Το ίδιο έγκλημα, ο ίδιος -συνεχιζόμενος- εφιάλτης...
- Written by Κύπρος Κουρτελλάρης
Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης
20 τ’ Ιούλη σήμερα... Και σαν σήμερα, σαράντα τέσσερα χρόνια πριν -κι αφού πέντε μέρες προηγούμενα προδότες και μίσθαρνα όργανα της χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β’ άνοιγαν τις κερκόπορτες της Κύπρου- η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο. Έσπειρε τον τρόμο και τον όλεθρο. Έφερε την απόλυτη καταστροφή. Κατέλαβε το 37% του κυπριακού εδάφους και έδιωξε βίαια με την δύναμη των όπλων από τα σπίτια και τις περιουσίες τους το ένα τρίτο του πληθυσμού του νησιού μας...
Νέες ορολογίες μπήκαν στο λεξιλόγιό μας: Νεκροί του πολέμου, πρόσφυγες, αγνοούμενοι, εκτοπισμένοι, εγκλωβισμένοι, έποικοι, ψευδοκράτος, διχοτόμηση και άλλα πολλά. Συνακόλουθα της βάρβαρης εισβολής του Τούρκου Αττίλα και της μετέπειτα κατοχής του 37% του κυπριακού εδάφους...
Κι όμως, τίποτε από αυτά δεν θα συνέβαινε αν οι προδότες της χούντας και της ΕΟΚΑ Β’, αν η χούντα και η ΕΟΚΑ Β’ δεν προχωρούσαν στο προδοτικό, χουντοφασιστικό και τουρκοφόρο πραξικόπημα. Για να σκοτώσουν τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο της Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και να φέρουν -είπαν- την Ένωση με την Ελλάδα. Φευ, όμως: αντί της Ένωσης, έφεραν τον Αττίλα και την κατοχή. Ακριβώς όπως τα σχεδίασαν τα αμερικανοβρετανικά ιμπεριαλιστικά μαγειρεία.
Κι εμείς, σαράντα τέσσερα χρόνια μετά τι κάνουμε; Εμείς θυμούμαστε και καταδικάζουμε. Όχι, όμως, όλοι το ίδιο πράγμα... Βλέπετε, για κάποιους το πρόβλημα ξεκίνησε όχι στις 15 του Ιούλη του 1974, αλλά στις 20 του μήνα αυτού... Και εκφωνούν πύρινους λόγους για τους ήρωες που υπερασπίστηκαν την πατρίδα, την ανεξαρτησία και εδαφική της ακεραιότητα. Δίνοντας αρκετοί από αυτούς την ίδια τη ζωή τους...
Δεν θέλω να ως για τούτο πολλά λόγια. Απλά αντιγράφω από την ανοικτή επιστολή -ανήμερα της μαύρης επετείου του χουντοφασιστικού πραξικοπήατος- του Χριστάκη Αδάμου, αδελφού του ήρωα της Αντίστασης και της Δημοκρατίας καταδρομέα Σωτήρη Αδάμου Κωνσταντίνου, ένα μικρό, αλλά πολύ ομιλητικό, απόσπασμα:
“Εκτιμούμε και αναγνωρίζουμε τη θυσία όσων αγωνίστηκαν και/ή έχασαν τη ζωή τους στην τούρκικη εισβολή, αλλά ταπεινά υποβάλλουμε πως: ο αγώνας και η θυσία τους θα ήταν αχρείαστα, αν κάμποσοι εξ αυτών -ιδιαίτερα οι Δυνάμεις Καταδρομών- δεν διενεργούσαν και/ή δεν μετείχαν, πέντε μέρες προηγούμενα, ενεργά στο προδοτικό πραξικόπημα”... Αλήθεια, μπορεί κάποιος να διαφωνήσει με αυτό;
Αυτά, χωρίς πολλά λόγια...
Φωτογραφία: Ιστορικά και πολιτικά δεν έχει σημασία ποια φωτογραφία μπαίνει πάνω και ποια κάτω. Ιστορικά και πολιτικά πραξικόπημα και εισβολή είναι οι δύο όψεις του ίδιου εγκλήματος. Πραξικόπημα και εισβολή, σε ότι αφορά τους ανθρώπους που τα βίωσαν και/ή ακόμη βιώνουν τις συνέπειές τους, είναι ο ίδιος δίδυμος εφιάλτης. Φευ, όμως, εφιάλτης αυτός δεν μας τρομάζει στον ύπνο μας, αλλά τον βιώνουμε ζωντανά... Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή... Για σαράντα τέσσερα τώρα χρόνια. Δυστυχώς!