είναι και πρόεδρος και άλλο να διαβάζει ένας πρόεδρος -που τυχαίνει να είναι και παππούς- ένα παραμύθι για παιδιά και οι επικοινωνιολόγοι του να το στέλλουν -μέσω ΤιΒι, euronews, cnn, μ.κ.δ. και άλλως πώς- στα πέρατα της οικουμένης. Χρησιμοποιότντας -ως όχημα- το Μουσείο Παραμυθιού...

Το λέω, λοιπόν, ευθέως: Αν η αναγνωση του παραμυθιού από τον πρόεδρο έμενε στα παιδιά και στους γονείς τους, τότε μπράβο του και πάλιν μπράβο του! Αν, όμως, μέσα από αυτή την ανάγνωση του παραμυθιού οι επικοινωνιολόγοι στον προεδρικό λόφο επιχειρούν να κτίσουν ένα επικοινωνιακό ίμεητζ για τον πρόεδρο πόσο καλός πρόεδρος είναι που κοντά στα άλλα βαριά και σύνθετα καθήκοντά του βρίσκει και χρόνο και ασχολείται με τα παιδά, τότε κτυπούν λάθος πόρτα!

Ξέρετε, ένας παππούς κρίνεται από πολλά, μικρά και ασήμαντα -για τους μεγάλους- πράγματα που έχουν να κάνουν με τα παιδιά. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς τα φώτα της δημοσιότητας και πίσω από κάμερες και μικρόφωνα. Τον παππού Αναστασιάδη, λοιπόν, τον κρίνουν τα εγγόνια του, που τον ζουν, όσο τον ζουν. Και πραγματικά εύχομαι η κρίση τους να είναι αυτή που θέλει -και αναμένει- ο κάθε παππούς απο τα εγγόνια του.

Αντίθετα από τον παππού, ένας πρόεδρος κρίνεται -σε ό,τι αφορά τα παιδιά- από την πολιτική που ασκεί στα θέματα που ενδιαφέρουν και αφορούν τα παιδιά: Την πολιτική στη δημόσια εκπαίδευση, την πολιτική στη δημόσια υγεία, την πολιτική στον πολιτισμό και τον αθλητισμό. Στους τομείς δηλαδή που αφορούν και επηρεάζουν άμεσα τη ζωή, την ανάπτυξη, τη μόρφωση, την υγεία και την ψυχαγωγία των παιδιών, ίσαμε να ενηλικιωθούν. Από κει και πέρα αλλάζουμε μέτρα και σταθμά, αλλάζουμε μεζούρα μέτρησης...

Φευ, όμως: Σ’ αυτά η πολιτική Αναστασιάδη, της κυβέρνησής του και του κυβερνώντος κόμματος κάθε άλλοι παρά άριστα παίρνει. Αντίθετα, αν είναι να την βαθμολογήσουμε, όλα κάτω από τη βάση θα είναι. Και στην παιδεία και στην υγεία και στον πολιτισμό και στον αθλητισμό. Αυτό το γνωρίζαμε -όσοι δεν φορούν πολιτικές και κομματικές παρωπίδες- από χρόνια τώρα. Και το επιβεβαιώσαμε και με την εμφάνιση και εξάπλωση της πανδημίας του κορωνοϊού. Κι ας μην καμώνοντναι οι κυβερνώντες πως είναι αυτοί που σώζουν την παρτίδα, γιατί δεν είναι!

Αυτοί που τη σώζουν είναι οι πραγματικοί ήρωες τόσο στον τομέα της δημόσιας υγείας, όσο και στον τομέα της δημόσιας εκπαίδευσης, μαζί με κάμποσους άλλους δημόσιους λειτουργούς από διάφορες κρατικές υπηρεσίες. Οι οποίοι, παρά τη διάλυση και αποδόμησή τους, που στοχοπροσηλωμένα η κυβέρνηση Αναστασιάδη για χρόνια μεθοδεύει, στάθηκαν στις επάλξεις για να σώσουν εμάς, το λαό, από την πανδημία. Άλλο αν κάποιοι επιχειρούν να καρπωθούν τις δάφνες και τη δόξα.

Και ξανάρχομαι στο παραμύθι: Αν ο πρόεδρος και η κυβέρνησή του θέλει να κτίσει στα παιδιά και τους νέους, πρώτα να κτίσει και να στηρίξει αυτούς που βρίσκονται στα μετερίζια της δημόσιας παιδείας, της δημόσιας υγείας, του πολιτισμού και του αθλητισμού. Στους ίδιους τους λειτουργούς, τους δημιουργούς και στους φορείς αυτών των πυλώνων. Στους εκπαιδευτικούς, στους γιατρούς και νοσηλευτές, στους δημιουργούς του πολιτισμού του τόπου, στους αθλητές και τις δομές που περιβάλλουν όλες αυτούς τους ανθρώπους. Μέσα από περισσότερο κράτος. Κράτος για τους πολλούς και όχι για τους λίγους. Με τα οφέλη στους πολλούς και όχι στους λίγους. Και ναι, εν καιρώ πανδημίας και καραντίνας, να στηρίξει έμπρακτα τους δημιουργούς του πολιτισμού, σε όλες του τις εκφάνσεις και δραστηριότητες. Δίνοντάς τους πρώτα την απαιτούμενη στήριξη να επιβώσουν βιολογικά ως φυσικά όντα και κατόπιν να ξαναμπορέσουν να δημιουργήσουν.

Πόσο πολύ έχουμε ανάγκη από την πολιτιστική δημιουργία το βλέπουμε ιδιαίτερα σήμερα, εν καιρώ πανδημίας κορωνοϊού, βρισκόμενοι οι πλείστοι από εμάς σε καραντίνα... Και το βλέπουμε μέσα από το διαδίκτυο και τις τηλεοράσεις, με τις δημιουργίες που οι δημιουργοί και εργάτες του πολιτισμού και της παιδείας φτιάχνουν και εκπέμπουν. Από μόνοι τους, χωρίς τη βοήθεια και στήριξη του κράτους. Το οποίο απουσιάζει από αυτή την προσπάθεια. Ευτυχώς που στην προσπάθεια αυτή -πέρα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης- τείνουν εύκοον ους και σημαντική χείρα βοήθειας οι τηλεοπτικοί σταθμοί...

Δείτε πάρα κάτω δύο δείγματα, από την Ελλάδα. Χωρίς τη βοήθεια, βέβαια, του... αδελφού ελληνικού κράτους... Το ένα μια δημιουργία κάποιων -άγνωστων σ’ εμάς εδώ στην Κύπρου- δημιουργών και το δεύτερο μια κραυγή αγωνίας μιας Ελληνίδας ιέρειας του πολιτισμού, που εκφράζει -κατά την ταπεινή μου άποψη- όλους τους εν καραντίνα πάσχοντες εργάτες του πολιτισμού και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, αν όχι και στον κόσμο όλο...

'' Ρώτησα τον Χαρδαλιά που να κάνω πασχαλιά ''! Βγήκε Δημοτικό τραγούδι για το μαύρο μας το χάλι

Ο καλλιτέχνης δεν είναι άνθρωπος

Υ.Γ. Διερωτούμαι, πραγματικά: Αν αντί να διαβάζουν για λόγους επικοινωνιακούς παραμύθια στα παιδιά ο πρόεδρος και οι πολιτικοί, το κράτος βοηθούσε κατά τρόπο οργανωμένο τους ίδιους τους δημιουργούς να κάνουν αυτό -και άλλα πολλά- ο κάθε ένας και η κάθε μία στον τομέα τους -θέατρο, μουσική, ψυχαγωγία, εκπαίδευση, φυσική άσκηση κ.ά- δεν θα ήταν κατά πολύ καλύτερα και πρωτίστως οφελιμότερα και αποδοτικότερα; Για σκεφτείτε... Ιδιαίτερα μετά από όσα είδατε και ακούσατε από την Έλια Βεργανελάκη στο δεύτερο βίντεο!
Κυπ. Κ.