Περί της Διάσκεψης της Γενεύης και της κοινής πρόσκλησης προς τα Ηνωμένα Έθνη...

Θέλω να πιστεύω ότι το Κόμμα κάτι γνωρίζει περισσότερο από εμάς και διατυπώνει τα πιο πάνω. Ωστόσο: Δεν πάνε πολλές μέρες που ακόμη και οι στηρίζοντες τον πρόεδρο Αναστασιάδη στις επιλογές του στην διαπραγματευτική διαδικασία, υπέβαλλαν ότι βεβιασμένα συγκλήθηκε η Διάσκεψη της Γενεύης. Κάποιοι δε- ασκώντας εκ των υστέρων κριτική- ανέφεραν ότι η σύγκληση ήταν λάθος και ζητούσαν καλύτερη προετοιμασία για συνέχιση της διαδικασίας της Διάσκεψης.

Τονίζω: Αυτό από τους στηρίζοντες τον πρόεδρο Αναστασιάδη, χωρίς βέβαια να του δίνουν λευκή επιταγή. Όμως εμένα βασανίζει ένα ερώτημα: Εφόσον στόχος των συναντήσεων των δύο ηγετών είναι πρωτίστως η επίτευξη ακτίνας συμφωνίας σε στοχευμένα εκκρεμούντα βασικά θέματα -και συμφωνώ απόλυτα με τούτο- δεν είναι σχήμα πρωθύστερο να υποβάλλουν από την δεύτερη κιόλας συνάντησή τους οι κ.κ. Αναστασιάδης - Ακιντζί “κοινό αίτημα” προς τα Ηνωμένα Έθνη να προετοιμαστούν -σε διαβούλευση με τις εγγυήτριες δυνάμεις- για συνέχιση της Διάσκεψης για την Κύπρο, σε πολιτικό επίπεδο, στις αρχές Μαρτίου; Κι αυτό όταν -αντικειμενικά- υπολείπονται μόνο τρεις συναντήσεις των δυο ηγετών μέχρι τις αρχές του Μάρτη, εφόσον αποφάσισαν να συναντώνται άπαξ της εβδομάδος.

Αλήθεια, είναι τόσο σίγουροι οι δύο ηγέτες ότι θα φθάσουν σ’ αυτό που -ορθά- το ΑΚΕΛ χαρακτηρίζει “επίτευξη ακτίνας συμφωνίας”, που θα οδηγήσει σε συνέχιση της διάσκεψης της Γενεύης; Αφήνω, βέβαια, την καραμέλα της διεθνούς διάσκεψης με τη συμμετοχή των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, διότι, αυτό πλέον -για τους παρακολουθούντες τις δηλώσεις της τουρκικής και τ/κ πλευράς συνιστά ένα κακόγουστο αστείο.

Το οποίο καταντά και επικίνδυνο αφού, πλέον: η διάσκεψη δεν θα είναι μόνο πενταμερής -με την Κυπριακή Δημοκρατία απούσα και με ισότιμη παρουσία των δύο κοινοτήτων- αλλά επιπρόσθετα ξεφεύγει του αρχικού περιεχομένου της. Το οποίο, θμίζω, ήταν η συζήτηση των κεφαλαίων Ασφάλεια και Εγγυήσεις. Αντί τούτου, στη διάσκεψη θα συζητηθούν μαζί και εκ παραλλήλου κι οι εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού.

Το είπε αυτό καθαρά ο κ. Έιντε μετά την προχθεσινή συνάντησή του με τον κατοχικό ηγέτη: Η Διάσκεψη για την Κύπρο συνεχίζεται και όλα τα κεφάλαια είναι ανοικτά, συμπεριλαμβανομένου και του κεφαλαίου για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις. Υπάρχουν ωστόσο, ανέφερε, εκκρεμή ζητήματα και όλα τα κεφάλαια θα συζητηθούν με έναν αλληλένδετο τρόπο...

Και για να είναι σίγουρος ο κ. Έιντα ότι κατανοούμε πλήρως τι λέγει, φρόντισε - απαντώντας σε παρατήρηση δημοσιογράφου ότι η εντύπωση ήταν πως στη Γενεύη η διαδικασία θα συνεχιζόταν- να πει ότι αυτό είναι μια παρεξήγηση, λέγοντας ότι τονίστηκε πως η διάσκεψη θα ήταν ανοικτή και χωρίς ημερομηνία λήξης: “Είναι δύσκολα θέματα και είναι αλληλένδετα. Δεν μπορούν τα θέματα αυτά να συζητηθούν σε πλήρη απομόνωση από τα άλλα. Η ασφάλεια, πχ. έχει τόσο εσωτερική όσο και εξωτερική διάσταση και ακόμη πρέπει να εργαστούμε πάνω στις εσωτερικές και τις εξωτερικές πτυχές” είπε  κ. Έιντα και... τα σκυλιά δεμένα!

Πώς κωδικοποιούνται τα πιο πάνω; Μα τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από μια όδευση -και στο γράμμα και στο πνεύμα- στον οδικό χάρτη Άγκυρας και Ακιντζί. Συμπαρασύροντας τα κεφάλαια της εσωτερικής πτυχής -και τις υπάρχουσες διαφορές σ’ αυτά- σε μια συζήτηση με τα κεφάλαια της διεθνούς πτυχής. Φέρνοντας την ε/κ πλευρά σε μια διαδικασία που υποτίθεται απέρριπτε, αλλά και σε μια άλλη προδιαγεγραμμένη -κι από κάποιους αποφασισμένη- διαδικασία: “Πάρε - Δώσε”! Ήταν  και επ’ αυτού ο ειδικός σύμβουλος του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, Έσπεν Μπαρθ Έιντα αποκαλυπτικός: Ερωτηθείς -μετά την προχθεσινή συνάντησή του  με τον πρόεδρο Αναστασιάδη, εάν βλέπει να γίνεται πάρε-δώσε τώρα, ώστε να προχωρήσει η διαδικασία, είπε ότι “πιθανόν να μη βρισκόμαστε πολύ μακριά από κάτι τέτοιο”...

Μετά, λοιπόν, από όλα αυτά, γίνεται η δεύτερη συνάντηση των δύο ηγετών για να καθορίσουν την περαιτέρω πορεία των συνομιλιών ώστε να σμικρυνθούν οι διαφορές και ν’ αυξηθούν οι συγκλίσεις που θα οδηγήσουν σε ακτίνα συμφωνίας και, αντί του τέτοιου χαρμόσυνου γεγονότος, αίφνης κτυπούν οι καμπάνες μαθαίνουμε για το κοινό αίτημα προς τα Ηνωμένα Έθνη: Να προετοιμαστούν -σε διαβούλευση με τις εγγυήτριες δυνάμεις- για συνέχιση της Διάσκεψης για την Κύπρο, σε πολιτικό επίπεδο. Όχι σε βάθος χρόνου, αλλά στις αρχές Μαρτίου!

Αλλά, τι έλεγε μια μέρα νωρίτερα ο ίδιος ο Έσπεν Μπαρθ Έιντα; Με δυο λόγια είπε, λιγότερο από 24 ώρες πριν την χθεσινή συνάντηση πως: “Υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά να γίνει”. Και ότι η διάσκεψη θα συνεχιστεί όταν οι συνθήκες είναι ώριμες, ενώ η επόμενη συνάντηση θα συγκληθεί όταν ο χρόνος είναι ώριμος...

Και το ερώτημα βασανιστικό και αναπάντητο: Σε 24 ώρες μέσα η πολλή δουλειά που υπήρχε να γίνει, έγινε στο άψε σβήσε; Κι ακόμη, εν μια νυκτί τόσο οι συνθήκες όσο και ο χρόνος ωρίμασαν; Μάλλον απίθανο, δεν νομίζετε; Συνεπώς, τι μεσολάβησε από τη μια μέρα στην άλλη και προέκυψε η... κοινή πρόσκληση στα Ηνωμένα Έθνη;