Menu
Η μάχη της Αθήνας

Η μάχη της Αθήνας

Από ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ* ...

FIFA: Η σαπίλα πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα

FIFA: Η σαπίλα πίσω από τη λαμπερή …

• Κόντρες συμφερόντων και...

Βασίλι Καντίνσκι: Θεμελιωτής της «αφηρημένης τέχνης»

Βασίλι Καντίνσκι: Θεμελιωτής της «α…

Σαν σήμερα, στις 4 Δεκεμβ...

Ιράν: Ραγδαίες εξελίξεις - Καταργήθηκε η Αστυνομία Ηθών μετά τις μαζικές διαδηλώσεις

Ιράν: Ραγδαίες εξελίξεις - Καταργήθ…

Σύμφωνα με το πρακτορείο ...

Μάνος Χατζιδάκις: «Τα παιδιά της γαλαρίας», ο Δεκέμβρης του ’44, τα αποβράσματα και οι χίτες

Μάνος Χατζιδάκις: «Τα παιδιά της γα…

• Ο,τι ακολουθεί είναι απ...

ΗΠΑ-Γαλλία-Γερμανία: Δυναμώνουν αντιθέσεις και ανταγωνισμοί εντός του ευρωατλαντικού άξονα

ΗΠΑ-Γαλλία-Γερμανία: Δυναμώνουν αντ…

• Για «κίνδυνο διχασμού» ...

Μαλλιά κουβάρια στον ορθόδοξο κόσμο με αφορμή το ουκρανικό ζήτημα

Μαλλιά κουβάρια στον ορθόδοξο κόσμο…

Από ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ* ...

Όχι στη συνεργασία, ναι στην ενότητα και αντιστρόφως!

Όχι στη συνεργασία, ναι στην ενότητ…

Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης...

Ρωσία - ΕΕ - G7: Ο ενεργειακός πόλεμος πίσω από το «πλαφόν» και οι ενδο-ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί

Ρωσία - ΕΕ - G7: Ο ενεργειακός πόλε…

Η πρόσφατη απόφαση της ΕΕ...

Δομή και... Αποδόμηση...

Δομή και... Αποδόμηση...

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ* Εχω ...

Prev Next

Ο Κόκκινος Στρατός στο Βουκουρέστι

* Σαν σήμερα, 30 Αυγούστου 1944, ο Κόκκινος στρατός εισέρχεται στο Βουκουρέστι και σηματοδοτεί την απελευθέρωση της Ρουμανίας από το ναζιστικό ζυγό

 

Με την είσοδο του σοβιετικού στρατού στο Βουκουρέστι, στις 30 του Αυγούστου 1944, ολοκληρώνεται η απελευθέρωση της Ρουμανίας από το ναζιστικό ζυγό και το φασιστικό καθεστώς Αντονέσκου. Η νέα νίκη του Κόκκινου Στρατού σήμανε την κατάρρευση της γερμανικής στρατιωτικής μηχανής στα Βαλκάνια.

Η ναζιστική Γερμανία έχανε έναν πολύτιμο σύμμαχό της στον πόλεμο, ενώ η κατάληψη των πετρελαιοπηγών στο Πλοέστι από το σοβιετικό στρατό στέρησε τη Βέρμαχτ από καύσιμα. Στην περίοδο των μαχών, από τις 20 του Αυγούστου έως τις 3 του Σεπτέμβρη, οι Γερμανοί έχασαν στη Ρουμανία πάνω από 256 χιλιάδες οπλίτες και αξιωματικούς και άφησαν πίσω τους τεράστιες ποσότητες πολεμικού υλικού. Ήταν μια από τις πιο βαριές καταστροφές της ναζιστικής Γερμανίας.

Read more...

23η Αυγούστου 1939: 10 μήνες και 24 ημέρες μετά την υπογραφή της Συμφωνίας του Μονάχου...

Γράφει: Σοφία Χουδαλάκη*

Στα πρακτικά της δίκης της Νυρεμβέργης, ο αντιπρόσωπος της Τσεχίας ρωτάει τον στρατάρχη του Γ’ Ράιχ, τον Βίλχελμ Κάιτελ:

«Το Ράιχ θα επιτίθονταν ενάντια στην Τσεχοσλοβακία το 1938, εάν οι Δυτικές Δυνάμεις είχαν υποστηρίξει την Πράγα;».

Η απάντηση του Κάιτελ ήταν σαφής:

«Ασφαλώς όχι! Δεν ήμασταν αρκετά ισχυροί από στρατιωτικής απόψεως. Ο αντικειμενικός στόχος του Μονάχου (εννοούσε της Συμφωνίας του Μονάχου) ήταν να βγάλουμε τη Σοβιετική Ένωση από τη μέση, να κερδίσουμε χρόνο και να συμπληρώσουμε τους γερμανικούς εξοπλισμούς».

Η Συμφωνία του Μονάχου υπογράφεται στις 29 Σεπτεμβρίου 1938 μεταξύ Βρετανίας, Γαλλίας και Γερμανίας, Ιταλίας και αποτελεί την αρχή της αντίστροφης μέτρησης για το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Με βάση τους όρους της οργανώνεται ο διαμελισμός της Τσεχοσλοβακίας. Η Βρετανία, δια του πρωθυπουργού της Τσάμπερλεν, η Γαλλία με τον Νταλαντιέ, η φασιστική Ιταλία του Μουσσολίνι και η ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ υπογράφουν μεταξύ τους ένα κείμενο που αφορά την διάλυση μιας πέμπτης χώρας. Η ίδια η Τσεχοσλοβακία δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στις συνομιλίες που αφορούν το μέλλον της. Μια μέρα πριν κριθεί η τύχη της, στις 28 Σεπτεμβρίου, ενημερώνουν την κυβέρνησή της ότι την επομένη θα λάβει χώρα η συνδιάσκεψη που θα την αφορά. Ωστόσο, της έχουν επιτρέψει να στείλει αντιπροσώπους προκειμένου να τους ανακοινωθεί προσωπικά η απόφαση των Τεσσάρων Μεγάλων.

Read more...

Είναι ο φασισμός ο αντίθετος πόλος της (αστικής) δημοκρατίας;

Γράφει Χρίστος Μπαλωμένος*

Και να που φτάσαμε στο πραγματικό ζητούμενο: Στην ταύτιση του Μαρξ με τον Χίτλερ και του «Κεφαλαίου» με το «Ο Αγών μου», στη στοχοποίηση όχι μόνο της ΕΣΣΔ, αλλά κάθε σκέψης εργατικής χειραφέτησης από τα καπιταλιστικά δεσμά. Αυτή είναι η νομοτελειακή κατάληξη (και η ουσιαστική στόχευση) του αντικομμουνισμού σε όλες του τις μορφές: Της ταύτισης Χίτλερ - Στάλιν, του διαχωρισμού του σοσιαλισμού - κομμουνισμού από την προσπάθεια εφαρμογής του στη ζωή (σπιλώνοντας ιδιαίτερα την περίοδο της θεμελίωσής του), της ντροπαλής ή ανοιχτής αποδοχής των αντιεπιστημονικών αναλύσεων περί «ολοκληρωτισμών» ή «τελεολογιών».

Ο αντικομμουνισμός άλλωστε -ο οποίος μπορεί να καταστεί διεισδυτικός μόνο μέσω της προσαρμογής του στα διαφορετικά ακροατήρια- αποτελεί δομικό συστατικό όλων των αστικών κομμάτων, κρατικών οργανισμών ή διακρατικών ενώσεων του κεφαλαίου, με την ΕΕ να δίνει έμπρακτα το στίγμα παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του Στ. Κοντονή.

Τώρα που η σχετική αντιπαράθεση αρχίζει να ξεθυμαίνει, αναδεικνύεται πιο καθαρά ο λόγος για τον οποίο σηκώθηκε τόση «σκόνη» ανάμεσα σε πολιτικές δυνάμεις οι οποίες (παρά τις όποιες υπαρκτές διαφορές στις ιδεολογικές τους αναφορές) συμφωνούν τόσο ως προς την ανάγκη της πάση θυσία υπεράσπισης του καπιταλισμού όσο και ως προς το μίσος τους απέναντι στην πρώτη προσπάθεια οικοδόμησης της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Γνωστό δημοσιογραφικό site δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Μετρώντας κέρδη και ζημιές από την "ιστορική" σύγκρουση», εκτιμώντας ότι «η επικοινωνιακή μάχη απέβη νικηφόρα» για την κυβέρνηση. Αυτός ο καιροσκοπικός και ρηχός αστικός «αντιφασισμός» δίνει την αφορμή της εξιχνίασης της πραγματικής σχέσης φασισμού - καπιταλισμού.

Read more...
Subscribe to this RSS feed