Ο δρόμος για την κατοχή και διχοτόμηση άνοιξε πριν καν εγκαθιδρυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία

Για να φτάσουμε σ’ αυτά τα αιματηρά γεγονότα θα πρέπει να πάμε και λίγο πάρα πέρα, στον χρόνο. Όχι πολύ μακριά, βέβαια... Ίσαμε τα τέλη της δεκαετίας του ’40 και στην κορύφωση του αντιαποικιακού αγώνα του λαού μας, μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτός, λοιπόν, ο αντιαποικιακός αγώνας του κυπριακού λαού τον 20ό αιώνα [τονίζω ο αντιαποικιακός αγώνας του κυπριακού λαού στο σύνολό του και διαχρονικά, όχι μόνο ο αγώνας της ΕΟΚΑ 1955-59] έφερε την αντίδραση των Άγγλων αποικιστών, αλλά κι όλων όσων επιβουλεύονταν το νησί μας. Κάτι που δίκην απάντησης  από μέρους όλων των Κυπρίων απεικόνισε με εξαίρετους στίχους ο Θοδόσης Πιερίδης στην ποιητική μυσταγωγία “Κυπριακή Συμφωνία”:

«Λογαριάσατε λάθος με το νου σας, εμπόροι,
δε μετριέται πατρίδα, λευτεριά με τον πήχη!
Κι αν μικρός είν’ ο τόπος, και το θέλει και μπόρει
τον ασήκωτο βράχο να τον φάει με το νύχι.
Τούτη η δίψα δε σβήνει, τούτη η μάχη δεν παύει,
χίλια χρόνια αν περάσουν, δεν πεθαίνουμε σκλάβοι!»

Στην ποιητική αυτή σύνθεση -που άρχισε τον Ιούλη του 1954 και ολοκληρώθηκε τον Ιούλη του 1956- ο Ποιητής χαρακτηρίζει τους ξένους κατακτητές και όσους επιβουλεύονται το νησί μας “εμπόρους”. Περιλαμβάνοντας σ’ αυτούς από τότε και τους Αμερικάνους, προτρέποντάς τους:

«... Όθεν ήρθατε πάτε, φοβεροί Αμερικάνοι
η πατρίδα σας είναι κάπου άλλου - και σας φτάνει!»

Αυτοί οι “εμπόροι” των εθνών, από τότε ίσαμε σήμερα θέλανε να χρησιμοποιούν την Κύπρο ως βραχίονα των επεκτατικών τους βλέψεων και γεωστρατηγικών τους σχεδιασμών στην περιοχή μας κι ακόμη πιο πέρα. Θέλανε και εξακολουθούν να θέλουν το λαό και τον τόπο  μας εργαλείο και εφαλτήριο σ’ αυτά τους τα αρπακτικά σχέδια. “Χαρίζοντάς” μας -σε ανταπόδωση- σήμερα υποκριτικά τον τίτλο του... στρατηγικού εταίρου, τρομάρα μας! Αυτοί που κορύφωσαν τα αντικυπριακά διχοτομικά τους σχέδια το μαύρο καλοκαίρι του 1974, μάς ρίχνουν σήμερα λίγα κόκκαλα να γλύψουμε. Κι εμείς, διά της κυβέρνησής μας, λέμε κι ευχαριστώ από πάνω! Διαγράφοντας όσα αυτοί σχεδίασαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν το καλοκαίρι του 1974.

Θέλω εδώ να κάνω μια παρένθση και να αναφερθώ στο βιβλίο του Αλέξη Παπαχελά «Ένα σκοτεινό δωμάτιο, 1967 - 1974», που κυκλοφόρησε τον Οκτώβρη 2021. Βρισκόμαστε στον Αύγουστο του 1974, παραμονές του δεύτερου Αττίλα. Ο περιβόητος Χένρι Κίσιγκερ, εμφανίζεται να λέει στον πρόεδρο Φορντ, ενημερώνοντας για τις εξελίξεις στο τρίγωνο Ελλάδα - Τουρκία - Κύπρος, τα ακόλουθα:

«Αν οι Τούρκοι ξεφύγουν στην Κύπρο, οι Έλληνες θα απασφαλίσουν. Σίγουρα δεν θέλουμε έναν πόλεμο μεταξύ τους, αλλά αν συμβεί, η Τουρκία είναι πιο σημαντική για μας και έχουν ένα πολιτικό σύστημα που θα μπορούσε να παράγει έναν Καντάφι. Μερικοί από τους συναδέλφους μου (σ.σ. υπουργοί Εξωτερικών σύμμαχων κρατών) θέλουν να σταματήσουν τη βοήθεια στην Τουρκία. Αυτό θα ήταν καταστροφή. Δεν υπάρχει κάποιος αμερικανικός λόγος για τον οποίο οι Τούρκοι δεν πρέπει να έχουν το ένα τρίτο της Κύπρου».

Ασφαλώς δεν χρειάζεται οποιαδήποτε δική μου ερμηνεία ή περαιτέρω επεξήγηση στα πάρα πάνω λόγια. Εμείς οι Κύπριοι την πολιτική αυτή δεν την βιώσαμε μόνο στην πράξη, αλλά και κυριολεκτικά στο πετσί μας. Σ’ αυτούς τους σχεδιασμούς για την Κύπρο, οι εμπόροι των λαών εξ’ αρχής βρήκαν στο νησί μας συμμάχους και “βοηθούς” κάποιους ντόπιους “εμπόρους”. Εμπόρους του πατριωτισμού, εμπόρους του εθνικισμού, εμπόρους του ελληνισμού και του τουρκισμού, εμπόρους της ένωσης αλλά και της διπλής ένωσης/διχοτόμησης... Αφήνοντας στην πορεία του χρόνου τα δικά τους ματωμένα αποτυπώματα στο κορμί της νεαρής Κυπριακής Δημοκρατίας! Μαρτυρούν τούτο ίσαμε σήμερα ο λαβωμένος Πενταδάκτυλος και τα απαίσια σύμβολα της κατοχής που οι σύγχρονοι βάρβαροι κατακτητές χάραξαν στο κορμί του. Με τους σχεδιασμούς και τις ευλογίες των Αμερικανονατοϊκών πατρόνων τους, βέβαια, αλλά, ας μη το ξεχνάμε ποτέ, και με τη «βοήθεια» των μίσθαρνων οργάνων τους σε Κύπρο και Ελλάδα: της φασιστικής χούντας των Αθηνών και της προδοτικής ΕΟΚΑ Β’.

Σ’ ότι αφορά την ελληνοκυπριακή κοινότητα, αυτή η «βοήθεια» στα αντικυπριακά σχέδια ήλθε μέσα από μια παρακρατική, παραστρατιωτιή και -πλείστες όσες φορές- παράνομη ένοπλη δράση. Στο όνομα, δήθεν, της Ένωσης. Και έχει τούτο ιστορική σημασία να το σημειώνουμε σήμερα, αφού τέτοιες μέρες, πριν ακριβώς 63 χρόνια -στις 11 του Φλεβάρη 1959- υπογράφηκε στη Ζυρίχη από τους πρωθυπουργούς Ελλάδας και Τουρκίας η πρώτη από τις δύο γνωστές συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Η οποία, μεταξύ άλλων απαγόρευε ρητά και εσαεί τόσο την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα -κάτι που, όπως θυμόμαστε, στόχευε ο κατά τα άλλα “πετυχεμένος” αγώνας της ΕΟΚΑ- όσο και τη διχοτόμηση. Γι’ αυτή την παρακρατική δράση, πέρα από τις αναφορές στο βιβλίο «Απρίλης 1964: Η (εγ)κατάληψη της Ονίσιας - Από αυτούς που τάχθηκαν να την… προστατεύσουν», λεπτομερέστερα μπορεί ο μελετητής της σύγχρονης ιστορίας του νησιού μας να βρει και στο βιβλίο του Τάκη Χατζηδημητρίου «Κυπριακή Δημοκρατία 1959 - 1964, Κράτος και Παρακράτος», που επίσης κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά το δικό μου βιβλίο.

Το έργο αυτών των “εμπόρων” -ντόπιων και ξένων- πραγματεύται και με στοιχεία αναλύει το βιβλίο «Απρίλης 1964: Η (εγ)κατάληψη της Ονίσιας». Για να καταδειχθεί πως: τα δεινά στο νησί και το λαό μας τα χρόνια μετά την ανακήρυξη της Κύπρου ως ανεξάτητο κράτος, δεν ήλθαν από μόνα τους. Τον βάρβαρο Αττίλα δεν τον έφερε η θάλασσα της Κερύνειας, αλλά αυτοί που διακήρυτταν ανένδοτο “εθνικό” αγώνα για «ένωση και μόνο ένωση», αλλά προσχεδιασμένα στόχευαν στη διπλή ένωση. Δηλαδή στη διχοτόμηση...

Σ’ αυτόν όλο το σχεδιασμό ήτανε και η Ονίσια θύμα αυτής της προδοσίας. Ήτανε, όμως, η Ονίσια, οι Ονισιώτες και οι Ονισιώτισσες σ’ όλη αυτή την τραγωδία το “μικρό” θύμα. Βλέπετε, το μεγάλο θύμα ήτανε ολάκερη η Κύπρος· ο κυπριακός λαός στο σύνολό του! Αυτή είναι η αλήθεια, κι αυτή είναι η πραγματική ιστορία.

Αυτή, λοιπόν, η ιστορία, η πραγματική και αντικειμενική ιστορία πρέπει και να λέγεται και να καταγράφεται. Και ασφαλώς να διδάσκεται στα σχολεία μας. Να μεταφέρεται ανόθευτη και στην παρούσα και στις επόμενες γενιές, κριτικά και αυτοκριτικά, μακριά από πατριωτικές κορώνες, ως συστατικό στοιχείο αυτής τούτης της εθνικής ιστορίας και της πορείας της Κύπρου και του λαού μας μέσα μέσα στο χρόνο. Και σ’ αυτή την ιστορία υπάρχουν και οι σελίδες σχετίζονται και/ή αφορούν την Ονίσια και την ευρύτερη περιοχή Δικώμου, ιδιαίτερα κατά και μετά την εκδήλωση της τουρκικής ανταρσίας το 1963.

Στο αφήγημα των αγωνιστών και επιγόνων της ΕΟΚΑ -πρώτης και δεύτερης- πρέπει να ορθωθεί και να μεταφερθεί στη σχετική βιβλιογραφία και ιστοριογραφία ο τεκμηριωμένος και αντικειμενικός αντίλογος των γεγονότων. Όπως αυτά αποδεδειγμένα, με στοιχεία, με ζωντανές μαρτυρίες και πειστικά τεκμήρια διαδραματίστηκαν. Και όχι κατά πώς τα μεταφέρουν στο λαό, προφορικά και σε γραπτά πονήματα, οι αρνητικοί πρωταγωνιστές και καταστροφείς της Κύπρου κι οι αμετανόητοι -ακόμη και σήμερα- ηγήτορες και στελέχη της ενωτικής παράταξης και του δήθεν ανένδοτου αγώνα για την ένωση, ακόμη και μετά την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960.

Ασφαλώς οι ασήκωτες ευθύνες της Τουρκίας, της ΤΜΤ και των λοιπών σοβινιστών της τ/κ κοινότητας για την τραγωδία του κυπριακού λαού είναι δεδομένες, αυταπόδεικτες και δεν διαγράφονται. Ωστόσο: για να βιώσει ο τόπος κι ο κυπριακός λαός την εισβολή και κατοχή, κάποιοι Ελληνοκύπριοι, υπηρετώντας ξένα συμφέροντα και κέντρα αποφάσεων, μέσα από τον λεγόμενο “εθνικό” τους αγώνα, άνοιξαν τις κερκόπορτες του νησιού στον Αττίλα. Φέρνοντας την κατοχή και τη διχοτόμηση. Αυτή είναι η πραγματική Ιστορία... Κι άνοιξαν τον δρόμο πριν καν εγκαθιδρυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και τον πλάτυναν στα πρώτα-πρώτα χρόνια της ζωής της!

* Συγγραφέας του βιβλίου «Απρίλης 1964: Η (εγ)κατάληψη της Ονίσιας - Από αυτούς που τάχθηκαν να την… προστατεύσουν». Το κείμενο είναι αποσπάσματα από την αντιφώνηση στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου, που έγινε στην Πάφο στις 15 του Φλεβάρη 2022