Μόνο μια τέτοια λύση θα μπορεί να είναι δίκαιη, λειτουργική και -ως εκ τούτων- βιώσιμη

Κι είναι τούτο αφελές με την έννοια ότι τις “προϋποθέσεις” έθεσε κατ’ επανάληψη ο κατοχικός ηγέτης -δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούμε και αυτή του την ιδιότητα- Μουσταφά Ακιντζί. Προϋποθέσεις και όρους που -ως εκ των τελευταίων δηλώσεων του ιδίου ή του εκπροσώπου του ως και άλλων Τούρκων αξιωματούχων και Τ/κ εκπροσώπων του ψευδοκράτους- προφανώς -γι’ αυτόν και την Άγκυρα- ακόμη δεν έχουν τηρηθεί εκ πλευράς ε/κ κοινότητας και Κυπριακής Δημοκρατίας.

Και μιλώντας για τις προϋποθέσεις, πιστεύω ότι ορθά ο πρόεδρος υπέμνησε και/ή υπέδειξε στον κ. Ακιντζί πως: “δεν είναι δυνατόν να θεωρείται σημείο κρίσης μια απλή αναφορά εις ένα ιστορικό γεγονός που επισυνέβη 67 χρόνια πριν, αλλά να αγνοούνται οι δικές τους ενέργειες που προκαλούν κυριολεκτικά όσους έχασαν τις πατρογονικές τους εστίες, όσους έχασαν το βιος τους, όσους έχασαν τη ζωή τους, όσους ακόμα αγνοούνται”.

Ενέργειες, ασφαλώς που έχουν να κάνουν με το σήμερα -κυριολεκτικά και διαχρονικά- είτε αυτές ονομάζονται Navtex και λοιπές συνεχείς τουρκκές προκλήσεις, είτε ονομάζονται εορτασμοί των επετείων της εισβολής και της ίδρυσης του παράνομου κατοχικού μορφώματος, είτε η σταδιακή ισλαμοποίηση των κατεχομένων κυπριακών εδαφών και αλλαγή του δημογραφικύ, πολιτιστικού και θρησκευτικού χαρακτήρα τους, είτε ο συνεχής εποικισμός τους, είτε η -διπλά- παράνομη παραχώρηση λεγόμενων υπηκοοτήτων του ψευδοκράτους σε Τούρκους πολίτες, είτε ακόμη η ανεκδιήγητη απαίτηση για παραχώρηση των τεσσάρων ελευθεριών στους Τούρκους πολίτες και μια σειρά άλλες, που θέλει χώρο και χρόνο μεγάλο να απαριθμηθούν.

Σημειώνω απλά στο τελευταίο πως η τελευταία απαίτηση, πέρα από ανεκδιήγητη είναι και κατάφωρα προκλητική -όπως προκλητική είναι και η απόπειρα του Έιντα να την διαπραγματευτεί εκ μέρους της Άγκυρας απευθείας με την Ευρωπαϊκή Ένωση!- πρώτιστα γιατί: ανερυθρίαστα κατοχικός ηγέτης και Άγκυρα διεκδικούν -και μάλιστα ως συστατικό της λύσης του Κυπριακού!- για Τούρκους πολίτες βασικές ελευθερίες σε χώρα -Κύπρος- μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις οποίες, φευ, οι ίδιοι αποκλείουν για τους Ελληνοκύπριους στη δική τους πατρίδα, στη δική τους γη και περιουσίες, στα δικά τους πατρογονικά σπίτια. Και μην σπεύσει κάποιος να διαψεύσει τα πιο πάνω, ισχυριζόμενος ότι τάχαμου οι τέσσερις βασικές ελευθερίες έχουν συμφωνηθεί, διότι στη δική μου αντίληψη, στην αντίληψη του μέσου πολίτη, δικαιώματα και ελευθερίες που κατά τα άλλα αλλού είναι αυτονόητα, αλλά “παραχωρούνται” στους Ελληνοκύπριους υπό όρους και προϋποθέσεις, τότε -να μας κάνουν τη χάρη- αυτά στην ουσία δεν παραχωρούνται. Τελεία!

Επανέρχομαι, ωστόσο, στην αρχή μου αναφορά, σε ό,τι αφορά τον χθεσινοβραδινό λόγο του προέδρου Αναστασιάδη, ο οποίος ευθέως τόνισε πως: αν ο στόχος στο δείπνο της ερχόμενης Κυριακής θα είναι να συζητηθούν Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, τότε είναι καταδικασμένη η προσπάθεια εκείνων που δημιουργούν τις προϋποθέσεις να ξαναρχίσει ένας γόνιμος διάλογος. Με άλλα λόγια διαχωρίζει δύο ομάδες που επιδιώκουν επανέναρξη των διαπραγματεύσεων: αυτοί που απλά θέλουν ΜΟΕ και αυτοί που πραγματικά θέλουν να ξαναρχίσει ένας γόνιμος διάλογος. Το οποίο -το δεύτερο, δηλαδή- είναι το ζητούμενο.

Ωστόσο: Είναι  δυνατόν σήμερα, ή έστω την ερχόμενη βδομάδα, σε τυχόν επανέναρξη των διαπραγματεύσεων να ξαναρχίσει κι ένας γόνιμος διάλογος; Προσωπική μου άποψη είναι πως: όχι, δεν ειναι δυνατόν. Κι αυτό όχι γιατί δεν θέλει η ε/κ πλευρά, ή ότι ενοχλούν οι δηλώσεις εκ πλευράς μας -επίσημα από τον πρόεδρο και την κυβέρνηση ή και από τους πολιτικούς ηγέτες- αλλά πολύ απλά διότι δεν θέλει η Άγκυρα. Κι ο Μουσταφά Ακιντζί προωθεί και/ή υλοποιεί τις βουλές και εντολές της Άγκυρας. Οι οποίες -κοιτάξτε σύμπτωση- είναι όμοιες με τις δικές του θέσεις στο Κυπριακό, λέει...

Τούτου λεχθέντος, είναι αφέλεια να πιστεύουμε ότι αίφνης η Άγκυρα -και το κατοχικό της μόρφωμα, στο βόρειο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου μας -ψευδοκυβέρνηση και λεγόμενος πρόεδρος, ως παρουσιάζει εαυτόν ο κ. Ακιντζί- έκαμε όπισθεν από τις πάγιες, διαχρονικές διχοτομικές της θέσεις και θέλει την ίδια λύση όπως η ε/κ πλευρά την παρουσιάζει. Ή, έστω, όπως τα περί Κύπρου ψηφίσματα και αποφάσεις του Συμβουλίου ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ προδιαγράφουν.

Κι είναι τούτο -το τελευταίο- στοιχείο που θα έπρεπε προ καιρού η ε/κ πλευρά και η Κυπριακή Δημοκρατία να έχουν στην πρόταξη των θέσεων που μέσα από τις διαπραγματεύσεις προωθούν ως λύση του Κυπριακού. Για την ακρίβεια, βέβαια, δεν έπρεπε ποτέ να εγκαταλειφθούν τα ψηφίσματα και οι αποφάσεις του ΟΗΕ ως βάση διαπραγμάτευσης για τη λύση του Κυπριακού. Όπως, ασφαλώς, δεν έπρεπε ποτέ να δεχτεί η ε/κ πλευρά να μπουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων οι βασικές ελευθερίες και τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα του κυπριακού λαού στο σύνολό του. Κάτι που έγινε, για να μην ξεχνιόμαστε, πάλιν επί συναγερμικής διακυβέρνησης, με την κυβέρνηση Συναγερμού - Κληρίδη, το 1999, με το γνωστό “όλα στο τραπέζι”.

Προσωπικά δεν θεωρώ ότι είναι η ώρα και ο χρόνος για παρελθοντολογία και κατανομή ευθυνών. Θεωρώ, ωστόσο, ότι από τα λάθη και παραλείψεις του παρελθόντος πρέπει να διδασκόμαστε και να διορθώνουμε, στην πορεία, τα όποια λάθη. Κι η επαναφορά στο προσκήνιο των αποφάσεων και ψηφισμάτων του ΟΗΕ, η επαναφορά στο προσκήνιο των αρχών του Διεθνούς Δικαίου και του Καταστατικού Χάρτη είναι -κατά την άποψή μου- εκ των ων ουκ άνευ. Γιατί μόνο μ’ αυτά -και εμμονή σ’ αυτά- θα μπορέσουμε να διασφαλίσουμε λύση που θα κατοχυρώνει τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες των Κυπρίων -και μόνο των Κυπρίων- σ’ ολόκληρο το νησί. Και μόνο μια τέτοια λύση θα μπορεί να είναι δίκαιη και λειτουργική και -ως εκ τούτων- βιώσιμη.

Εννοείται, βέβαια, ότι “επιστροφή” στα ψηφίσματα, τις αποφάσεις και τις αρχές του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ θα πρέπει να κάνει και η Γραμματεία και οι εκπρόσωποι του ΟΗΕ. Γιατί, πέρα από την παραβίαση της κυριαρχίας, εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών του Κυπριακού λαού -στο σύνολό του- από την κατοχική Τουρκία, το ίδιο κατάφωρα παραβιάζονται από την Τουρκία και οι Αρχές, τα ψηφίσματα και αποφάσεις για την Κύπρο του Διεθνούς Οργανισμού. Οποιαδήποτε άλλη διαδικασία, ενέργεια και δράση εκπροσώπων του Διεθνούς Οργανισμού εκφεύγει των ψηφισμάτων και αποφάσεών του, εκφεύγει και των καλών του υπηρεσιών.