Ο Μουσταφά Ακιντζί, τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και το μέγιστο εξ αυτών

Δεν είναι, ωστόσο, αυτό το θέμα που θέλω -κυρίως- να καταπιαστώ στο σημερινό εν τύποις πόνημα. Είναι με τον χθεσινό μακρύ λόγο του Μουσταφά Ακιντζί και την περί μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης ανάλυσή του. Ξεκινώντας πρώτα από ένα βασικό -κατά την άποψή μου- ατόπημα: Στην περιγραφή του -κι εκεί που είχε κι εκεί που δεν είχε δίκαιο- παρουσίασε εαυτόν ως τον κατέχοντα την πλήρη και απόλυτη αλήθεια, το πλήρες και το απόλυτο δίκαιο. Και -εξ αντιδιαστολής- όλη του η κριτική στρεφόταν στην ε/κ πλευρά και -ενίοτε- στον ίδιο τον πρόεδρο Αναστασιάδη. Τον -κατά τα άλλα, δηλαδή- άμεσο συνομιλητή του. Κι αναφέρω τούτο γιατί αν πραγματικά ο κ. Ακιντζί ήθελε πρόοδο και συγκλίσεις -αποδεκτές και στους δύο συνομιλητές- στις διαπραγματεύσεις, το τελευταίο που έπρεπε να κάνει είναι να κατηγορεί και να μέμφεται τον συνομιλητή του. Θέλει, όμως, ο κ. Ακιντζί λύση που να ενώνει και όχι να διαχωρίζει εσαεί την Κύπρο και το λαό μας; Προσωπικά αμφιβάλλω. Και αυτό το αποδεικνύει συχνά πυκνά ο κ. Ακιντζί και οι εκπρόσωποί του.

Κατά δεύτερο: τα όποια -μικρά ή μεγάλα- μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης συζητούνται στις διαπραγματεύσεις μεταξύ του ιδίου και του προέδρου Αναστασιάδη -τη βοηθεία του περιλάλητου Έσπεν Μπαρθ Έιντα- είναι ισχυρή μου πεποίθηση πως απλά θα τείνουν να βελτιώσουν το κλίμα των διαπραγματεύσεων, όχι να λύσουν το Κυπριακό. Ή, όπως είπε προχθές ο εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ, Στέφανος Στεφάνου, η περί των ΜΟΕ συζήτηση είναι υποστηρικτική της συζήτησης των ουσιαστικών θεμάτων και όχι υποκατάστατο των διαπραγματεύσεων. Είτε αυτά τα ΜΟΕ έχουν να κάνουν με την τηλεφωνία, τον ηλεκτρισμό, τα οδοφράγματα, ή ακόμη με την παιδεία, την υγεία, την προστασία του περιβάλλοντος και άλλα.

Ωστόσο: ένα είναι τα πιο πάνω κι άλλο είναι τι λέει ο κάθε ένας στο πίσω μέρος του κεφαλιού του θέτοντας και/ή συζητώντας τα λεγόμενα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Κι αυτό είναι το τρίτο κυρίαρχο ζήτημα που ήθελα να θα θίξω επί του προκειμένου. Ότι, δηλαδή, αλλιώς αντιλαμβάνεται και προωθεί η ε/κ πλευρά τα εν λόγω μέτρα και παντελώς αλλιώς η τουρκική πλευρά, αφού: ενώ πρακτικά η ε/κ πλευρά επιζητεί τέτοια μέτρα που να ανοίγουν δρόμους επανένωσης του λαού και της πατρίδας μας, μέσα από την συναναστροφή, την συνύπαρξη και την τριβή, ακόμη, Ε/κ και Τ/κ, η τουρκική -όχι μόνο η τ/κ- πλευρά εκείνο που επιζητούν μέσω αυτών των μέτρων είναι την παγίωση και νομιμοποίηση του παράνομου κατοχικού μορφώματος. Κατά τρόπον ώστε να έλθει, στην πορεία ως φυσιολογική εξέλιξη η de jure νομιμοποίηση του κατοχικού καθεστώτος και συνακόλουθα η αποδοχή τούτου ως της μίας εκ των δύο συνιστωσών δομών του νέου ομόσπονδου μορφώματος. Όποια μορφή και αν αυτό έχει, όπως και αν αυτό θα ονομάζεται.

Αλλά, στην περίπτωση αυτή, πού πάει η Κυπριακή Δημοκρατία; Η οποία, όσο και αν η Άγκυρα την αποκαλεί εκλιπούσα, όσο και αν ο κ. Ακιντζί -οι πριν από αυτόν και οι συν αυτώ- αποκαλούν διοίκηση της νότιας Κύπρου, είναι το μόνο διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος,μέλος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και της γνωστής υπό το λεγόμενο Ηνωμένο Βασίλειο -την Βρετανία, δηλαδή- Κοινοπολιτείας. Ενώ το κατοχικό καθεστώς -η αυτοαποκαλούμενη “Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου- ήταν είναι και θα παραμείνει ένα παράνομο και μη αναγνωρισμένο και αποσχιστικό μόρφωμα, συνέπεια της τουρκικής εισβολής και κατοχής. Τουτέστιν ένα έγκλημα πολέμου. Και, ως εκ τούτου, καταδικασμένο από τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη, τα οποία κι κάλεσαν τα κράτη της διεθνούς κοινότητας να μην αναγνωρίσουν. Δεν είναι δε τυχαίο πως: παρότι ζούμε στην εποχή των γεωστρατηγικών συμφερόντων και σκοπιμοτήτων, στην εποχή που οι ισχυροί της γης καταπίνουν την κάμηλο και διυλίζουν τον κώνωπα, στην εποχή που το διεθνές δίκαιο έγινε λάστιχο στα χέρια του διεθνούς ιμπεριαλισμού, το κατοχικό ψευδοκράτος δεν αναγνωρίζεται διεθνώς παρά μόνο από την Τουρκία.

Κι αυτά, με φέρνουν στο τέταρτο κυρίαρχο θέμα που θέλω να  θίξω στα περί λεγόμενων μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης: Αλήθεια, υπάρχουν τέτοια μέτρα, που θα αποκαθιστούν την εμπιστοσύνη; Η απάντηση είναι πως: ασφαλώς και υπάρχουν. Και έχουν όλα αυτά ένα κοινό χαρακτηριστικό: συμβάλλουν και συνδράμουν στην άρση τη κατοχής και των τετελεσμένων της, συμβάλλουν και συνδράμουν στη διασφάλιση των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών όλων των Κυπρίων, ενώνουν και δεν διαχωρίζουν του Κύπριους και την Κύπρο. Με το μέγιστο εξ αυτών την αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και την πλήρη αποκατάσταση των δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών όλων των Κυπρίων. Αλλά και άλλα μικρότερα, πλην όμως μείζονος ημασίας. Όπως για παράδειγμα η απόδοση της περίκλειστης Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της. Η, αν θέλετε, το καθάρισμα -και η αποκατάσταση- του Πενταδάκτυλου από εκείνο το τεράστιο περιβαλλοντικό -και όχι μόνο- ανοσιούργημα, που διαφημίζει τον παράνομο και αποσχιστικό κατοχικό μόρφωμα. Και ξέρετε κάτι: αν η απόφαση τη βουλής για το ενωτικό δημοψήφισμα προκάλεσε ένα τους Τουρκοκύπριους, η συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή, τα τετελεσμένα της όπως επίσης το ανοσιούργημα στον Πενταδάκτυλο, προκαλεί τους Ελληνοκύπριους όχι χίλια αλλά χιλιάδες φορές χίλια. για να μιλούμε, δηλαδή, στις ίδιες παραμέτρους.

Είστε, κύριε Ακιντζί; Αν ναι, τότε ιδού η... Κύπρος, κάντε το αποφασιστικό βήμα! Δεν χρειάζεται καν πήδημα· ένα απλό, πλην αποφασιστικό, βήμα αρκεί... Αλλιώς μην μας παραμυθιάζετε. Βλέπετε, δυο χρόνια μετά που το άστρο σας γεννήθηκε, σας μάθαμε. Όπως μάθαμε ότι, είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς με την Άγκυρα και τις πολιτικές της, στο τέλος της ημέρας κάνεις ότι αυτή θέλει. Όπως έκαναν και ο εθνικιστης Ντενκτάς, όπως έκανε και ο αριστερός Ταλάτ, όπως έκανε και ο δεξιός Έρογλου. Τελεία!