Οι... πιτσιρικάδες δάσκαλοι!

Να σας αναφέρω ακόμη πως: Όταν πρωτοκυκλοφόρησε η τρίτομη αυτή σειρά -τέλος του 2011 με αρχές του 2012- είχα κάνει δώρο σε σειρά πολιτειακών αξιωματούχων και στους πολιτικούς αρχηγούς. Στους οποίους, πέρα από την ιδιόχειρη αφιέρωση έγραψα σε ξεχωριστό κομμάτι χαρτιού το εξής κείμενο: “Μαζί με την εκτίμησή μου και η υπόμνηση ότι οι πολιτικοί, όπως και όλοι οι άλλοι, οφείλουμε να δώσουμε στα παιδιά και εγγόνια μας ένα κόσμο καλύτερο από τον δικό μας...”.

Αν και ποιοι απάντησαν σ’ αυτό επιτρέψτε μου να το κρατήσω για... λόγου μου. Ωστόσο: παρότι αυτό, το τελευταίο, δεν είναι το αντικείμενο του σημερινού εν τύποις πονήματος, τ' αφήνω σε σας να κρίνετε κατά πόσον οι πολιτικοί και πολιτειακοί αξιωματούχοι με τις πράξεις τις ενέργειες αλλά και παραλείψεις τους, με τις αποφάσεις αλλά και... μη αποφάσεις τους, στο διάστημα που από τότε ίσαμε σήμερα μεσολάβησε, φρόντισαν να παραδώσουν στα παιδιά και εγγόνια μας ένα κόσμο καλύτερο από αυτόν που εμείς -οι σημερινοί πενηντάρηδες, εξηντάρηδες κι εβδομηντάρηδες- παραλάβαμε από τους πατεράδες και παππούδες μας...

Επανέρχομαι, όμως, στην επίσκεψή μου στο δημόσιο νηπιαγωγείο στο Α’ δημοτικό σχολείο της Έγκωμης. Όχι, βέβαια, για να σας πω απλά για την υποδοχή που μου κάνανε, μηδέ μόνο για την -ομολογουμένως- όμορφη κι ενδιαφέρουσα έκπληξη που μου επιφύλασσαν. Επανέρχομαι κυρίως για να σημειώσω πως: είναι στιγμές -κι αυτές δεν είναι λίγες- που οι πιτσιρικάδες των πέντε και τεσσάρων χρόνων, όπως βέβαια και τα μεγαλύτερα παιδιά, αποδεικνύουν πως μπορούν κάλλιστα να γίνουν δάσκαλοι. Ικανοί, μέσα από την αθώα παιδική σκέψη και ψυχή να παραδίδουν μαθήματα όχι μόνο στους μεγάλους, αλλά και σ’ αυτούς ακόμη τους πολιτικούς! Τους κατά τα άλλα -κι ας μου επιτραπεί ο όρος- παντογνώστες... Που νομίζουν, ασφαλώς, πως είναι παντογνώστες, αλλά φευ, πόρρω απέχουν από αυτό...

Ποια ήταν η έκπληξη που τα παιδάκια μου επιφύλασσαν; Μα την... αφοπλιστική παιδική αθωότητα! Και τα εξ αυτής μαθήματα, βεβαίως βεβαίως... Βλέπετε, ο πρώτος παροιμιόμυθος της σειράς αναφέρεται στο πως οι πάλαι ποτέ πολύ καλοί φίλοι, σκύλος και γάτος, τσακώθηκαν και έγιναν όπως τον... σσhύλλο τζιαι τον κάττον. Για να καταλήξουν τα παιδάκια -αφού έπαιξαν και ένα σχετικό σκετσάκι σε δύο μέρη- πως: δεν μπορεί για μια ζωή ο σκύλος και ο γάτος να είναι τσακωμένοι! Κι ότι κάτι έπρεπε να κάνει ο σκύλος -αυτός έφαγε όλα τα λουκάνικα, χωρίς να αφήσει τίποτε στον γάτο- και να γίνουν ξανά φίλοι. Κι έτσι τα παιδάκια αποφάσισαν όπως ο σκύλος αγοράσει ένα... σάντουιτς για τον γάτο, να του το πάρει και να ζητήσει συγνώμη. Ο δε γάτος να τον συγχωρέσει και από κείνη τη στιγμή να γίνουν ξανά -και για πάντα!- φίλοι... Μάλιστα οι πιτσιρικάδες, με τη βοήθεια της δασκάλας τους έκαναν και μια σχετική ζωγραφιά (στη φωτογραφία), την οποία και μου έδωσαν δώρο: Φίλοι για πάντα!

Και ποιο το δίδαγμα; Μα αυτά είναι πολλά. Πρώτον η αναγνώριση του λάθους και η προσπάθεια διόρθωσής του. Κατά δεύτερο η ανάγκη έκφραση της συγνώμης και -εξ αντιθέτου- της συγχώρεσης. Κατά τρίτο η ανάγκη της ειρηνικής λύσης των όποιων διαφορών και/ή λαθών και εξ αυτών η παντοτινή φιλία και συνεργασία. Και κατά τέταρτο, η... αγάπη! Χωρίς την ανάγκη, σ' αυτό, περαιτέρω επεξηγήσεων... Αυτές, εξάλλου, τις δίνει πολύ γλαφυρά -κι εξόχως παραστατικά με τις καρδούλες- η παιδική ζωγραφιά.

Αλλά, που... κολλούν οι πολιτικοί και πολιτειακοί αξιωματούχοι; Μα σε όλα! Πρώτο στο ότι νομίζουν πως τα ξέρουν όλα, ενώ δεν τα ξέρουν. Δεύτερο στο ότι νομίζουν ότι έχουν πάντα δίκαιο, ενώ δεν έχουν. Τρίτον στο ότι νομίζουν ότι αυτοί είναι οι σωστοί -στις σκέψεις, απόψεις, εκτιμήσεις, προτάσεις, αποφάσεις και άλλα πολλά- κι όλοι οι άλλοι είναι στη λάθος πλευρά. Τέταρτο στο ότι δύσκολα ή καθόλου παραδέχονται τα λάθη τους και ακόμη πιο δύσκολο -για να μην πω ουδέποτε- ζητούν συγνώμη γι’ αυτά τα λάθη και παραλείψεις τους. Και πέμπτον -για να μείνω ίσαμε ’δω- ότι οι χρονικές στιγμές συνεργασίας και αλληλοαποδοχής των πολιτικών είναι ελάχιστες, ενώ κατά το πλείστον συμπεριφέρονται μεταξύ τους κυριολεκτικά όπως τον... σσhύλλον τζιαι τον κάττον!

Βέβαια, αν η εν λόγω συμπεριφορά δεν επηρεάζει εμάς -τους πολίτες και τον κόσμο όλο, δηλαδή- αν δεν επηρεάζει τα παιδιά και τα εγγόνια μας, αν δεν επηρεάζει το μέλλον των παιδιών μας, αν δεν επηρεάζει το βιοτικό -και όχι μόνο- επίπεδο του λαού, τότε ολίγη και ασήμαντη η ζημιά. Φευ, όμως, οι πολιτικές αντιπαραθέσεις και διχογνωμίες επηρεάζουν και/ή στιγματίζουν όλα τα πιο πάνω. Όπως, ασφαλώς μας επηρεάζουν και οι εμμονές των εκάστοτε κρατούντων σε πλείστα όσα στρεβλά, τρελά και παράξενα σ’ αυτή την κοινωνία. Όπως επίσης μας επηρεάζουν -το λαό, εννοείται- οι κακές σχέσεις και η λειψή συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων, κομματικών και πολιτειακών αξιωματούχων και γενικά των ηγητόρων της κυπριακής κοινωνίας.

Κι όμως: αυτό που είναι τόσο δύσκολο να το δουν και να το κατανοήσουν οι ηγέτες μας, οι πιτσιρικάδες της προδημοτικής και του νηπιαγωγείου το βγάζουν αυθόρμητα και απλόχερα, χωρίς κόπο και ως απόλυτα φυσιολογικό αποτέλεσμα, από μέσα τους! Και μας παραδίδουν -εμάς τους, κατά τα άλλα, πολύξερους μεγάλους, τους πολιτικούς και όχι μόνο- μαθήματα ζωής και συμπεριφοράς. Ποιοι; Τα πεντάχρονα αγοράκια και κοριτσάκια, που ακόμη δεν πήγαν στην πρώτη τάξη του δημοτικού! Αλλά το ερώτημα είναι: Μπορούν οι μεγάλοι, μπορούν οι προύχοντες και κυβερνώντες, μπορούν οι νομοθετούντες και λοιποί ηγήτορες -των ιεραρχών και λοιπών ταγών της εκκλησίας περιλαμβανομένων- να δεχθούν και κάνουν πράξη αυτά τα μαθήματα ζωής και συμπεριφοράς από τους πιτσιρικάδες; Ιδού ερώτημα μέγα...

Υ.Γ.: Νομίζω πως οι μεγάλοι και οι ηγέτες μας θα πρέπει -μέσα μέσα- να αφήνουν κατά μέρος τα οφίκκια και γίνονταν κι αυτοί ένα με τα παιδιά. Στους χώρους των παιδιών, στα σχολεία και τους παιγνιδότοπους... Ντυμένοι απλά και χωρίς τα φοβιτσιάρικα κοστούμια και γραβάτες. Και σίγουρα χωρίς την κουστωδία που -συνήθως- συνοδεύει τους πολιτικούς σε τέτοιες επισκέψεις. Να κάθονται στα σκαμνάκια με τα παιδάκια και να επιτρέπουν στον εαυτό τους να νιώσουν -και σκεφτούν- όπως τα παιδάκια. Κακό δεν θα κάνει, ενώ καλό σίγουρα θα κάνει. Και σ' αυτούς και στα παιδιά. Κυρίως στα παιδιά. Προσοχή, όμως: Επισκέψεις στα παιδιά και συνεύρεση μαζί τους για να τ' ακούσουν. Όχι για πολιτικά λογίδρια, ακαταλαβίστικα -στα παιδιά- λόγια και δεσμεύσεις -που  θα τα καταγράφουν, μάλιστα, οι κάμερες- αλλά φευ, φεύγοντας από εκεί και ξεχνιούνται και διαγράφονται...

Κυπ. Κ.