20 Ιούλη 1974: Η δεύτερη πράξη του δίδυμου εγκλήματος

Βλέπετε, στο δεύτερο μισό της 6ης δεκαετίας του προηγούμενου αιώνα τα άνομα αυτά σχέδια δεν τελεσφόρησαν. Όχι γιατί δεν υπήρχαν, αλλά γιατί δεν βρέθηκαν εκείνοι που στην θ’ άνοιγαν τις πύλες της Κύπρου στην Τουρκία και τις βάρβαρες ορδές του Αττίλα. Τα προδοτικά μυαλά και χέρια βρέθηκαν, τελικά τον Ιούλη του 1974. Και ακούουν στο όνομα χούντα των Αθηνών και ΕΟΚΑ Β’. Ναι, ναι και ΕΟΚΑ Β’... Κι είναι όσοι συνειδητά συνήργησαν στο έγκλημα ένοχοι εσχάτης προδοσίας. Αυτό δεν το λέω -διαχρονικά- μόνο εγώ και η πλειοψηδία του λαού μας. Το είπε -προ πενθημέρου- και ο πρόεδρος Αναστασιάδης. Πολύ, μα πάρα πολύ αργά, βέβαια και -κοιτάξτε σύμπτωση- και πάλιν χωρίς να πει τους εν Κύπρω προδότες το όνομά τους: ΕΟΚΑ Β’...

Ναι, τα δεινά στο νησί και το λαό μας τα χρόνια μετά την ανακήρυξη της Κύπρου ως ανεξάτητο κράτος, δεν ήλθαν από μόνα τους. Αντίθετα: τον βάρβαρο Αττίλα δεν έφερε -κατά πως με νόημα και αλληγορικά υποδεινύει ο μεγάλος Ποιητής ο Κώστας Μόντης- η αγαπημένη θάλασσα της προδομένης Κερύνειας μας. Τον έφεραν αυτοί που διακήρυτταν ανένδοτο “εθνικό” αγώνα για ένωση και μόνο ένωση, αλλά φευ, βάσει προδιαγεγραμμένου σχεδίου στόχευαν στη διπλή ένωση. Δηλαδή στη διχοτόμηση. Κι ήτανε -ετούτο το σχέδιο- γνωστό τουλάχιστον στα ψηλότερα δώματα αυτών των “εθνικών αγωνιστών”. Για να μην αναφέρω, δηλαδή, ότι στο τέλος της ημέρας το σχέδιο αυτό έφερε, με τον ένα ή άλλο τρόπο και το δικό τους στίγμα, ακόμη και τη δική τους υπογραφή...

Πώς το τεκμηριώνω; Μα είναι τούτο πλέον ιστορικά καταγραμμένο. Να θυμίσω μόνο μερικά σημεία:

• 1/ «... Παρ’ όλον ότι ο Μακάριος και η Βουλή απεκάλεσαν την ΕΟΚΑ “Β” συνδικάτο του εγκλήματος, παρ’ όλον ότι έλεγαν πως οι παράνομοι της ΕΟΚΑ “Β” ενταφιάζουν την ένωση, παρ’ όλον ότι με τις πράξεις και ενέργειές τους καταντούσαν πλέον φορείς της διχοτομήσεως, εντούτοις έκλειναν τα αυτιά τους γιατί τους κατέβαλε το σύνδρομο της βλακείας. Ενώ ήταν αυταπόδεικτο γεγονός ότι η δράση τους οδηγούσε στον όλεθρο, εντούτοις το αρνούνταν, υπερασπιζόμενοι το δικό τους άδικο που το αποκαλούσαν “δίκιο”. Συνειδητά ή ασυνείδητα η ΕΟΚΑ “Β” όδευε προς το προδιαγραμμένο αποτέλεσμα: Τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
  Το σχέδιο “ΑΠΟΛΛΩΝ”, που το Εφεδρικό βρήκε στο αρχείο του Σταύρου Σταύρου Σύρου, όταν τον συνέλαβε την 9η Αυγούστου 1973 στη Λεμεσό, μαρτυρεί του λόγου το αληθές. Το σχέδιο αυτό προέβλεπε πραξικοπηματική ενέργεια σε όλες τις επαρχίες της Κύπρου, πλην της Κερύνειας. Δολοφονία του Μακαρίου και άλλων μακαριακών προσωπικοτήτων, ανατινάξεις κυβερνητικών κτιρίων και κατάληψη της εξουσίας. Γιατί όμως η επαρχία της Κερύνειας έμενε εκτός ενέργειας; Απλούστατα γιατί η επαρχία αυτή ήταν το δώρο για την Τουρκία, για να δεχθεί την ένωση της υπόλοιπης Κύπρου με την Ελλάδα. Επί του θέματος αυτού θα αναφερθώ εκτενέστερα και σε άλλο κεφάλαιο. Το μνημονεύω όμως εδώ, γιατί είναι σχέδιο της ΕΟΚΑ “Β” το οποίο, σύμφωνα με τις πληροφορίες που είχαμε τότε, συνέταξε ο Σταύρος Σταύρου, άλλως Σύρος, ο οποίος μετά το 1974 μου το επιβεβαίωσε. Στο στρατό δεν νοείται να εκδοθεί οποιοδήποτε έγγραφο χωρίς να το γνωρίζει και  να το μονογράψει ο προϊστάμενος Διοικητής. Στην περίπτωση του σχεδίου “ΑΠΟΛΛΩΝ” δεν νοείται για ένα τόσο σοβαρό έγγραφο, που προέβλεπε τη διάλυση του κράτους, να μην είχε λάβει γνώση ο προϊστάμενος του Σύρου, ο αρχηγός δηλαδή της ΕΟΚΑ “Β”, ο Γρίβας.
  Επομένως εν γνώσει του ο Γρίβας, που ωρύετο για δήθεν ένωση και μόνον ένωση, υπέγραψε και συνηγόρησε για διπλή ένωση. Αυτό είναι ένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο του λόγου για τον οποίο η χούντα έδωσε τις ευλογίες της και επέτρεψε στον Γρίβα “κρυφίως” να φύγει από την Ελλάδα, για νάρθει στην Κύπρο». (Παντελάκης Πανταζής, Αντιστράτηγος (εα): «Το οδοιπρικό μιας μοιρασμένης πατρίδας», σελ 58-59)
• 2./ «Την 3η και 4η Ιουνίου 1971, στη σύνοδο υπουργών Εξωτερικών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ, οι υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας, Παλαμάς και Ολτζάυ, παρουσίασαν μια φόρμουλα συμφωνίας για την Κύπρο, που προέβλεπε τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και το διαμοιρασμό της Κύπρου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Οι υπουργοί Εξωτερικών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ αποδέχτηκαν ομόφωνα την παρουσιασθείσα ελληνοτουρκική συμφωνία.» (Παντελάκης Πανταζής, Αντιστράτηγος (εα): «Το οδοιπρικό μιας μοιρασμένης πατρίδας», σελ 222)
• 3./ «Γιατί τι άλλο από προδοσία είναι, όταν τον Αύγουστο του 1974, σε σύσκεψη παραγόντων της Κερύνειας στη Λευκωσία, ένας εξ αυτών, προερχόμενος από περιφερειακό δήμο, “διαμαρτύρετο” για την τουρκική προέλαση ίσαμε τον δικό τους δήμο κι ακόμη πιο πέρα, αποκαλύπτοντας πως «το σχέδιο ήταν τα τουρκικά στρατεύματα να πάνε μόνο ίσαμε τον... Άγιο Γεώργιο!»;
  Ακόμη: Πώς μπορεί να μεταφράσει κάποιος τον “καθησυχαστικό” λόγο του Σταύρου Σταύρου Σύρου τις πρώτες μέρες της τουρκικής εισβολής τον Ιούλιο 1974, προς τον -δικαίως- ανησυχούντα εθνοφρουρό/λοχία της Ε.Φ., Τάκη Χριστοδούλου, λέγοντάς του να μην ανησυχεί γιατί “ξέρουμε τα σχέδιά τους!” (των Τούρκων ειβολέων); Αλήθεια, όμως, ποιοι γνώριζαν, πώς και γιατί γνώριζαν τα σχέδια των βάρβαρων εισβολέων; Και τι έπραξαν, πριν και κατά την τουρκική εισβολή, για να μην έλθει στο νησί μας ο Αττίλας και να μη φέρει την απόλυτη καταστροφή, την κατοχή και τα συνακόλουθά της;» (Κύπρου Κουρτελλάρη «Απρίλης 1964: Η (εγ)κατάληψη της Ονίσιας», σελ. 271)
• 4. «Αν οι Τούρκοι ξεφύγουν στην Κύπρο, οι Έλληνες θα απασφαλίσουν. Σίγουρα δεν θέλουμε έναν πόλεμο μεταξύ τους, αλλά αν συμβεί, η Τουρκία είναι πιο σημαντική για μας και έχουν ένα πολιτικό σύστημα που θα μπορούσε να παράγει έναν Καντάφι. Μερικοί από τους συναδέλφους μου (σ.σ. ΥΠΕΞ σύμμαχων κρατών) θέλουν να σταματήσουν τη βοήθεια στην Τουρκία. Αυτό θα ήταν καταστροφή. Δεν υπάρχει κάποιος αμερικανικός λόγος για τον οποίο οι Τούρκοι δεν πρέπει να έχουν το ένα τρίτο της Κύπρου». (Λόγια του Χένρι Κίσινγκερ, ενημερώνοντας, παραμονές του δεύτερου Αττίλα για τις εξελίξεις στο τρίγωνο Ελλάδα - Τουρκία - Κύπρος, τον πρόεδρο Φορντ. Αλέξης Παπαχελάς «Ένα σκοτεινό δωμάτιο, 1967 - 1974»)

Καταληκτικά: Ασφαλώς οι ασήκωτες ευθύνες της Τουρκίας, της ΤΜΤ και των λοιπών σοβινιστών της τ/κ κοινότητας για την τραγωδία του κυπριακού λαού είναι δεδομένες, αυταπόδεικτες και ουδόλως διαγράφονται. Ωστόσο: για να βιώσει ο κυπριακός λαός την εισβολή και κατοχή, τις εικόνες που από το καλοκαίρι του ’74 βλέπει καθημερινά στον ματωμένο Πενταδάκτυλο, στην κατεχόμενη κυπριακή γη, κάποιοι Ελληνοκύπριοι μέσα από τον λεγόμενο “εθνικό” τους αγώνα για να φέρουν -τάχατες- την Ένωση, άνοιξαν τις κερκόπορτες του νησιού στον Αττίλα, φέρνοντας την κατοχή και τη διχοτόμηση. Κι αυτή είναι η πραγματική Ιστορία... Την δείχνει ο Πενταδάκτυλος, την δείχνει η Άσπρη Μούττη, η Ονίσια και ο Άγιος Ιλαρίωνας. Την δείχνει ο Αττίλας... Κι ο δρόμος φαίνεται -και αποδεικνύεται- ότι άνοιξε, τουλάχιστον, από το 1963-1964! Ως εδώ, λοιπόν, με τη διαστρέβλωση και την παραχάραξη της Ιστορίας!