Εκκλησία Vs κορωνοϊός: Κράτος εν κράτει με προκλητική αλαζονία και... με κυβέρνηση μαριονέττα!

Έχω την αίσθηση ότι η κυπριακή εκκλησία, δα της Ιεράς Συνόδου, παραξήλωσε το πράγμα. Και παίζει με την υγεία καιασφάλεια των πολιτών. Κι η κυβέρνηση -τουλάχιστον μέχρι της στιγμής που σύρονταν αυτές οι γραμμές- παίζει πελλόν. Αποδεικνυόμενη όχι μόνο κατώτερη των περιστάσεων, αλλά και μαριονέττα στις ορέξεις και ετσιθελισμό της ηγεσίας της εκκλησίας.

Δεν με απασχολεί επί του παρόντος -άνκαι έχω και επί τούτου άποψη- ο ισχυρισμός της Ιεράς Συνόδου ότι “η Θεία Κοινωνία δὲν συμβολίζει ἀλλὰ εἶναι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ”. Ούτε ακόμη ο ισχυρισμός πως “Θὰ ἦταν βλάσφημο καὶ νὰ σκεφτόμαστε ὅτι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ θὰ μποροῦσαν νὰ μεταδώσουν ὁποιαδήποτε ἀσθένεια ἢ ὁποιονδήποτε ἰόν”. Παρότι μη θρησκευόμενος, σέβομαι την εκκλησία και τους αξιωματούχους της, σέβομαι τους πιστούς και τις πεπποιθήσεις τους. Ωστόσο: Όταν μιλά η επιστήμη, όλοι οι άλλοι σιωπούν! Της εκκλησίας περιλαμβανομένης. Κι όταν το κράτος -βρισκόμενο μπροστά σε μια πανδημία με άγνωστες ακόμη τις προεκτάσεις της στην κοινωνία όλη- αποφασίζει κάποια μέτρα, αυτά τα μέτρα ισχύουν για όλους. Ιδιαίτερα που αυτά τα μέτρα ενέχουν χαρακτήρα νομοθετικών ρυθμίσεων με πρόνοιες για ποινές σε περίπτωση μη συμμόρφωσης...

Τι γίνεται, όμως, με την εκκλησία της Κύπρου; Τίποτε περισσότερο από το να σηκώσει το δικό της μπαϊράκκι και προκλητικά να δηλώνει πως δεν θα εφαμρόσει τις νομικά δεσμευτικές για όλους αποφάσεις της κυβέρνησης! Αν είναι ποτέ δυνατόν, δηλαδή, από ένα μέτρο που ισχύει για όλους, να μην ισχύει για τους ταγούς της εκκλησίας. Αυτό, δηλαδή, της απαγόρευσης της συνάθροισης πέραν των 75 ατόμων σε λειστούς χώρους. Και η κυβέρνηση μέχρι στιγμής να σιωπά. Μετατρέποντας εαυτόν σε μαριονέττα στα χέρια τους αρχιεπισκόπου και των επισκόπων της Ιεράς Συνόδου.

Το πιο προκλητικό όλων, όμως, είνα που η Ιερά Σύνοδος τη δική της παρανομία την ρίχνει τους ώμους των πιστών. Βλέπετε, η Ιερά Σύνοδος αναφέρει πως “η Ἐκκλησία θὰ τελεῖ ἀνελλιπῶς τὶς ἀκολουθίες της και πως οι πιστοί, ὅπως πάντα, καλοῦνται νὰ συμμετέχουν σ’ αὐτές, χωρὶς νὰ ἐξαναγκάζονται πρὸς τοῦτο”. Για να προσθέσει: “Οὔτε καὶ θὰ μπορούσαμε νὰ ὑποδείξουμε σὲ κάποιον ὅτι πρέπει νὰ ἀποχωρήσει ἀπὸ μίαν ἀκολουθία, γιατὶ ἔχει συμπληρωθεῖ ὁ ἐπιτρεπόμενος ἀριθμός, σὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ ὁποιαδήποτε συνάθροιση”. Προκλητική ανυπακοή σε δεσμευτικό διάταγμα και αλαζονία μαζί. Με μετατόπιση της ευθύνης για την ανυπακοή στο διάταγμα όχι σ’ αυτούς που λειτουργούν τις εκκλησίες -όπως στην περίπτωση των κέντρων κι άλλων κλειστών χώρων συνάθροισης πολιτών για οποιονδήποτε λόγο- αλλά στο θεοσεβούμενο -μπορεί και θεοφοβούμενο- κοινό. Το οποίο αν θέλει, λένε, πηγαίνει στις λειτουργίες, ενώ την ίδια ώρα η Ιερά Σύνοδος το καλεί να συμμετέχει σ’ αυτές!

Ξέρετε κάτι; Πέρα από το θεό της εκκλησίας τη Κύπρου, της ορθοδοξίας, των καθολικών και άλλων χριστιανικών αιρέσεων και δοξασιών, πέρα από τους διάφορους θεούς και προφήτες της υφηλίου και των λαών, υπάρχει και ο παγκόσμιος θεός της μπάλας. Ο θεός του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ. Κι εκεί οι πιστοί αυτού του θεού αν θέλουν πάνε. Και εκεί οι διάφορες ομοσπονδίες και αθλητικές οργανώσεις -σε κάθε επίπεδο- οι διάφορες ομάδες δηλώνουν ότι δεν υποχρεώνουν τους οπαδούς και φιλάθλους να πηγαίνουν στα γήπεδα, αλλά τους καλούν να πηγαίνουν. Κι όμως: Στους φιλάθλους απαγορεύεται δια διατάγματος να πάνε στους αγώνες των ομάδων τους και στα σωματεία και τις αθλητικές αρχές επιβάλλεται να διεξαχθούν οι αγώνες κεκλεισμένων των θυρών! Και παρακαλώ δέιτε τη διαφορά: Όλοι αυτοί δεν σηκώνουν το δικό τους μπαϋράκκι ανυπακοής... Γιατί, λοιπόν, να μην επιβάλλεται -από την πολιτεία, όχι από την εκκλησία- το ίδιο και για τις εκκλησιαστικές συναθρίσεις και λειτουργίες; Στν Κύπρο, εννοώ, καθότι σε άλλες χώρες φαίνεται ότι η πολιτεία έχει και τα κκότσια και τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να εφαρμόζει τις αποφάσεις της. Στην Κύπρο, όμως, όχι... Και μετά μλούμε για δικαιοσύνη, για πιστή εφαρμογή των νόμων από όλους, για ισονομία και ισοπολιτεία, τρομάρα μας!

Υ.Γ. Όχι ότι οφείλω περαιτέρω επεξηγήσεις για τις θέσεις που αναπτύσσω, αλλά τη λέξη μαριονέττα για την κυβέρνηση Αναστασιάδη την χρησιμοποιώ έχοντας κατά νουν παλαιότερες οργισμένες δηλώσεις του προέδρου -στις διαφορές της κυβέρνησης με τους επαιδευτικούς και τα (δίκαια κατά τη γνώμη μου) αιτήματά τους- ότι “εκλεγήκαμε για να κυβερνούε κα όχι για να κυβερνόμεθα”... Και διερωτούμαι: Γιατί ο -κατά τους ημέτερους επωνομαζόμενος- Νίκαρος τώρα δεν δίννει το βριν του -όπως έκανε με τους εκπαιδευτικούς- και στον αρχιεπίκοπο και να του βροντοφωνάξει τα ίδια; Συμπληρώνοντας, βέβαια, ότι οι νόμοι και τα διατάγματα ισχύουν το ίδιο για όλους, των παπάδων και προυχόντων της εκλησίας περιλαμβανομένων...
Κυπ. Κ.