Το... πραξικόπημα σας, το... "πραξικόπημα" μας!

Είπε, λοιπόν, ανάμεσα σ’ άλλα, χθες ο Νίκος Βούτσης: «Η σημερινή μας πράξη από κοινού νοηματοδοτεί με ένα σύγχρονο τρόπο αυτό το “δεν ξεχνώ” ακριβώς ως μια πράξη ιστορικής συνέχισης και ανασύστασης της ιστορικής, συλλογικής μνήμης», για να προσθέσει πως: “και αυτό πρέπει να μας κάνει υπερήφανους”...

Κι έρχομαι στο σήμερα, ανήμερα, την καθ’ αυτό επέτειο του προδοτικού, χουντοφασιστικού κι εοκαβήτικου, τουρκοφόρου πραξικοπήματος. Κατά την οποία ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, μετά το επίσημο μνημόσυνο για τους ήρωες της Αντίστασης -ευτυχώς εκεί προφανώς προσκλήθηκε κι έτσι πήγε- είπε, σε σχετική του δήλωση: “Η σημερινή μέρα δεν είναι παρά μια μέρα ντροπής μιας μαύρης σελίδας στην ιστορία μας, μια μέρα προδοσίας από τη στρατιωτική χούντα των Αθηνών, που χωρίς αμφιβολία άφησε μέχρι σήμερα τα σημάδια της μέσα από τη διαίρεση της πατρίδας μας”.

Και ποιο είναι -κατά τον πρόεδρο της Δημοκρατίας- το... δίδαγμα της ιστορίας; Ότι: “αυτό που διδάσκει η ιστορία είναι, μέσα από την ενότητα, να δώσουμε τους αγώνες που επιβάλλεται με ομόνοια, με σύμπνοια με κοινό στόχο την απαλλαγή της πατρίδας μας από τα κατοχικά στρατεύματα, την επανένωση και την ειρηνική συμβίωση με τους συμπατριώτες μας Τουρκοκυπρίους”...

Και τι είναι, παρακαλώ, αυτό που μένει από τις δηλώσεις του προέδρου της Δημοκρατίας; Ότι, προσέξτε, η σημερινή μέρα είναι μια μέρα ντροπής μιας μαύρης σελίδας στην ιστορία μας, μια μέρα προδοσίας από τη στρατιωτική χούντα των Αθηνών... Ίσαμε δω! Ουδεμία αναφορά στα εδώ μίσθαρνα όργανά της, την ΕΟΚΑ Β...

Ουδεμία αναφορά στην “κυπριακή” συμμετοχή στο προδοτικό πραξικόπημα. Ουδεμία αναφορά στην δράση των παρανόμων χρόνια πριν -την περιέγραψε πολύ παραστατικά κατά τον σημερινό  επιμνημόσυνο λόγο, για τους ήρωες της Αντίσταση, ο Μαρίνος Σιζόπουλος- στην Κύπρο για ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου της Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπου Μακαρίου. Ουδεμία αναφορά στη συμμετοχή, την ημέρα εκδήλωσης του πραξικοπήματος, επίορκων Κύπριων -μόνιμων και έφεδρων- αξιωματικών στην απόπειρα κατάλυσης της συνταγματικής τάξης, στην απόπειρα κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην απόπειρα δολοφονίας του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου της.

Τα προσπέρασε, όλα αυτά ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Γιατί, βέβαια, είναι απόλυτα κατανοητό. Και... γνωστό: Ωστόσο: όσο -και για όσο- οι απολογητές και θιασώτες -και όχι μόνο- της ΕΟΚΑ Β’ και της δράσης της πριν, κατά και μετά την εκδήλωση του προδοτικού πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 1974 αρνούνται να δουν κατά φάτσα αυτήν την σκληρή και επώδυνη πραγματικότητα και ανάλογα ο κάθε ένας να κάνει την αυτοκριτική του, ζητώντας στο μερίδιο που του αναλογεί τη συγχώρεση του λαού, άλλο τόσο οι εκκλήσεις για ενότητα, ομόνοια και σύμπνοια είναι χωρίς αντίκρυσμα.

Κι όχι μόνο: Όσο -και για όσο χρόνο ακόμη- οι απολογητές και θιασώτες της ΕΟΚΑ Β’ πιππιλλούν το παραμύθι της διατεταγμένης υπηρεσίας κι απαιτούν να μνημονεύονται ως πεσόντες υπέρ της πατρίδας και αυτοί που επιτέθηκαν κατά του προεδρικού -και αλλού- για να δολοφονήσουν τον εκλεγμένο πρόεδρο και να καταλύσουν τη Δημοκρατία και της συνταγματική τάξη, άλλο τόσο οι εκκλήσεις τους όχι απλά δεν θα πιάνουν τόπο, αλλά θα συνιστούν πρόκληση!

Και ξέρετε γιατί; Πρώτα γιατί όσοι υπηρετούσαν -τότε- και/ή ακόμη υπηρετούν στην Εθνική Φρουρά, ορκίστηκαν πίστη και σεβασμό στο σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και τους συντεταγμένους θεσμούς της. Και όσο εκ τούτου, αυτός ο όρκος υπερέχει οιασδήποτε παράνομης -επαναλαμβάνω, παράνομης- εντολής οποιουδήποτε επίορκου χουντικού αξιωματικού να επιτεθεί κατά του προεδρικού μεγάρου -και αλλού- για να δολοφονήσει τον εκλεγμένο πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Ειλικρινά διερωτούμαι: Αν βρεθούν σήμερα -κούφια να είναι η ώρα- κάποιοι επίορκοι αξιωματικοί της Εθνικής Φρουράς και για οποιοδήποτε λόγο οδηγήσουν τα τανκς και τους καταδρομείς εναντίον του προεδρικού με εντολή να δολοφονήσουν τον σημερινό πρόεδρο της Δημοκρατίας, όσοι τυχόν σκοτωθούν θα μνημονεύονται ως πεσόντες υπέρ της πατρίδας σε... διατεταγμένη υπηρεσία; Ας βάλουν ο χέρι στην καρδιά οι θιασώτες της τάχαμου “διατεταγμένης υπηρεσίας” και ας απαντήσουν...

Ωστόσο: Αυτό το παραμύθι με τη διατεταγμένη υπηρεσία έχει απαντηθεί προ καιρού. Στην πράξη: Από τον καταδρομέα Σωτήρη Αδάμου Κωνσταντίνου, ο οποίος αρνήθηκε να εκτελέσει τις παράνομες διαταγές των χουντικών αξιωματικών και πέρασε στο πάνθεο των ηρώων της Δημοκρατίας. Γιατί πολύ απλά πάντοτε -ακόμη και τότε, τις 15 Ιουλίου 1974 και τις μέρες που ακολούθησαν ίσαμε την βάρβαρη τουρκική εισβολή- υπήρχε η άλλη, η σωστή επιλογή: Της άρνησης της εκτέλεσης των παράνομων διαταγών για κατάλυση της δημοκρατίας και συνταγματικής τάξης και την δολοφονία του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως και αν αυτός ονομάζεται. Και το αυτό ισχύει και σήμερα. Κι είναι παντελώς αδιάφορο πως ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ονομάζεται. Αρκεί που είναι ο νόμιμα εκλεγμένος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας... Έτσι πρόεδρε Αναστασιάδη;

Βλέπετε, το όποιο “πραξικόπημα σας”, αλλά και το όποιο -ενδεχόμενο- “πραξικόπημα μας”, πάντα ανομιμοποίητο πραξικόπημα θα είναι. Όπως ανομιμοποίητοι θα είναι -και θα παραμένουν- και οι συντελεστές του. Ακραίο και σκληρό -και μάλλον σοκαριστικό, πλην μόνο στη σφαίρα του απραγματοποίητου το δεύτερο σκέλος του- το παράδειγμα, από το οποίο και ο τίτλος στο σημερινό εν τύποις επετειακό πόνημα, αλλά κάποτε κάποιο πρέπει να δουν -επιτέλους- την πραγματικότητα χωρίς μικροκομματικές και ιδεολογικές παρωπίδες, αφού: το πραξικόπημα είναι πάντα πραξικόπημα κι οι πραξικοπηματίες πάντα πραξικοπηματίες. Και με τους αμετανόητους πραξικοπηματίες ούτε ενότητα, ούτε ομόνοια, αλλ’ ούτε και σύμπνοια μπορεί να υπάρξει. Προσωπικά, τουλάχιστον, εγώ έτσι νοηματοδοτώ αυτό που είπε χθες ο πρόεδρος της βουλής των Ελλήνων, δηλαδή το “δεν ξεχνώ” και έτσι -πάλιν- βλέπω να αποκτά περιεχόμενο μια πράξη ιστορικής συνέχισης και ανασύστασης της ιστορικής, συλλογικής μνήμης...