Αμαζόνιος: Ξέφραγος... ποταμός

Τα μέτρα αυτά, ευνοϊκά για τις μεγάλες βιομηχανίες που περιμένουν να επενδύσουν στην περιοχή, είχαν ήδη ψηφιστεί από τη Βουλή την προηγούμενη εβδομάδα και πλέον χρειάζονται μόνο την έγκριση του προέδρου Μισέλ Τέμερ. Κάτι που δεν φαίνεται ιδιαίτερα δύσκολο.

Η προστασία του περιβάλλοντος είναι μάλλον το τελευταίο που απασχολεί τώρα τον Τέμερ, ο οποίος βλέπει τις φωνές που ζητούν την παραίτησή του ολοένα να πυκνώνουν, μετά τις κατηγορίες για διαφθορά που απαγγέλθηκαν εναντίον του την προηγούμενη εβδομάδα.

Όταν όμως μιλάμε για τη διακινδύνευση του Αμαζονίου και του μεγαλύτερου σωζόμενου τροπικού δάσους στον κόσμο, θα έπρεπε να ενδιαφέρεται όχι μόνον η κυβέρνηση της Βραζιλίας αλλά ολόκληρος ο πλανήτης.

Ο «πνεύμονας της Γης» έχει χάσει τις τελευταίες δεκαετίες το 40% της βλάστησής του. Κι όμως, συνεχίζει ν’ αποτελεί ρυθμιστή του παγκόσμιου κλίματος και να φιλοξενεί το 10% της παγκόσμιας χλωρίδας, καθώς και πλήθος ιθαγενών κοινοτήτων που βασίζονται στον Αμαζόνιο και το δάσος του για την επιβίωσή τους.

Η συνεχής αποψίλωση του δάσους απειλεί όχι μόνο το «σπίτι» των ιθαγενών πληθυσμών αλλά και τον αρχαίο πολιτισμό τους, ο οποίος βρίσκεται σε στενή σύνδεση με τη φύση που τους περιβάλλει.

«Η γη δεν γεμίζει τα στομάχια τους». Αυτή φαίνεται να είναι η προσέγγιση του υπουργού Δικαιοσύνης της Βραζιλίας σχετικά με τους κινδύνους που εγκυμονεί για τους ιθαγενείς η συνεχής προέλαση των επιχειρήσεων. «Θέλουμε μόνο καλύτερες συνθήκες ζωής γι’ αυτούς».

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Vice, ο συγκεκριμένος υπουργός διατηρεί στενές σχέσεις με το αγροτοβιομηχανικό μπλοκ των «ρουραλίστας», το οποίο διαχειρίζεται τη δεύτερη μεγαλύτερη βιομηχανία σόγιας στον κόσμο και το οποίο -ασκώντας πιέσεις στην κυβέρνηση- επιθυμεί ευκολότερη πρόσβαση στον Αμαζόνιο προκειμένου να επεκτείνει τις καλλιέργειές του.

Κι απ’ ό,τι φαίνεται τα κατάφερε. Το όραμα της κυβέρνησης Τέμερ για -μη βιώσιμη- ανάπτυξη περιλαμβάνει «χαλαρό» νομοθετικό πλαίσιο για τις επιχειρήσεις, ορυχεία και αυτοκινητοδρόμους που «κόβουν» τον Αμαζόνιο.

Παράλληλα, σύμφωνα με δημοσίευμα της ιστοσελίδας New Scientist, έχει ήδη ανακοινωθεί η μείωση του προϋπολογισμού της κυβερνητικής υπηρεσίας που προστατεύει τα δικαιώματα και τον πολιτισμό των ιθαγενών πληθυσμών, καθιστώντας σαφείς τις προτεραιότητες της κυβέρνησης.

Η κυβέρνηση Τέμερ μπορεί να μην «επιβιώσει» για καιρό. Δεν μπορεί όμως να συμβεί το ίδιο και με τον Αμαζόνιο. Ο πλανήτης θα είναι εδώ και για τις επόμενες γενιές και κάποιος πρέπει ν’ αντιληφθεί πως η διατήρηση των οικοσυστημάτων είναι κάτι μεγαλύτερο από όλους εμάς.

* Αναδημοσίευση από εφσυν