Η κατά Γιούνκερ τελευταία ευκαιρία και τα αλαλάζοντα νταούλια της διχοτόμησης
- Written by Κύπρος Κουρτελλάρης
Είναι πάνω από σαφές πως: ευρισκόμενοι οι πλείστοι που σχολιάζουν τις όποιες εξελίξεις στο Κραν Μοντάνα περί του Κυπριακού μακράν του χώρου που αυτές διαδραματίζονται, αλλά και εξ αντικειμένου υπολειπόμενοι επαρκούς, σωστής και αντικειμενικής ενημέρωσης, είναι δύσκολο να κρίνουν αντικειμενικά τα εις Ελβετία τεκταινόμενα.
Συνακόλουθα είναι όχι μόνο δύσκολο, αλλά και επικίνδυνο -πολιτικά- κάποιος να κρίνει ως θετικά τα όσα μεταδίδονται και/ή -εξ αντιθέτου- να τα επικρίνει ως αρνητικά. Θα υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος κακής κρίσης, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ιδιαίτερα γι’ αυτούς που διαμορφώνουν κοινή γνώμη. Ως είναι τα μέσα ενημέρωσης, αλλά και οι πολιτικοί και τα κόμματα, είτε αυτοί -ή εκπρόσωποί τους- βρίσκονται στο χώρο που τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα, είτε βρίσκονται στην Κύπρο.
Ωστόσο: όσο δύσκολο -και/ή επικίνδυνο- είναι να κρίνει κάποιος γεγονότα και εξελίξεις των οποίων αγνοεί ουσιώδεις λεπτομέρειες και παραμέτρους, άλλο τόσο ΔΕΝ είναι δύσκολο να αναλύσει, να συγκρίνει και να ερμηνεύσει δηλώσεις και συμφραζόμενα δηλώσεων και να βγάλει τα εξ αυτών συμπεράσματα. Έστω και αν κάμποσες εξ αυτών γίνονται για -και/ή- για επικοινωνιακούς λόγους.
Και να αναφέρω -επί τούτου- ένα απλό παράδειγμα: Όσο και να θέλει ο κυπριακός λαός να δεχτεί με θετικό πνεύμα τις εξελίξεις -όπως αυτές μεταδόθηκαν από τα ΜΜΕ- που έλαβαν χώραν το βράδυ της Παρασκευής και το πρωινό του Σαββάτου, δεν μπορεί να συμμεριστεί την αισιοδοξία που κάποιοι εκπέμπουν, ωσάν να ευρισκόμαστε στα πρόθυρα λύσης, δεν μπορεί να το πράξει, για τον οπού απλό λόγο ότι βρίσκεται μπροστά σε συγκρουόμενα δεδομένα.
Εντάξει, είναι όντως θετικό το γεγονός ότι αποτράπηκε -με την παρέμβαση Αντόνιο Γκουτέρες- το διαφαινόμενο αδιέξοδο, όμως: η είδηση ότι η τουρκική πλευρά είναι πλήρως ικανοποιημένη από τις εξελίξεις στο Κραν Μοντάνα, σε συνδυασμό με την κάθετη δήλωση της προηγουμένης την Πέμπτη- από τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου ότι Ελλάδα και Ελληνοκύπριοι πρέπει να ξυπνήσουν από το όνειρο πως θα υπάρξει λύση με μηδέν εγγυήσεις και μηδέν τουρκικό στρατό στο νησί μας. Αυτά τα δύο είναι τόσο εκκωφαντικά συγκρουόμενα μεταξύ τους, που το ένα αναιρεί το άλλο.
Αρκεί για τούτο να σημειώσω τα αλαλάζοντα νταούλια της διχοτόμησης που την επαύριο της δήλωσης έπαιζαν τόσο στον Κραν Μοντάνα -από τους εκεί ευρισκόμενους τ/κ πολιτικούς- όσο και στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη από κόμματα και οργανώσεις. Και όταν αναφέρω “αλαλάζχοντα νταούλια της διχοτόμησης” -δηλ. νταούλια (πολεμικά τύμπανα) που παίζουν μονότονα στο ρυθμό της διχοτόμησης- κυριολεκτώ.
Βλέπετε, μια σειρά πολιτικοί και οργανώσεις αρπάχτηκαν από τη δήλωση αυτή του κ. Τσαβούσογλου, για να υποβάλουν αφ’ ενός πως η Διάσκεψη στο Κραν Μοντάνα δείχνει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ενοποίηση κάτω από μια ομοσπονδιακή δομή και αφ’ ετέρου ότι η μόνη βιώσιμη λύση στο κυπριακό πρόβλημα είναι η αναγνώριση των δύο χωριστών ανεξαρτήτων κρατών στην Κύπρο.
Και -κοιτάξτε σύμπτωση- τα νταούλια αυτά έρχεται και τα επαυξάνει, ποιος, αν αγαπάτε; Ο πρόεδρος της Κομισιόν και... μέγας φίλος της Κύπρου Κομσιόν ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Ο οποίος την ίδια μέρα -την Παρασκευή- από το Ταλίν της Εσθονίας, δήλωσε: “Είπα ότι αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία για την διαδικασία επανένωσης της Κύπρου και θα κάνω το παν για να είμαι χρήσιμος και υποστηρικτικός στην διαδικασία”!
Μα αν, κύριε Γιούνκερ, το Κραν Μοντάνα είναι η τελευταία ευκαιρία για την διαδικασία επανένωσης της Κύπρου, τότε προς τι η Άγκυρα να επιδείξει πνεύμα κατανόησης και συνεργασίας; Προς τι -δηλαδή- η Άγκυρα να συνεργαστεί για δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη λύση στο Κυπριακό. Η Άγκυρα που εισέβαλε παράνομα στη Κυπριακή Δημοκρατία -παραβιάζοντας την ανεξαρτησία, κυριαρχία και εδαφική της ακεραιότητα. Η Άγκυρα, που παράνομα κατέχει από το 1974 το 37% του κυπριακού εδάφους δημιουργώντας σ’ αυτό ένα παράνομο μόρφωμα που τα ίδια τα Ηνωμένα έθνη απαίτησαν από τη διεθνή κοινότητα να μην το αναγνωρίσει -και δεν το αναγνωρίζει. Η ίδια Άγκυρα, η οποία από το 1974 δεν συμμορφώνεται και δεν εφαρμόζει τα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ, παραβιάζοντας έκτοτε το Διεθνές Δίκαιο και τον καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ.
Και εφόσον, λοιπόν, η σύναξη στον Κραν Μοντάνα είναι η τελευταία ευκαιρία για την διαδικασία επανένωσης της Κύπρου, φεύγουμε από αυτήν, πάνε όλοι οι συμμετέχοντες στα σπίτια τους, έρχονται κι οι Κύπριοι στην μοιρασμένη -από τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής- χώρα τους και τους μένει -πουπανωπροίτζιιν η... διχοτόμηση. Τα δύο χωριστά κράτη, με ή χωρίς συμφωνία...
Αλλά τότε θα πάνε περίπατο και οι αρχές του διεθνούς δικαίου, και ο καταστατικός χάρτης των Ηνωμένων Εθνών και τα ψηφίσματα και αποφάσεις του ΟΗΕ για την Κύπρο. Μαζί με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες του κυπριακού λαού. Οπόταν, κ. Γιούνκερ, το δεύτερο μέρος της δήλωσής σας -ότι δηλαδή θα κάνεις το παν για να είσαι χρήσιμος και υποστηρικτικός στην διαδικασία- πάει στράφι. Και θα παραπέμπει στην κυπριακή παροιμία “κάψε με τζιαι βάρ’ μου μύξαν να γιάνω”...
Θέλουμε λύση στο Κυπριακό; Ασφαλώς και θέλουμε λύση. Και να όχι απλά θέλουμε, αλλά απαιτούμε αυτή τη λύση. Όχι, όμως, την όποια λύση, αλλά τη λύση που αποκαθιστά την κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τη λύση που θα σέβεται στην πράξη τα ανθρώπινα δικαιώματα και βασικές ελευθερίες όλων των Κυπρίων. Περιλαμβανομένου του δικαιώματος ελεύθερης εγκατάστασης και περιουσίας. Τη λύση όπου όλοι οι νόμιμοι κάτοικοι της ενωμένης Κύπρου -ακόμη και με ομοσπονδιακή κρατική δομή- θα απολαμβάνουν το ίδιο τα ίδια δικαιώματα και ελευθερίες, σε όποια γωνιά της ενωμένης Κύπρου επιλέξουν να ζήσουν και να δημιουργήσουν. Λύση, με δυο λόγια που θα ενώνει και όχι να χωρίζει...