Menu
Ικανοποιημένοι σε μεγάλο βαθμό από τις διακοπές τους στην Κύπρο οι πλείστοι περιηγητές

Ικανοποιημένοι σε μεγάλο βαθμό από …

• Σύμφωνα με τα αποτελέσμ...

Νέες μεγάλες διαδηλώσεις ενάντια στο «νόμο της σκλαβιάς» του Όρμπαν

Νέες μεγάλες διαδηλώσεις ενάντι…

• Την Κυριακή, στην Ουγγα...

Ας ξυπνήσουν αυτοί που ονειρεύονται μηδέν εγγυήσεις, μηδέν στρατό στην Κύπρο!

Ας ξυπνήσουν αυτοί που ονειρεύονται…

• “Εγερτήριο” από τον Τού...

Για μια Κύπρο στην οποία αφέντης θα είναι ο λαός της!

Για μια Κύπρο στην οποία αφέντης θα…

Γράφει: Ελισαίος Βαγενάς*...

Προδρόμου: Δεν κομίζει μηνύματα η Λουτ

Προδρόμου: Δεν κομίζει μηνύματα η Λ…

• Θα επανέλθει στις αρχές...

Εκδήλωση για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ πραγματοποιήθηκε στη Λευκωσία

Εκδήλωση για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ …

Εκδήλωση για τα 100 χρόνι...

Η θλίψη ενός Κύπριου Κομμουνιστή...

Η θλίψη ενός Κύπριου Κομμουνιστή...

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρ...

Η έκρηξη της οργής και η απόγνωση των Γάλλων

Η έκρηξη της οργής και η απόγνωση τ…

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλ...

Η πορεία προς τον πάτο ξεκίνησε...

Η πορεία προς τον πάτο ξεκίνησε...

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλο...

Απ' την παλέτα στη μουτζούρα;

Απ' την παλέτα στη μουτζούρα;

Γράφει: Λιάνα Κανέλλη* Τ...

Prev Next

Το δικό μου “μνημόσυνο” στον Κυριάκο Μάτση...(*)

Το δικό μου “μνημόσυνο” στον Κυριάκο Μάτση...(*)
Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Στς 19 του Νοέμβρη 1958 -ήταν ημέρα Τετάρτη, όπως αναγράφεται στο ημερολόγιο εκείνου του έτους- μαθητής στη πρώτη τάξη του δημοτικού, ήμουν στο σχολείο μου. Ήταν το δημοτικό σχολείο στο Κάτω Δίκωμο, αφού, ως γνωστό, έλκω την καταγωγή μου από την Συνεργατική Έπαυλη Ονίσια, πλησίον του χωριού Δίκωμο. Πριν και/ή κοντά στο μεσημέρι της ημέρας εκείνης, η περιοχή γέμισε Άγγλους στρατιώτες και αστυνομικούς της αποκιακής κυβέρνησης. Σε κάποια στιγμή ακούστηκαν παράξενοι -για τα παιδικά αυτιά μας- θόρυβοι [που ύστερα μάθαμε ότι λέγονταν πυροβολισμοί] και μια μεγάλη έκρηξη.

Βέβαια, εγώ από όπλα και στρατιώτες κάτι γνώριζα, αλλά και είχα οδυνηρή βιωματική αντίληψη, αφού: στην ηλικία των τεσσάρων μόλις χρονών εγώ και τα τρία αδέλφια μου ζήσαμε την εμπειρία να μπουκάρουν ένοπλοι Άγγλοι στρατιώτες στο σπίτι μας νυχτιάτικα και να μας ξυπνήσουν για να συλλάβουν τον πατέρα μας. Ήταν το βράδυ της 14ης του Δεκέμβρη 1955... Το βράδυ της μεγάλης προγραφής των Άγγλων αποικιστών ενάντια στο ΑΚΕΛ και τις λαϊκές οργανώσεις και τη σύλληψη και φυλάκιση 135 στελεχών του... Του κόμματος που κάποιοι "εθνικόφρονες" και τότε κι μετέπειτα -ίσαμε σήμερα- κατηγορούσαν ως... συνεργάτη των Άγγλων!

Και έρχομαι και πάλιν στην μεγάλη έκρηξη κοντά στο σχολείου μας. Ύστερα μάθαμε ότι οι Άγγλοι σκότωσαν τον Κυριάκο Μάτση, τομεάρχη Κερήνειας της ΕΟΚΑ, με το κρησφύγετό του να βρίσκεται στο Δίκωμο, όχι πολύ μακριά από το Α’ Δημοτικό Δικώμου, το σχολείο μου... Πολύ μικρός τότε -δεν είχα ακόμη κλείσει τα επτά μου χρόνια- δεν είχα αντίληψη των γεγονότων που συνέβησαν γύρω μας. Κυρίως δε ότι γίναμε, έστω και εξ αποστάσεως και χωρίς -εκείνη τη στιγμή- να το συνειδητοποιήσουμε, μάρτυρες μιας ανυπέρβλητης θυσίας.

Σιγά σιγά, όμως, μεγαλώνοντας άρχισα να τα μαθαίνω. Και να συνειδητοποιήσω τον ηρωισμό της θυσίας του Κυριάκου Μάτση, τόσο, μα τόσο κοντά στο σχολείο μας, τόσο μα τόσο κοντά σε εμάς... Αλλά και το μεγαλείο της ψυχής και τη δύναμη των πιστεύω του. Του ίδιο Κυριάκου Μάτση, που δύο χρόνια νωρίτερα, το 1956, βρισκόμενος στα κρατητήρια των Άγγλων αποικιοκρατών στη Ομορφίτα, μετά από φρικτά βασανηστήρια αρκετών ημερών, στην δελεαστική πρόταση του Χάρντιγκ, με το εξωπραγματικό για την εποχή ποσό των 500 χιλιάδων λιρών, για να αποκαλύψει μυστικά της Οργάνωσης, απαντούσε περήφανα πως “ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής!

Μια μικρή, ταπεινή κι απειροελάχιστη μονάδα, μπροστά στο μεγαλείο του Κυριάκου Μάτση, εμείς οι αριστεροί την ίδια ματωμένη πατρίδα, τον ίδιο μαρτυρικό και προδομένο λαό, τον ίδιο τόπο υπηρετούμε. Κι εγώ μαζί, μέσα από το δημοσιογραφικό λειτούργημα που έτυχε να ακολουθήσω. Κι ας μας έφερε, ο δικός μας δρόμος, σε άλλο από τον δρόμο που ακολούθησε ο Μάτσης το 1955, σε άλλη από αυτή του Μάτση θεώρηση για τον αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959.

Αυτό, όμως, δεν με εμποδίζει να θαυμάζω και να αναγνωρίζω την υπέρτατη θυσία του. Όπως δεν με εμπόδισε στη συνέχεια -κι αφού διάβασα πάρα πολλά για τη ζωή του Κυριάκου Μάτση- να πιστεύω ότι αυτός και ο Αυξεντίου, οι Αγωνιστές εκείνης της περιόδου, που προτίμησαν την ηρωική θυσία, παρά την παράδοση στον Άγγλο δυνάστη, και το μετέπειτα βόλεμα, ουδέποτε θα ακολουθούσαν τον δρόμο της ΕΟΚΑ Β’. Γιατί ήσαν κατά τεκμήριο πατριώτες, γραμμένο με το αίμα τους. Γιατί ήσαν κατά τεκμήριο Άνθρωποι, με το άλφα κεφαλαίο. Γιατί υπηρέτησαν και θυσιάστηκαν γι’ αυτόν τον τόπο. Κι είναι γνωστό, μάς το υποβάλλει εξάλλου εύστοχα ο ανώνυμος λαϊκός δημιουργός, πως: “άδρωπος εν ο τόπος, τζιαι ο τόπος γέρημος”. Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος και οι αξίες του -είναι γνωστή η βαθύτερη έννοια της λέξης “άδρωπος” στα κυπριακά- είναι ο τόπος και -χωρίς τον άνθρωπο- ο τόπος είναι έρημος...

Κι επαναλαμβάνω: Αυτό τον Άνθρωπο κι αυτό τον τόπο, σεμνά και ταπεινά σημειώνω ότι με ήθος  και ανιδιοτέλεια υπηρετούμε και εμείς -οι αριστεροί και κομμουνιστές αυτού του τόπου- και όχι μόνο. Χωρίς, βέβαια, το προνόμιο αυτό να το θεωρούμε αποκλειστικά δικό μας, αλλά και χωρίς, από την άλλη, να νομίζουν κάποιοι -ας πούμε των Συνδέσμων Αγωνιστών και της παράταξής τους- ότι είναι τούτο μόνο δικό τους προνόμιο, της δικής τους γενιάς και των επιγόνων τους. Και ότι όλοι οι άλλοι -κι εμείς οι αριστεροί, μέσα σ’ αυτούς- υπολείπονται των δικών τους αγώνων σ’ αυτό το τόπο και τους ανθρώπους του...

Κούνια που τους κούναγε!

(*) Ένα δικό μου αντι-μνημόσυνο για τα όσα μειωτικά και ψευδή οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών της ΕΟΚΑ -ποιας από τις δύο ας διαλέξουν οι ίδιοι- καταμαρτυρούν στην Αριστερά και το ΑΚΕΛ. Αλλά και για τα όσα ακούσαμε χθες στο επίσημο μνημόσυνο του ήρωα, που σαν σήμερα, πριν εξήντα ακριβώς εξήντα χρόνια έδωσε τη ζωή του θυσία για την πατρίδα. Κι αυτό, σε απάντηση σε κάμποσα που χθες ακούσαμε και είδαμε. Κυρίως είδαμε, αφού και πάλιν πρωτοπαλλήκαρα της ΕΟΚΑ Β’ έδωσαν το παρόν τους στο μνημόσυνο. Με τον μανδύα των αγωνιστών της ΕΟΚΑ, βεβαίως βεβαίως... Στους οποίους, όμως, δεν αρμόζει κάτι που έγραψε ο ήρωας και είχε στο επιμύθιο του δικού του λόγου ο πρόεδρος Αναστασιάδης, αλλά αγνοώ πόσο και πότε πίστευε σ' αυτά, όλα αυτά τα χρόνια του πολιτικού του βίου):

«Να γιατί δε νοιάζουμαι αν τη γη τη ζουν Τούρκοι για Έλληνες, Εβραίοι, για… Εκείνο που έχει σημασία είναι να την ζουν αυτοί που την ποτίζουν με τον ιδρώτα τους και να περπατούν ελεύθεροι πάνω της, διαφεντευτές της, κυρίαρχοί της. Ν’ αναπνέουν περήφανοι τον αέρα της που νάναι αέρας δροσιάς, ομορφιάς, λεβεντοσύνης. Όχι πνίχτης.» (Λόγια από επιστολή του Κυριάκου Μάτση σε φίλο του για την Κύπρο που ονειρευόταν...)

Κυπ. Κ.

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

back to top