Όταν είναι κατάλληλη η στιγμή...

Είπε, συγκεκριμένα, η κυρία Ντόχερτι την Τρίτη, στην παρουσία του κ. Αβέρωφ Νεοφύτου: “Οι ΗΠΑ, ως μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας προφανώς έχουν μεγάλο ενδιαφέρον για την επιτυχία ενός διακανονισμού και θέλουν να είναι υποστηρικτικές, και θα είμαστε πρόθυμοι να συμμετάσχουμε, όταν είναι η κατάλληλη στιγμή, μέσα από το Συμβούλιο Ασφαλείας και να είμαστε μέρος των συζητήσεων ή των εκτιμήσεων από τις επιλογές της λύσης”.

Την δεύτερη φορά που επανέλαβε, περίπου, τα πιο πάνω ήταν την Πέμπτη, μετά από συνάντησή της με τον γενικό γραμματέα του ΑΚΕΛ. Προχθές, στην παρουσία του κ. Άντρου Κυπριανού, η κυρία Ντόχερτι είπε: “Οι ΗΠΑ παραμένουν προσηλωμένες στην υποστήριξη της λύσης του Κυπριακού, στην παροχή όσο το δυνατόν περισσότερη υποστήριξη και όταν η χρονική στιγμή είναι η κατάλληλη, ως μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι ΗΠΑ θα ήθελαν να είναι μέρος και να συμμετέχουν στις συζητήσεις, αλλά όταν η χρονική στιγμή είναι κατάλληλη”.

Εμφανής η ομοιότητα στις τοποθετήσεις της Αμερικανίδας πρέσβειρας μετά τις δύο αυτές συναντήσεις. Αν θα αναζητούσαμε διαφορές στις δύο αυτές τοποθετήσεις, τότε απλά θα λέγαμε ότι στην πρώτη, σε ό,τι αφορά την προϋπόθεση, η κα Ντόχερτι αναφέρθηκε γενικά σε “κατάλληλη στιγμή”, χωρίς να προσδιορίσει ως προς τι θα ήταν κατάλληλη η στιγμή που οι ΗΠΑ θα ήταν πρόθυμες να συμμετάσχουν, ως μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, να είμαστε μέρος των συζητήσεων ή των εκτιμήσεων από τις επιλογές της λύσης.

Αντίθετα, στην προχθεσινή της δήλωση, αισθάνθηκε την ανάγκη να κάνει δύο διαφοροποιήσεις: Πρώτον προσδιόρισε χρονικά την κατάλληλη στιγμή -”αλλά όταν η χρονική στιγμή είναι κατάλληλη”- και δεύτερον διαφοροποίησε τον βαθμό... επιθυμίας των ΗΠΑ “να είναι μέρος και να συμμετέχουν στις συζητήσεις”.

Έτσι, λοιπόν, εκεί που την Τρίτη, δια της πρέσβειρας τους στην Κύπρο δήλωναν ότι “θα είμαστε πρόθυμοι να συμμετάσχουμε, όταν είναι η κατάλληλη στιγμή”, δύο μέρες μετά οι Ηνωμένες Πολιτείες δήλωσαν ότι “θα ήθελαν να είναι μέρος και να συμμετέχουν στις συζητήσεις, αλλά όταν η χρονική στιγμή είναι κατάλληλη”...

Η προθυμία, δηλαδή, μετατρέπεται σε επιθυμία και η προϋπόθεση “όταν είναι κατάλληλη η στιγμή...” τονίζεται ακόμη περισσότερο, εισάγοντας το “αλλά όταν η χρονική στιγμή είναι κατάλληλη”. Με ό,τι και αν αυτό σημαίνει. Που κατά την άποψή μου κάτι σημαίνει, αφού στην διπλωματία παίζει ρόλο ακόμη και ένα κόμμα, μια τελεία, μια ασάφεια, μια παράλειψη, ένας τονισμός -και κατ’ αντιστοιχία ένας υποτονισμός- και μια σειρά άλλα μικρά και μεγάλα.

Αλλά είναι ακριβώς μια τέτοια σειρά μικρών και μεγάλων -απ' όλα τα πιο πάνω πο αναφέρω- στο ανακοινωθέν της 1ης του Δεκέμβρη που οδήγησαν μετά στη Γενεύη στην πενταμερή και στην μη -επίσημα καταγραμμένη- παρουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κι είναι ακριβώς οι ίδιες ασάφειες και παραλείψεις -κατ’ άλλους μεθοδεύσεις γνωστών τρίτων προς ικανοποίηση της συμμάχου Άγκυρας- που έφεραν την απουσία των μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, όταν η ε/κ πλευρά και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωνε προηγούμενα ότι όχι μόνο οι “πέντε” αλλά και οι “δεκαπέντε “ του Συμβουλίου Ασφαλείας θα ήταν παρόντες...

Βέβαια, αυτό είναι το ένα που επιθυμούσα σήμερα εν τύποις να σημειώσω. Προσπερνώντας, μάλιστα, χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό την σπουδή Αβέρωφ Νεοφύτου να "χαιρετήσει και να ευχαριστήσει εκ μέρους του ΔΗΣΥ τις ΗΠΑ για αυτή τη θέση". Τη στιγμή, μάλιστα, που στην αντίστοιχη περίπτωση, ο ηγέτης του ΑΚΕΛ, χωρίς να χαιρετήσει τη θέση αυτή εξέφρασε -ορθά, βέβαια- τη θέση πως “όταν και εφόσον φτάσουμε σε ακτίνα συμφωνίας, τότε πρέπει να πάμε σε μια νέα συνάντηση με στόχο την κατάληξη, και τότε θα πρέπει να απαιτήσουμε να είναι παρόντα και τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ”.

Να απαιτήσουμε. δηλαδή, τί; Απλά αυτό που δεν απαιτήσαμε -και δεν στήσαμε πόδι- όταν έπρεπε, πριν το ανακοινωθέν της 1ης του Δεκέμβρη 2016: Διεθνή Διάσκεψη, με τη συμμετοχή των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας. Κι όχι μόνο δεν στήσαμε πόδι, αλλά από την επαύριο οι δυνάμεις που στηρίζουν τον πρόεδρο αποδέχτηκαν -από τις 2 Δεκεμβρίου- την πενταμερή. Και στήριξαν και/ή ανέχθηκαν τις ερμηνείες του προεδρικού, φτάνοντας -μάλιστα- στο σημείο στη συνέχεια να δηλώνουν ικανοποιημένοι από τις γνωματεύσεις ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα συμμετέχει στη διάσκεψη της Γενεύης...

Κι έτσι συγκλήθηκε η διάσκεψη στη Γενεύη ως πενταμερής -οι τρεις εγγυήτριες χώρες και τα δύο μέρη, απούσης, όμως, της Κυπριακής Δημοκρατίας- με παρατηρητή/ενδιαφερόμενο μέρος την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά με ουδένα των μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, πλην της Βρετανίας -ως εγγυήτριας χώρας- και της έμμεσης παρουσίας -δια αξιωματούχων του ΟΗΕ- των Ηνωμένων Πολιτειών. Τις δύο αυτές χώρες που σεκόνταραν την απαίτηση της Άγκυρας για πενταμερή, με τη συγκεκριμένη σύνθεση...

Και συνεχίζω με την ατάκα της Αμερικανίδας πρέσβειρας, Ότι, δηλαδή: “...και θα είμαστε πρόθυμοι να συμμετάσχουμε, όταν είναι η κατάλληλη στιγμή, μέσα από το Συμβούλιο Ασφαλείας και να είμαστε μέρος των συζητήσεων ή των εκτιμήσεων από τις επιλογές της λύσης”. Ή, αν θέλετε και διαφορετικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες δηλώνουν πως: “...και όταν η χρονική στιγμή είναι η κατάλληλη, ως μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι ΗΠΑ θα ήθελαν να είναι μέρος και να συμμετέχουν στις συζητήσεις, αλλά όταν η χρονική στιγμή είναι κατάλληλη”.

Αλλά, πότε η χρονική στιγμή θα είναι -ή αν θέλετε ήταν- κατάλληλη; Για να είναι -κατά την κα. Ντόχερτι- οι ΗΠΑ “μέρος των συζητήσεων ή των εκτιμήσεων από τις επιλογές της λύσης”;

Αλλά οι συζητήσεις και/ή οι εκτιμήσεις από τις επιλογές της λύσης, δεν αφορούν τις ΗΠΑ, μηδέ οποιαδήποτε άλλη χώρα μέλος ή μη του Συμβουλίου Ασφαλείας, παρά μόνο τους Κύπριους και μόνον αυτούς. Σε ό,τι αφορά, εννοείται, τις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού προβλήματος. Της κρατικής μορφής και της κατανομής της διακυβέρνησης περιλαμβανομένων. Τηρουμένων, βεβαίως, διασφαλισμένων και κατοχυρωμένων, στην όποια λύση, των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών, που απολαμβάνουν όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες.

Και είναι, ασφαλώς, σ’ αυτά, που εμείς οι Κύπριοι λέμε: όταν φτάσουμε σε ακτίνα συμφωνίας, τότε να συγκληθεί η διεθνής διάσκεψη για την διεθνή πτυχή του Κυπριακού. Που είναι: Στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας, κατοχή μέρους του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα συνακόλουθα τετελεσμένα που αυτά παράνομα δημιούργησαν στο νησί. Παραβιάζοντας κατά τον τρόπο αυτό βάναυσα την κυριαρχία, εδαφική ακεραιότητα και ανεξαρτησία χώρας μέλους του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παραβιάζοντας -μαζί και συνακόλουθα ίσαμε σήμερα- το Διεθνές Δίκαιο και τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Αλλά τι λέω... Όλα αυτά προφανώς είναι ψιλά πράγματα για την κυρία Ντόχερτι και τους Αμερικάνους ηγήτορες στο πλανηταρχείο. Γιατί αν πραγματικά ήθελαν την κατάλληλη χρονική στιγμή, για τη λύση -όχι για συμμετοχή στις συζητήσεις ή των εκτιμήσεων από τις επιλογές της λύσης- αυτή ήλθε και παρήλθε προ καιρού: Από το πρώτο ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης, το 1974, για καταδίκη της τουρκικής εισβολής και τον σεβασμό της κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας!

Φευ, όμως, τι λέω -και πάλιν- ο αφελής... Μα δεν είναι πρωτίστως οι Αμερικανοβρετανοί και το ΝΑΤΟ που βρίσκονται πίσω από το δίδυμο έγκλημα σε βάρος της Κύπρου και του λαού μας το μαύρο εκείνο καλοκαίρι του 1974;