Έρχεται (;) η λύση -του Κυπριακού-... καταλάβετε το!

Φευ, όμως, το Κυπριακό δεν λύθηκε ούτε το 1977, ούτε και το 1979. Δεν λύθηκε ούτε αργότερα, επί ημερών των επόμενων γενικών γραμματέων του ΟΗΕ: Χαβιέρ Πέρεζ ντε Κουεγιάρ (1982-1991), Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι (1992-1996), Κόφι Ανάν (1997-2006) και Μπαν Γκι Μουν (2007-2016). Και δεν λύθηκε όχι γιατί οι προηγούμενοι γενικοί γραμματείς υπολείπονταν βούλησης ή/και ικανοτήτων για λύση του Κυπριακού, αλλά γιατί δεν ήθελε η Άγκυρα. Η οποία διαχρονικά έβλεπε -και δυστυχώς ακόμη βλέπει- τα τετελεσμένα της βάρβαρης τουρκικής εισβολή και κατοχής ως λύση του Κυπριακού! Κι αυτό που επιδιώκει δεν είναι τίποτε άλλο παρά ακριβώς νομιμοποίηση -μάλιστα με την υπογραφή της Κυπριακής Δημοκρατίας και της ε/κ πλευράς- των κατοχικών δεδομένων. Και άμεσα ή έμμεσα στηρίζουν την Άγκυρα οι γνωστοί δυτικοί σύμμαχοί της. Κάποιοι των οποίων -κατά τα λοιπά- κόπτονται για τη λύση του Κυπριακού

Αν είναι ποτέ δυνατόν, δηλαδή, να δεχτεί η -εκλιπούσα, κατά την Άγκυρα- Κυπριακή Δημοκρατία και οι Ελληνοκύπριοι νομιμοποίηση των κατοχικών τετελεσμένων. Και εν τη ουσία και συνακόλουθα -καθότι αυτό απεργάζεται η Άγκυρα- νομιμοποίηση όχι μόνο της διχοτόμησης της Κύπρου, αλλά και εσαεί παραμονή της Τουρκίας στο νησί. Δήθεν ως εγγυητής για την ασφάλειά μας! Στοιχείο -κομβικής σημασίας, βέβαια- το οποίο έφερε και το τελευταίο αδιέξοδο στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων. Και το οποίο με το επικείμενο δείπνο στη Νέα Υόρκη την Κυριακή -ξημερώματα Δευτέρας, για εμάς εδώ στην μακαρία νήσο- σπεύδει να άρει ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες. Δηλώνοντας εκ προοιμίου που δεν πρόκειται να επιβάλει οτιδήποτε στις δύο πλευρές, αλλά απλά να ακούσει τις θέσεις τους επί της διαφοράς που υπάρχει και γα την μέχρι σήμερα πορεία των διαπραγματεύσεων...

Ωστόσο: Το ζητούμενο δεν είναι να μάθει από τους δύο ηγέτες ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ για τη διαφορά. Είμαστε σίγουροι ότι αυτό το έμαθε ήδη από τον ειδικό σύμβουλό του, κ. Έσπεν Μπαρθ Έιντα. Και ανακοινώθηκε τούτο, μάλιστα από τα Ηνωμένα Έθνη. Κατά συνέπεια, αν ο κ. Γκουτέρες αυτό που θα θέλει να άνει είναι απλά να ακούσει για τη διαφορά, τότε τζάμπα τα έξοδα του ταξιδιού, τζάμπα και τα έξοδα του δείπνου. Κι είναι τζάμπα όχι γιατί το λέω εγώ -ένας ταπεινός μέσος Κύπριος πολίτης, που έχει τη δυνατότητα να εκφράζεται εν τύποις- αλλά γιατί το προλέγουν οι δύο ηγέτες και η Άγκυρα. Εμμένοντας ο καθείς και η κάθε πλευρά στη θέση της. Καθιστώντας, έτσι, ακόμη πιο δύσκολο το εγχείρημα του Αντόνιο Γκουτέρες, αφού, με τις δηλώσεις και εμμονή τους -πρωτίστως η Άγκυρα- αφαιρείται το χαλί κάτω από τα πόδια του επικεφαλής του Διεθνούς Οργανισμού.

Και ξέρετε κάτι; Προκαλεί κατάπληξη -για την ακρίβεια έπρεπε προκαλεί κατάπληξη και να σχολιαστεί δεόντως από την επίσημη ε/κ πλευρά και την συντεταγμένη Κυπριακή Δημοκρατία- η ευκολία που ο ειδικός σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα, ο πολύς και αμφιλεγόμενος Έσπεν Μπαρθ Έιντα, δίνει συγχωροχάρτι στην Άγκυρα. Ασκώντας -ουσιαστικά- πίεση στην Κυπριακή Δημοκρατία και την ε/κ πλευρά, ενώ κατά τα άλλα δεν  παίρνει θέση. Διότι τι άλλο  συνιστά η εικόνα που έστειλε -μετά τις επαφές του στην τουρκική πρωτέυουσα- ότι τάχαμου η η Τουρκία είναι έτοιμη να πάει στη Γενεύη χωρίς όρους, αλλά είναι και έτοιμη να συζητήσει το θέμα των εγγυήσεων; Μα ο μόνος όρος που τίθεται ή μπορεί να τίθεται είναι ο τερματισμός των αναχρονιστικών εγγυήσεων και η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων. Η πεμπτουσία δηλαδή του κεφαλαίου για την ασφάλεια μετά τη λύση. Στην οποία σαφώς -και μέσα από τις διακηρύξεις και δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων, του Τσαβούσογλου περιλαμβανομένου χθες στα κατεχόμενα- η Άγκυρα εμμένει: Και στις “εγγυήσεις” και στην παρομονή των τουρκικών στρατευμάτων!

Είπε κι άλλα, βέβαια, ο Έιντε από την Άγκυρα. Όπως, για παράδειγμα ότι η Τουρκία υποστηρίζει πως η επίλυση του Κυπριακού είναι σημαντική κυρίως για τους Τ/κ και ταυτόχρονα η Άγκυρα δίνει σημασία στη λύση με την οποία θα αρθούν τα εμπόδια για μια πολύ καλύτερη συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο. Και ότι αυτή “είναι μια τοποθέτηση που βοηθά τις προσπάθειες”. Βοηθά, λοιπόν, η Άγκυρα τις προσπάθειες. Όπως βοηθά -πάντα κατά το Έιντε- ότι “και η Τουρκία, και η Ελλάδα και η Βρετανία θέλουν να στηρίξουν πραγματικά αυτή τη διαδικασία”. Αλλά πώς βοηθούν Τουρκία και Βρετανία; Εμμένοντας η πρώτη στα κατοχικά τετελεσμένα, ενώ η δεύτερη, ως σύγχρονος Πόντιος Πιλάτος, νίπτει επί τους θέματος των εγγυήσεων και στρατευμάτων τας χείρας της, λέγοντας ότι θα σεβαστεί αυτό που θα αποφασίσουν οι δύο πλευρές. Δεν τοποθετείται, όμως επί της ουσίας: Είναι ή όχι αναχρονισμός και έξω από της σημερινή πρακτική οι εγγυήσεις τρίτων σε χώρα μέλος του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Όπως βέβαια, αναχρονισμός είναι και η διατήρηση των λεγόμενων κυρίαρχων βρετανικών βάσεων στο νησί μας.

Ξανά, όμως, στη Νέα Υόρκη και στο δείπνο της Κυριακής. Για να πω και τούτο: Στο σημείο που έφτασε το Κυπριακό -και οι διαπραγματεύσεις- τα Ηνωμένα Έθνη και ο γενικός τους γραμματέας έχουν τι να πράξουν. Κι αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από το να απαιτήσουν -επιτέλους- να γίνουν σεβαστά και να εφαρμοστούν τα περί Κύπρου ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών. Και ότι αυτά περιλαμβάνουν: Αποκατάσταση της κυριαρχίας, εδαφικής ακεραιότητας και ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αποκατάσταση και σεβασμό των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών του κυπριακού λαού. Και τούτο ανεξάρτητα από τη μορφή λύσης της εσωτερικής πτυχής του Κυπριακού.

Βλέπετε, μπορεί -όπως επεσήμανε και χθες ο εκπρόσωπος τύπου του ΑΚΕΛ- οι διαπραγματεύσεις να είναι η μοναδική προσφερόμενη οδός για επίλυση του Κυπριακού, αλλά αυτό μόνο σε ό,τι αφορά την εσωτερική πτυχή. Αλίμονο, δηλαδή, αν η αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και η εφαρμογή του διεθνούς δικαίου στην Κύπρο, μέσα από την άρση των τετελεσμένων της εισβολής και κατοχής, περνούν μέσα από διαπραγμάτευση με την Άγκυρα. Και να την πείσουμε και/ή να ζητήσουμε τη συγκατάθεσή της ότι η εισβολή και κατοχή είναι έκνομες και να συμφωνήσει μαζί μας για να αποχωρήσει! Εμ τότε αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Διότι απλά η Άγκυρα δεν το θέλει. κι εδώ είναι ο ρόλος των Ηνωμένων Εθνών και των εκπροσώπων του: Να ενεργήσουν με την δέουσα αποφασιστικότητα προς σεβασμό -από την Άγκυρα- και υλοποίηση -πάλιν από την Άγκυρα- των σχετικών με την Κύπρο ψηφισμάτων του. Τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο. Αλλιώς: μπορεί να έρχεται η λύση, αλλά το ερώτημα είναι τι λύση έρχεται. Και αν αυτή η λύση που έρχεται θα συνάδει με το διεθνές δίκαιο και θα μπορεί να γίνει αποδεκτή από τον λαό μας. Έτσι απλά! Ας τα έχουν κι αυτά υπόψη σήμερα το απόγευμα οι εθνοσύμβουλοί μας, κατά την συνεδρία τους στο προεδρικό.