Η θλίψη ενός Κύπριου Κομμουνιστή...

Όσο και να φαίνεται παράξενο, η διπλή αυτή δημοσίευση έφερε στον γράφοντα -εκ πεποιθήσεως και ιδεολογικά δεδηλωμένος Κομμουνιστής- μια ανείπωτη θλίψη. Όχι, ασφαλώς, για το περιεχόμενο του Καλέσματος της Συνάντησης στους κομμουνιστές όλου του κόσμου -το οποίο και προσυπογράφω πλήρως- αλλά για τη Δήλωση Αλληλεγγύης με το λαό της Κύπρου. Και τούτο όχι τόσο με το περιεχόμενο της δήλωσης, αλλά με τις υπογραφές που η Δήλωση “μάζεψε”. Και εξηγούμαι:

Πρώτον: Στην 20ή Διεθνή Συνάντηση της Αθήνας πήραν μέρος 90 Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα από 73 χώρες.

Δεύτερον: Το Κάλεσμα της συνάντησης βγήκε -δεν διάβασα διαφορετικά- από το σύνολο των αντιπροσωπειών που παρευρέθηκαν σ’ αυτή.

Τρίτο: Τη Δήλωση Αλληλεγγύης με το λαό της Κύπρου συνυπέγραψαν 62 κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα. Με άλλα λόγια: 28 κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα που πήραν μέρος στη Συνάντηση δεν υπέγραψαν την Δήλωση αυτή...

Αγνοώ, βέβαια, γιατί 28 κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα που πήραν μέρος στη Συνάντηση δεν υπέγραψαν την Δήλωση Αλληλεγγύης με το λαό της Κύπρου. Σημειώνω, ωστόσο, ότι η απουσία αυτών των υπογραφών μόνο θλίψη μπορεί να μας προκαλεί. Γιατί δεν μπορεί κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα, που υπέγραψαν το “Κάλεσμα” της Συνάντησης, με ένα καθαρό πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα -για αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, για τα δικαιώματα των εργατών και των λαών, για την ειρήνη, το σοσιαλισμό- να μην υπογράψουν -από  καθαρά ταξική και ιδεολογική σκοπιά- και τη Δήλωση Αλληλεγγύης με το λαό της Κύπρου.

Αυτό δεν “γωνιάζει”, όπως λέμε και στα κυπριακά. Ούτε πολιτικά, ούτε και ιδεολογικά, αν κρίνουμε -επαναλαμβάνω- από το πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα της Συνάντησης σαν τέτοια. Πολύ δε περισσότερο δεν “γωνιάζει”, ότι ανάμεσα στα κόμματα που δεν υπέγραψαν τη Δήλωση είναι και το ΚΚΕ. Το αδελφό -όπως έμε εμείς οι Κομμουνιστές- με το ΑΚΕΛ Κόμμα της χώρας -Ελλάδα- από την οποία δικαίως αναμένουμε και παίρνουμε την μεγαλύτερη στήριξη στον αγώνα του κυπριακού λαού!

Αυτό, λοιπόν, με παραπέμπει να ψάξω στο γιατί. Και το ψάχνω -επαναλαμβάνω- ως ένας κομμουνιστής με σαφή και ξεκάθαρη αντι-ιμπεριαλιστική και ταξική ιδεολογική τοποθέτηση. Θλίβομαι, λοιπόν, γιατί στην προσπάθεια -προφανώς- του ΑΚΕΛ να περιγράψει στην εν λόγω Δήλωση Αλληλεγγύης την σκοπούμενη και/ή επιδιωκόμενη λύση στο Κυπριακό, για την οποία και ζήτησε την αλληλεγγύη των κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων που πήραν μέρος στη Συνάντηση, δεν διασφάλισε το ελάχιστα απαιτούμενο, για να πετύχει την υπογραφή της από το σύνολο των κομμάτων που πήραν μέρος και -πρωτίστως- από το ΚΚΕ!

Και αυτό γιατί είναι γνωστό το σημείο τριβής -και διαφωνίας- με το ΚΚΕ σε ότι αφορά την μορφή λύσης του Κυπριακού και ονομαστικά της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Θέση με την οποία το ΑΚΕΛ μπορεί να διαφωνεί, αλλά οφείλει να την σέβεται. Πολύ περισσότερο που -αυστηρά ομιλούντες- καθαρά ταξικά και ιδεολογικά αναλύοντας το θέμα, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έχει δίκαιο στις εκτιμήσεις του. Άλλο αν η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία όπως την εννοεί και ερμηνεύει η ε/κ πλευρά είναι ένας οδυνηρός συμβιβασμός, προκειμένου να πετύχουμε την επανένωση της Κύπρου και του λαού μας και να απαλλαγούμε από την τουρκική κατοχή. Φευ, όμως: Δυστυχώς το τουρκικό -αλλά και τουρκοκυπριακό- αφήγημα και -πολύ περισσότερο- η αδιάλλακτη στάση της Άγκυρας, αυτόν που δικαιώνουν είναι το ΚΚΕ και όχι τα ε/κ κόμματα που υποστηρίζουν την Δ.Δ.Ο.

Δεν θέλω -και ασφαλώς δεν έχω τέτοια πρόθεση- να κάνω τον δάσκαλο σε κανένα. Ούτε να υποδείξω πως έπρεπε να δράσει η αντιπροσωπεία του ΑΚΕΛ. Μου προκαλεί, όμως, θλίψη ανείπωτη και κατάπληξη παράλληλα πως: επιδιώκοντας να εξασφαλίσουμε μια δήλωση αλληλεγγύης με το λαό της Κύπρου, σε μια τόσο μαζική διεθνή σύναξη κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, καταφέραμε να μην εξασφαλίσουμε τουλάχιστον την υπογραφή του Κόμματος που φιλοξενούσε τη Συνάντηση των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων, δηλαδή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Με ότι αυτό σημαίνει και/ή εξ αυτού συνεπάγεται... Γιατί η απουσία της υπογραφής του ΚΚΕ είναι -όπως και να το κάνουμε- κτυπητή! Και ως τέτοια αποδυναμώνει την ίδια τη Δήλωση Αλληλεγγύης με το λαό της Κύπρου...

Μένω ίσαμε εδώ, γιατί δεν θέλω να κάνω περαιτέρω ταξική και ιδεολογική ανάλυση  -και τις “εκπτώσεις” υπό αυτό το πρίσμα- στο Κυπριακό στην πορεία του σε βάθος χρόνου, ή έστω στην μετά το Σχέδιο Ανάν περίοδο. Θέλω μόνο να υπογραμμίσω πως: οι ιδεολογικές και ταξικές εκπτώσεις σίγουρα δεν ωφελούν τον κυπριακό λαό -στο σύνολό του- και τη δίκαιη και διαρκή λύση του Κυπριακού! Έτσι απλά...