Menu
30 χρόνια από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ: Ορόσημο στην κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης κεφαλαίου - ΕΕ

30 χρόνια από τη Συνθήκη του Μάαστρ…

Οι σημερινοί τριαντάρηδες...

Ελλάδα: Πέντε λιμάνια καταλαμβάνουν οι Αμερικανοί για μεταφορά πολεμοφοδίων

Ελλάδα: Πέντε λιμάνια καταλαμβάνουν…

• Αμερικανονατοϊκή βάσηαπ...

Σήμερα ψηφίζουμε. Επιλέγουμε για 5 χρόνια

Σήμερα ψηφίζουμε. Επιλέγουμε για 5 …

Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης...

Η Ελλάδα στο τουρκικό προεκλογικό μενού

Η Ελλάδα στο τουρκικό προεκλογικό μ…

Γράφει: Δημήτρης Μηλάκας*...

Το ... χαστούκι

Το ... χαστούκι

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ* Το θ...

Πρώην σύμβουλος Μέρκελ δηλώνει ότι η Ρωσία δεν μπορεί να νικηθεί

Πρώην σύμβουλος Μέρκελ δηλώνει ότι …

• Πρέπει να αποφευχθεί ο ...

Ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία: Για σκληρές και κρίσιμες μάχες προετοιμάζονται τα δύο στρατόπεδα

Ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρα…

• Αποφάσεις αποστολής όλο...

Ευρωζώνη, ο «Μεγάλος Ασθενής»: Πώς τα υψηλά επιτόκια «βουλιάζουν» τα νοικοκυριά στα χρέη και ανοίγουν το δρόμο σε νέα κρίση

Ευρωζώνη, ο «Μεγάλος Ασθενής»: Πώς …

Βρισκόμαστε ήδη σε μια πε...

Στελέχη των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στέλνονται στην Ουκρανία!

Στελέχη των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμ…

• Σε Κίεβο, Λβιβ, Χερσώνα...

H «απολογία» του πραγματικού αρχιστράτηγου της Ελληνικής επανάστασης

H «απολογία» του πραγματικού αρχιστ…

Σαν σήμερα, 4 Φεβρουαρίου...

Prev Next

Μάνος Χατζιδάκις: «Τα παιδιά της γαλαρίας», ο Δεκέμβρης του ’44, τα αποβράσματα και οι χίτες

Μάνος Χατζιδάκις: «Τα παιδιά της γαλαρίας», ο Δεκέμβρης του ’44, τα αποβράσματα και οι χίτες

• Ο,τι ακολουθεί είναι αποσπάσματα από το editorial του περιοδικού «Το Τέταρτο», τεύχος 3, Ιούλιος 1985 - Δια χειρός Μάνου Χατζιδάκι

 

«Τα παιδιά της γαλαρίας» είναι μια φημισμένη ταινία του Καρνέ. Τα δικά μας παιδιά της γαλαρίας είναι κάπως διαφορετικά (…). Τα όνειρα σε τούτα τα παιδιά υπήρξαν κυρίαρχα, σημαντικά και διαψευσμένα.

Στον καιρό της Κατοχής τα μετέπειτα παιδιά της γαλαρίας ζούσαν απάνω στη σκηνή και παίζανε το ρόλο τους, τον όποιο ρόλο τους, έστω και τον πιο μικρό, με αυταπάρνηση, με το αίμα τους, με τη ζωή τους, χωρίς καιροσκοπισμό και ιδιοτέλεια, χωρίς προοπτική ανταλλάγματος. Μ’ ένα μονάχα στόχο, την επαλήθευση ενός επίμονου ονείρου. Και ήταν το όνειρο για μια ελεύθερη ζωή σχηματισμένη μακριά από απάνθρωπους νόμους, από ανάλγητους κρατικούς μηχανισμούς, από εξορίες και φυλακές και εκτελέσεις. Τίποτα δεν έγινε αλήθεια.

Μετά τον πόλεμο κυβέρνησαν τον τόπο ξανά φθαρμένοι άνθρωποι, ανίκανοι να συλλάβουν έστω και στο ελάχιστο απ’ ότι γεννιόνταν κείνο τον καιρό κι αναρριγούσε ολόκληρο τον κόσμο. 

Εάν μας λέγαν τότε μερικά από τα ονόματα που κυβερνήσανε κατόπιν ότι θα ξανάβγαιναν στην πολιτική σκηνή να διαφεντέψουνε τη χώρα μας, θα γελούσαμε δίχως τελειωμό με την καρδιά μας. Γιατί πιστέψαμε βαθιά μέσα μας πως όλα αυτά τα ονόματα ήσαν φαντάσματα του παρελθόντος, απόντα στα δύσκολα χρόνια που περνούσαμε, για πάντα απόντα από τον τόπο.

Κι όμως συνέβη αυτό. Ξανάρθανε τα φαντάσματα κι αρχίσαν να πλαστογραφούν γι’ άλλη μια φορά την ελληνική ιστορία. Και τα παιδιά που πολεμήσανε κι ονειρευτήκανε, γίναν παιδιά της γαλαρίας, όσα δεν διώχτηκαν και δεν εξαφανίστηκαν στις φυλακές και στα ξερά νησιά του Αιγαίου. (….)

Τα παιδιά της γαλαρίας δεν ήσαν φαύλα, δεν ήσαν χίτες, δεν ήσαν ανώμαλοι με τον φασισμό στο ’να πλευρό τους. Δεν συμβιβάστηκαν με τους νικητές Γερμανούς, δεν υπήρξαν «πατριώτες» με το περιεχόμενο του χωροφύλακα και του μπράβου. Είχαν τη σκέψη όργανο, τα μάτια υγρά κι ακούραστα να βλέπουνε τον κόσμο και την ψυχή παρθενική και απροσάρμοστη στη μεταπολεμική ελληνική αθλιότητα. Τα Δεκεμβριανά δεν ήταν αντίδραση κομμουνιστών (…).

Ήταν η αγανάκτηση των παιδιών της γαλαρίας που βλέπαν τους συντρόφους τους και τα όνειρά τους στα φέρετρα, από σφαίρες που ρίξαν δοσίλογοι και φασίστες, φορώντας γαλάζιους μανδύες εθνικοφροσύνης. Και όλα αυτά τα ελληνικά αποβράσματα με την επίσημη υποστήριξη του νεαρού τότε κράτους, είχανε ένα εχθρό: την ψυχή των παιδιών της γαλαρίας.

Εκατομμύρια ελληνικά παιδιά που πιστέψαν στην απελευθέρωση, αλλά βρέθηκαν ευθύς αμέσως απέναντι στον ίδιο χωροφύλακα, στο ίδιο δικαστή, στα ίδια ανάλγητα αρμόδια πρόσωπα που αντιμετώπιζαν πριν λίγο κιόλας χρόνο, όταν ακόμη υπήρχαν Γερμανοί. Και θέλησαν, πριν αποκλειστούν στη γαλαρία τους, να διαμαρτυρηθούν κραυγάζοντας για τελευταία φορά. Κι ύστερα να σωπάσουν – σαράντα χρόνια τώρα (σαράντα χρόνια τα περιέχω μέσα μου και τα δουλεύω για να τα πω κάποια φορά)…” 

πηγή: Ημεροδρόμος

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

back to top