Menu
Ελληνική κυβέρνηση - Πανδημία: «Κάναμε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό”…

Ελληνική κυβέρνηση - Πανδημία: «Κάν…

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλο...

Πώς η επέκταση των χωρικών υδάτων σε 12 ν.μ. γίνεται ευκαιρία πλουτισμού των ενεργειακών ομίλων

Πώς η επέκταση των χωρικών υδάτων σ…

Γράφει: Νίκος Παπαναστάση...

Τι ισχύει για τα εμβόλια της Κούβας

Τι ισχύει για τα εμβόλια της Κούβας

• Συνέντευξη της πρέσβειρ...

Η αλήθεια για τις εκποιήσεις αποκαλύπτει τη γύμνια της Κυβέρνησης

Η αλήθεια για τις εκποιήσεις αποκαλ…

• Γιατί δεν εφαρμόζεται η...

Τουρκία: Επαφές με την ΕΕ με όλες τις αξιώσεις στο τραπέζι

Τουρκία: Επαφές με την ΕΕ με όλες τ…

• «Να προετοιμαστεί η κοι...

ΗΠΑ: Ο Τζο Μπάιντεν ορκίστηκε πρόεδρος

ΗΠΑ: Ο Τζο Μπάιντεν ορκίστηκε πρόεδ…

Ο Τζο Μπάιντεν και η Κάμα...

Θλιβερή κατάντια

Θλιβερή κατάντια

Γράφει: Γιαννάκης Λ. Ομήρ...

Κουμάσια

Κουμάσια

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλο...

Διερευνητικές επαφές: Made in ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και με τη σφραγίδα ενεργειακών ομίλων

Διερευνητικές επαφές: Made in ΗΠΑ -…

• Ερωήσεις και απαντήσεις...

«Κύπρος - Από το “οικονοµικό θαύµα” στην ενεργειακή ανεξαρτησία»

«Κύπρος - Από το “οικονοµικό θαύµα”…

Γράφει: Ιωάννης Κασουλίδη...

Prev Next

Δεκαπενταύγουστος - ΕΟΚΑ Β’ - β’ φάση τουρκικής εισβολής και Αναστασιάδης...

Δεκαπενταύγουστος - ΕΟΚΑ Β’ - β’ φάση τουρκικής εισβολής και Αναστασιάδης...
Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Δεκαπενταύγουστος σήμερα... Μέρα σημαδιακή -θρησκευτικά και όχι μόνο- και μέρα κατ’ εξοχής ξεκούρασης και θερινών διακοπών στη μακαρία νήσο. Διακοπές, βέβαια, πριν και μετά την ημέρα αυτή. Κατά την οποία οι πλείστοι των Κυπρίων αμολούνται στα ορεινά και στις παραλίες για λίγες στιγμές ξεγνοιασιάς, ηρεμίας και διασκέδασης. Βέβαια, εν περιόδω κορωνοϊού τι σόι ξεγνοιασιά, ηρεμία και διασκέδαση θα έχουμε είναι ερώτημα μέγα. Ωστόσο η μέρα το ’χει και για τούτο το λέω κι εγώ...

Θα μου πείτε, βέβαια, αφού τέτοια είν’ η μέρα γιατί σας βασανίζω με άλλο ένα εν τύποις πόνημα και δεν λάμνω κι εγώ κατά βουνών ή θάλλασσας μεριά; Κατ’ αρχάς τέτοια μέρα η Λευκωσία είναι ο καλύτερος τόπος ξεκούρασης και ηρεμίας. Κατά δεύτερο και κυριότερο, όμως, σας... βασανίζω και σήμερα γιατί στη σκέψη μου υπάρχουν πράγματα πολύ σοβαρά. Τα οποία ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Άστε, βέβαια, που κάποια σας τα χρωστώ. Θυμίζω επί τούτου ένα παλαιότερο εν τύποις πόνημα, ημερομηνίας 7 Ιουλίου 2020 και με τίτλο “Ο Παπαλάζαρος, ο Αναστασιάδης, η Δημοκρατία και η ΕΟΚΑ Β’...”, στο οποίο -ανάμεσα σ’ άλλα- υπέβαλα και το εξής ερώτημα:

«Αλήθειαπρόεδρε ΑναστασιάδηΕκείνες τις μαύρες ημέρες, εσείς προσωπικά που ήσασταν; Τι κάνατε τις μέρες, τις βδομάδες και τους μήνες πριν την αποφράδα εκείνη μέρα, πριν τον μαύρο εκείνο Ιούλη του 1974, για να μην έλθε ποτέ στο νησί μας αυτή η μέρα; Κι ακόμη: Τι κάνατε, πρόεδρε Αναστασιάδη εκείνη την μαύρη ημέρα, για να μην πετύχει το πραξικόπημα; Με άλλα λόγια, πρόεδρε Αναστασιάδη, εκείνη τη μέρα εσείς προσωπικά σε ποιανού την πλευρά είσασταν; Και στις ημέρεςε αυτές περιλαμβάνω και την ημέρα του Δεκαπενταυγούστου της χρονιάς εκείνης. Όταν, δηλαδή, ο Αττίλας ξεκίνησε ήδη της Β’ φάση της εισβολής και προέλαυνε προς ανατολάς κατά της ανοχύρωτης Αμμοχώστου και προς δυσμάς κατά Μόρφου μεριά...».

Να λοιπόν, τι βασανίζει τη σκέψη μου διαρκώς. Το οποίο βάσανο -κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά- γίνεται εντονότερο συγκεκριμένες μέρες και περιόδους κάθε χρόνου που περνά. Από το 1974 -ενίοτε και πιο πριν, πριν ακόμη και το 1964- και μετά, ίσαμε σήμερα... Και θα συνεχίζει να βασανίζει τη σκέψη μου όσα χρόνια θα εξακολουθώ να ζω, για όσα χρόνια το πνεύμα και η μνήμη μου θα με κρατούν και πνευματικά ζωντανό. Κι επειδή τα χρόνια μου ολένα και πληθαίνουν, αποτυπώνω τις σκέψεις και τα ερωτήματά μου αυτά και γραπτώς -τώρα και ηλεκτρονικώς και διαδυκτιακώς- έτσι που με το φευγειό μου -όποτε αυτό λάχει- από τη ζωή ετούτη, να παραμένουν εκεί. Ιστορικά καταγραμμένα.

Δεν μπορώ, λοιπόν, να ξεχάσω ότι οι μέρες ετούτες που εν έτι 2020 ζούμε, σαράντα έξι χρόνια πριν ήταν μέρες κόλασης και καταστροφής. Η οποία, όμως, δεν ήλθε από το πουθενά. Την έφεραν στην Κύπρο μίσθαρνα όργανα σκοτεινών ιμπεριαλιστικών κύκλων και μαγειρείων -μέ έδρα τις πρωτεύουσες του ΝΑΤΟ και των Αγγλοαμερικάνων- που ήθελαν και θέλουν ακόμη το νησί μας αβύθιστο αεροπλανοφόρο τους στην Ανατολική Μεσόγειο. Αλίμονο, όμως, τα μίσθαρνα αυτά όργανα είχαν και έχουν ακόμη όνομα: Χούντα των Ααθηνών και ΕΟΚΑ Β’. Όχι ως αφηρημένες έννοιες, αλλά μεταφραζόμενα σε πρόσωπα -υπαρκτά πρόσωμα σε Κύπρο και Ελλάδα- και δράσεις. Παράνομες και προδοτικές δράσεις, εννοείται.

Τώρα, αν με ρωτάτε κατά πόσον πήρα απάντηση από τον πρόεδρο Αναστασιάδη ή κάποιο του περιβάλλοντός του στο ερώτημα για τον Δεκαπενταύγουστο του 1974, η απάντησή μου θα είναι αρνητική. Δεν πήρα, όπως δεν πήρα απάντηση και σε άλλο ένα ερώτημά μου που υπέβαλα κατ’ επανάληψη από τον Φλεβάρη του 2012 ίσαμε σήμερα. Αν, δηλαδή, αληθεύει ότι την αποφράδα εκέινη μέρα του Ιούλη 1974, την ημέρα του πραξικοπήματος ο ίδιος βρισκόταν με ομάδα ενόπλων της ΕΟΚΑ Β’ σε μπλόκο έξω από το ξενοδοχείο Αμαθούς στη Λεμεσό, ελέγχοντας τους πολίτες...

Εφόσον, λοιπόν, δεν πήρα απάντηση ούτε στο πρώτο -για τις 15 ιουλίου 1974- ούτε στο δεύτερο -για τις 15 Αυγούστου 1974- είμαι υποχρεωμένος να επανέλθω στο δεύτερο. Γιατί το χωστώ στους αναγνώστες της στήλης και όχι μόνο. Γιατί το χρωστώ... γενικά! Εξάλλου, θυμίζω ότι στο εν τύποις πόνημα στις 7 Ιουλίου 2020, στην αμέσως επόμενη παράγραφο αυτής που λίγο πιο πάνω ανέφερα, συμπλήρωνα: «Εγώ προσωπικά έχω τις απαντήσεις στα πιο πάνω ερωτήματα. Και τις κατέγραψα και δημόσια, εν τύποις, όπως λέμε. Αλλά τέτοιες μέρες που ζούμε αυτό το διάστημα, καλό είναι αυτά τα ερωτήματα και να τα επανα-θέτουμε και να απαιτούμε απαντήσειςΔιότι μέχρι σήμερα δεν πήραμε κι ας βοούν τα γεγονότα...»

Πριν, όμως, δώσω συνέχεια σ’ αυτό, να κάνω και πάλιν μια μικρή παρένθεση. Και να πάω σε κάποιο άλλο εν τύποις πόνημα των τελευταίων ημερών και συγκεκριμένα σ’ αυτό στις 24 Ιουλίου 2020, με τίτλο «Από τα σπλάχνα της ΕΟΚΑ η ΕΟΚΑ Β’ - Σώμα από το σώμα της και αίμα από το αίμα της!». Στο οποίο τεκμηρίωνα τις θέσεις, αναφορές και σκέψεις μου και με παραπομπές από καταγραφές “φίλιων -προς την ΕΟΚΑ Β’- αναφορών”, όπως έγραψα. Διευκρινίζοντας: «δηλαδή εκ των έσω της ενωτικής παράταξης (που) συνέδεαν τα στελέχη της ΕΟΚΑ 1955-59 με την ΕΟΚ Β’».

Για σκοπούς του συγκεκριμένου εν τύποις πονήματος, παρέπεμπα στην ιστοσελίδα «“https://vithoskopio.woedpess.com”». Από αυτή την ίδια αντιγράφω σήμερα κάτι διαφορετικό, από το κεφάλαιο «Εισβολή - ΑττίλαςΑ’»: «...Το πιο θλιβερό όμως από όλα είναι ότι, με την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής και ενώ μπορούσαμε πράγματι έστω και μόνοι να αποσοβήσουμε την επίθεση, τα μέλη του Εφεδρικού, μικρές παραστρατιωτικές οργανώσεις πιστές προς τον Μακάριο και στον Λυσσαρίδη, διάφοροι αριστεροί-Ακελικοί αρνούνται να πάρουν καν τα όπλα και να πολεμήσουν τον ξένο εισβολέα, πιστεύοντας ότι έτσι θα πέσει η Χούντα και θα έρθει ο Μακάριος...». Και στην αμέσως επόμενη παράγραφο, διαβάζουμε: «Την ίδια ακριβώς στιγμή τα μέλη της ΕΟΚΑ Β΄ (που απελευθερώθηκαν με εντολή του Σαμψών πέντε μόλις μέρες προηγουμένως) θα λάβουν οι ίδιοι μέρος στην άμυνα του νησιού είτε ως έφεδροι στις τάξεις της Εθνικής Φρουράς, είτε στα τμήματα της οργάνωσης υπό του Ταγματάρχου Σύρου...».

Το πιο πάνω απόσπασμα, που βέβαια διαστρεβλώνει και παραχαράσσει την ιστορική πραγματικότητα, δεν είναι στο σύνολό του αυτό που σήμερα θέλω να θίξω. Γι’ αυτό και δεν θα  επιχειρήσω οποιαδήποτε απάντηση στους ισχυρισμούς του, επιφυλασσόμενος για μεταγενέστερο εν τύποις πόνημα. Για την ώρα στέκω μόνο στον ισχυρισμό ότι τάχα “μέλη της ΕΟΚΑ Β’ θα λάβουν οι ίδιοι μέρος στην άμυνα του νησιού”. Ξέρετε, στη συλλογική μνήμη του λαού μας και όσων βίωσαν τότε τα γεγονότα, είναι ότι οι "παλλικαράδες" της ΕΟΚΑ Β’ αφού πρώτα άνοιξαν -μαζί με την χουντοκρατούμενη Εθνική Φρουρά τις κυπριακές κερκόπορτες στον Αττίλα, στην εξέλιξη της εισβολής κάπου αλλού άραξαν. Με αποκορύφωμα τις 15 Αυγολύστου 1974, όταν ο Αττίλας “2” προέλαυνε κατά της ανοχύρωτης -από την ΕΟΚΑ Β’- πόλης του Ευαγόρα, αλλά και κατά της Μόρφου, τα “παλληκάρια” της ΕΟΚΑ Β’ έκαναν σούβλες και διασκέδαζαν στο Τρόοδος. Αυτό είναι καταγραμμένο στη συλλογική μνήμη του λαού μας κι όχι αυτό που υπανίσσεται και/ή αναφέρει η εν λόγω ιστοσελίδα. Για τα οποία, επαναλαμβάνω, θα επανέλθω μια άλλη φορά.

Και αυτό με φέρνει στο τελευταίο που θέλω να καταγράψω. Σε μια μαρτυρία που μου την μετέφερε πριν δύο χρόνια ο φίλος, σύντροφος, συνάδελφος δημοσιογράφος και συντοπίτης -γόνοι και οι δυο μας της Συνεργατικής Έπαυλης Ονίσια- Τάσος Αγγελής, τον οποίο τόσο πρόωρα χάσαμε πριν λίγο καιρό. Μαρτυρία στην οποία, βέβαια, ο Τάσος δεν ήταν παρόν, αλλά του μεταφέρθηκε δια ζώσης από άτομο που ήταν εκεί... Ήτανε, μου είχε πει ο Τάσος, Δεκαπενταύγουστος του 1974, κάπου στη Λεμεσό. Από κάποιο σπίτι -για την ακρίβεια από ανοικτό χώρο που εφάπτετο εκείνου του σπιτιού- έβγαιναν δυνατές μουσικές, φωνές και τραγούδια διασκέδασης. Ούτε πως κάπου αλλού στο μαρτυρικό νησί μας μαινότανε ο πόλεμος και ο Αττίλας προέλαυνε στα ενδότερα του νησιού μας. Από το σπίτι εκείνο κάμποσοι παλληκαράδες διασκέδαζαν με σούβλες, χορούς και τραγούδια. Μέχρι που μια στιγμή κάποια Ελλαδίτισσα, ένοικος σπιτιού απέναντι, βγήκε στο μπαλκόνι και τους έβαλε τις φωνές:

«Δεν ντρέπεστε -τους φώναξε οργισμένη- εδώ η Κύπρο χάνεται, εδώ έχουμε πόλεμο κι εσείς διασκεδάζετε; Εδώ δίπλα στο σπιτι αυτό η γυναίκα έχει τρεις γιους στο στρατό και στον πόλεμο και δεν ξέρει αν τα παιδά της είναι ζωντανοί ή σκοτώθηκαν στον πόλεμο, κι εσείς διασκεδάζετε; Ντροποί σας!»... Και τι έγινε, παρακαλώ: Οι παλληκαράδες τα μάζεψαν από τον αοικτό χώρο και τα μετέφεραν στην αυλή του σπιτιού και... συνέχισαν τη διασκέδαση!

Αλλά ξέρετε, που είναι το ενδιαφέρον στην όλη ιστορία; Δείτε το:

Πρώτο: Το σπίτι στο οποίο κάμποσοι παλληκατάδες, αντί να βρίσκονται στο πόλεμο να πολεμούν τον Αττίλα, διασκέδαζαν την ημέρα του Δεκαπενταυγούστου 1974, δεν ήταν όποιου κι όποιου. Ήταν του πατρικό του σημερινού προέδρου της Δημοκρατίας. Και οι παλληκαράδες που διασκέδαζαν, αν όχι όλοι κάμποσοι εξ αυτών ήταν της ΕΟΚΑ Β’.

Δεύτερο: Το άλλο σπίτι, το οποίο η Ελλαδίτισσα έδειχνε οργισμένη στους παλληκαράδες της ΕΟΚΑ Β’ ήταν το σπίτι της Φρόσως και του Κώστα Παρτασίδη, ηγετικού στελέχους του ΑΚΕΛ. Των οποίων όντως εκείνες τις μέρες οι τρεις γιούδες έσπευσαν να ποελμήσουν και να υπερασπιστούν την προδομένη -και από την ΕΟΚΑ Β’- πατρίδα. ΑΚΕΛικοί και οι τρεις, όπως όλα τα παιδιά των ΑΚΕΛικών σ’ όλη την Κύπρο που έσπευσαν να καταταγούν και να πολεμήσουν τον Τούρκο εισβολέα. Κι ας λένε σήμερα οι επίγονοι της ΕΟΚΑ Β’ ότι τάχαμου “διάφοροι αριστεροί-Ακελικοί αρνούνται να πάρουν καν τα όπλα και να πολεμήσουν τον ξένο εισβολέα”... Και επί τούτου έχω προσωπικά ιδίαν αντίληψη και μαρτυρίες που κονιορτοποιούν τον εοκαβήτικο ισχυρισμό. Αλλά έιπαμε, για τούτα μια αλλη φορά.

Τρίτο: Ο Τάσος Αγγελή, ως γαμπρός τη οικογένειας Κώστα Παρτασίδη, είχε ασφαλή και απευθείας από την πηγή ενημέρωση επί των διαδραματισθέντων... 

ΥΓ. Με την πιο πάνω μαρτυρία επ’ ουδενί τοποθετώ στα παλληκάρια που έψηναν σούβλες και διασκέδαζαν στις 15 Αυγούστου 1974 στο σπίτι Χρύσανθου Αναστασιάδη τον Νίκο Αναστασιάδη. Γιατί απλά δεν έχω τέτοια μαρτυρία από τον Τάσο Αγγελή. Δικαιούμαι, όμως, να θέτω το ερώτημα: Τη συγκεκριμένη εκείνη μέρα -που ο Αττίλας από την προηγούμενη εφορμούσε κατά Αμμοχώστου και Μόρφου, τις οποιές και κατέβαλε μια μέρα μετά- και στο σπίτι του γινόταν ξεφάντωμα με σούβλες, μουσικές, χορούς και τραγούδια, ο ίδιος πού βρισκόταν; Αυτή την απάντηση νομίζω την δικαιούται ο πολύπαθος λαό μας...
Κυπ. Κ.

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

back to top