Menu
Και φασίστες και θρασύδειλοι!

Και φασίστες και θρασύδειλοι!

Οι τρεις συλληφθέντες  πο...

Έγιναν απόψε τα εγκαίνια της φωτογραφικής έκθεσης Πέτρου Φιάκκα

Έγιναν απόψε τα εγκαίνια της φωτογρ…

* Αμμόχωστος - Η πορεία κ...

Καλωσορίστε «τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα» (του «Τρούμαν»)!

Καλωσορίστε «τα ναυτάκια τα ζουμπου…

Γράφει: Γεράσιμος Χολέβας...

Απέλαση Αμερικανών διπλωματών από τη Βενεζουέλα

Απέλαση Αμερικανών διπλωματών απ…

* Απειλούν οι ΗΠΑ, οι οπ...

Δύο βασικά ερωτήματα προς τους εν δυνάμει επενδυτές στον Συνεργατισμό

Δύο βασικά ερωτήματα προς τους εν δ…

• Πολύπλοκες και χρονοβόρ...

…Γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα!

…Γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει…

Γράφει Γεράσιμος Χολέβας*...

Η αμερικανική αυτοκρατορία και το πιόνι της

Η αμερικανική αυτοκρατορία και το π…

Γράφει: Δημήτρης Μηλάκας*...

Έφυγε από τη ζωή ο Χάρρυ Κλυνν

Έφυγε από τη ζωή ο Χάρρυ Κλυνν

Έφυγε από τη ζωή ο δημοφι...

Ελλάδα: “Έτσι θα μας βγάλουν από το μνημόνιο”…

Ελλάδα: “Έτσι θα μας βγάλουν από το…

• Σύμφωνα με τις πρώτες ε...

Φεστιβάλ Καννών: Στην ιαπωνική ταινία «Κλέφτες καταστημάτων» ο Χρυσός Φοίνικας

Φεστιβάλ Καννών: Στην ιαπωνική ταιν…

Γράφει: Νίνο Φένεκ Μικελί...

Prev Next

Η καθυστερημένη “συγνώμη” του Ιωνά και το άφθιτον κλέος του Παλληκαρίδη...

Η καθυστερημένη “συγνώμη” του Ιωνά και το άφθιτον κλέος του Παλληκαρίδη...
Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Πώς το είπε την Κυριακή ο τής Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, υπουργός μας, Ιωνάς Νικολάου; Σε αντιδιαστολή με τις περιπτώσεις άλλων λαών -είπε ο κ. υπουργός- ο αντιαποικιακός τετραετής του ’55-59, δεν υπήρξε ο τελευταίος αγώνας της πατρίδας μας, και πρόσθεσε: Και γι’ αυτό οφείλουμε σήμερα με αυτοσυνειδησία, να απολογηθούμε στους ήρωες μας...

Μιλούσε ο κ. υπουργός -την Κυριακή που μας πέρασε- στο μνημόσυνο του Ευαγόρα Παλληκαρίδη στην Πάφο και αισθάνθηκε την ανάγκη να απολογηθεί και στον νεαρό αυτό Ήρωα. Καθηκόντως και δικαίως, βέβαια, αισθάνθηκε ο κ. υπουργός την ανάγκη να απολογηθεί στον Ήρωα, που στα 18 του χρόνια έδωσε τη ζωή του για την πατρίδα και τα πιστεύω του, αλλά φευ, δεν το έπραξε σωστά...

Σου ζητούμε συγγνώμη Ευαγόρα. Γιατί πολύ σύντομα, επιτρέψαμε στα εμφιλοχωρούντα ζιζάνια της διχόνοιας να αναφυούν ανάμεσα μας…, επιτρέποντας στον Τούρκο εισβολέα, να συλήσει τα -για τριάντα πέντε αιώνες- ελληνικά χώματα της πατρίδας μας”, είπε σε ανάλογο ύφος ο κ. Νικολάου, και συνέχισε:

«Εξήντα-ένα χρόνια από τη θυσία σου, σου ζητούμε σήμερα, ταπεινά συγγνώμη. Γιατί αδυνατούμε να σου εξηγήσουμε πως, αντί να διδάσκουμε στα παιδιά μας τα ελληνοχριστιανικά μηνύματα του ωραίου σας αγώνα, τα αφήσαμε να κλυδωνίζονται ανάμεσα στις τηλεοπτικές απαξίες και στην ευτέλεια εισαγόμενων ιδανικών μιας χρήσης”. Προσθέτοντας το αρχαιοπρέπεστατο: “Συγγνώμη, γιατί μπροστά στο κλέος (*) σας, μετρηθήκαμε ανάξιοι”... ο κ. Νικολάου κατέληξε: «έφτασε λοιπόν η ώρα, να φρονηματιστούμε από τα ασύγγνωστα λάθη του παρελθόντος και να επανακαθορίσουμε τους συλλογικούς μας οραματισμούς».

Το πρώτο, λοιπόν, που έρχεται στο νου μου είναι πως είναι πολύ καθυστερημένη η “συγνώμη” του κ. Ιωνά Νικολάου. Και το δεύτερο είναι ότι η “συγνώμη” αυτή δεν εδόθη καθώς πρέπει και ορθά. Αντίθετα η “συγνώμη” του κ. Ιωνά είναι εν πολλοίς χωρίς ιστορικό προσδιορισμό και -πολύ περισσότερο- χωρίς όνομα και επώνυμο.

Με άλλα λόγια: η “συγνώμη” δεν λέγεται εκ μέρους εκείνων που την οφείλουν, αλλά στο όνομα του συνόλου. Κάτι που προσωπικά αρνούμαι να αποδεκτώ. Γιατί απλά -προσωπικά και μαζί μ’ εμένα στην πλειοψηφία του λαού μας- δεν μου αναλογεί οποιαδήποτε ευθύνη -σ' αυτά που περιγράφει και/ή υπονοεί ο κ. υπουργός- που να με οδηγεί να ζητήσω συγνώμη.

Βλέπετε, εάν η “συγνώμη” του κ. Ιωνά εκφράζει ευθύνες -για την κατάσταση που είμαστε σήμερα σαν χώρα και σαν λαός- κάποιων, τότε αυτοί οι κάποιοι θα έπρεπε να κατονομάζονται. Όχι να αποκρύβονται πίσω από φράσεις “ασύγγνωστα λάθη του παρελθόντος”, ή -ακόμη χειρότερα- “μπροστά στο κλέος σας μετρηθήκαμε ανάξιοι”! Συγνώμη κ. υπουργέ, αλλά προσωπικά -και μαζί μ’ εμένα πιστεύω η πλειοψηφία του λαού μας- δεν αποδέχομαι αυτό τον ορισμό. Γιατί εκείνοι που κρίθηκαν ανάξιοι, έχουν και όνομα και επίθετο. Έχουν και παράταξη που ανήκουν και τους εκφράζει. Με άλλα λόγια, δεν είμαστε όλοι. Κι είναι ακριβώς από αυτό που κρίνω την “συγνώμη” του κ. υπουργού χωρίς ιστορικό προσδιορισμό. Κι αυτό το λέω... ευγενικά, για να μην πω ότι είναι ανιστόρητη! Συνειδητά, βέβαια, ανιστόρητη, διότι έτσι, μαζί με τα... ξερά πάνε και τα χλωρά, όπως λέγει ο λαός μας. Ή -έτι καλύτερα- μαζί με τους “αμαρτήσαντες” -και αυτούς που εγκλημάτησαν- πάνε και οι αναμάρτητοι -και αυτοί που δεν εγκλημάτησαν- σε βάρος της πατρίδας και του λαού μας...

Των ποιο πάνω λεχθέντων τε και καταγραφέντων, θα ήθελα να πω ολίγα ακόμη επί της ουσίας:

Παρατήρηση πρώτη: Σε αντιδιαστολή με τις περιπτώσεις άλλων λαών -είπε ο κ. υπουργός- ο αντιαποικιακός τετραετής του ’55-59, δεν υπήρξε ο τελευταίος αγώνας της πατρίδας μας... Ορθό, αλλά εν μέρει. Κατ’ αρχάς ο αντιαποικιακός αγώνας του λαού μας ξεκίνησε πολύ πριν τον αγώνα της ΕΟΚΑ, ενώ ο αγώνας της ΕΟΚΑ -όπως τουλάχιστον ξεκίνησε και σύμφωνα με την πρώτη διακήρυξη- δεν ήταν μόνο... αντιαποικιακός. Εξ' ου και αποκλείστηκαν απο αυτό οι Αριστεροί και οι Τουρκοκύπριοι...
Το γιατί, όμως έστω και ο αγώνας αυτός -μετά το πέρας του οποίου η Κύπρος υποτίθεται απέκτησε την ανεξαρτησία της- δεν ήταν και ο τελευταίος, για τούτο ευθύνη φέρουν συγκεκριμένοι και όχι όλος ο λαός μας. Και σε ό,τι αφορά την ε/κ κοινότητα, ευθύνη φέρουν οι ακραιφνείς “εθνικόφρονες” -ανάμεσα στους οποίους η ηγεσία και πολλοί αγωνιστές και “αγωνιστές” της ΕΟΚΑ- που είδαν την ανεξαρτησία σαν σκαλοπάτι για την ένωση με την Ελλάδα. Και σε ότι αφορά την ε/κ κοινότητα, δεν με χρειάζεται εμένα ο κ. υπουργός να τον ενημερώσω ότι όλοι αυτοί ήσαν και είναι της δικής του ιδεολογικο-πολιτικής παράταξης...
Φευ, όμως, οι αντίστοιχοι στην τ/κ κοινότητα εθνικιστές, με τη σειρά τους έβλεπαν την ανεξαρτησία για τη διχοτόμηση ή την διπλή ένωση, με Ελλάδα και Τουρκία...
Έτσι, τα γεγονότα του Δεκέμβρη 1963 ήταν το αποτέλεσμα της αντικυπριακής στάσης των εθνικιστών και από τις δύο κοινότητες. Αλίμονο, όμως, οι πλείστοι από αυτούς ήταν και οι πρώτοι που έλαβαν αξιώματα και θέσεις στη δημόσια υπηρεσία από το νεοσύστατο κράτος, θεωρώντας μάλιστα τούτο ως κεκτημένο λόγω του... αγώνα τους. Κατά συνέπεια, την συγνώμη, την πραγματική και από καρδιάς συγνώμη στους ήρωες μας είναι γνωστό ποιοι πρέπει να την απευθύνουν, δεν είναι όλοι μας...

Παρατήρηση δεύτερη: Λέγοντας ο κ. υπουργός ότι “πολύ σύντομα επιτρέψαμε στα εμφιλοχωρούντα ζιζάνια της διχόνοιας να αναφυούν ανάμεσα μας”… Αλίμονο, όμως, ανάμεσά μας δεν ανεφύησαν ζιζάνια της διχόνοιας, αλλά παρανομία και παράνομη δράση ανθρώπων από συγκεκριμένη παράταξη: Την παράταξη που εκφράζει και από την οποία προέρχεται ο κ. υπουργός και η κυβέρνηση Αναστασιάδη. Οι οποίοι μέσα από την παράνομη και εγκληματική δράση τους -πρώτα με το Εθνικό Μέτωπο και μετά με την ΕΟΚΑ Β’, με ενδιάμεσο “σταθμό” το εκκλησιαστικό πραξικόπημα- με την βία ήθελαν να κάνουν το δικό τους και να καταλύσουν το ανεξάρτητο κράτος. Μετά, βέβαια, από την τραγωδία, η ίδια παράταξη εφηύρε το αφήγημα της “βίας και αντιβίας”. Ωσάν, δηλαδή, η παράνομη δράση ενάντια στο κράτος και τη συνταγματική του τάξη, να ήταν το ίδιο με την υπεράσπιση του κράτους και της συνταγματικής τάξης. Οποία αισχύνη!

Παρατήρηση τρίτη: Η διχόνοια -κατά τον κ. υπουργό- και τα ζιζάνια της επέτρεψαν στον Τούρκο εισβολέα, να συλήσει τα -για τριάντα πέντε αιώνες- ελληνικά χώματα της πατρίδας μας... Οποίον αίσχος από υπουργό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο οποίος, μάλιστα, μιλούσε σε μνημόσυνο ήρωα!
Την Κερκόπορτα της Κύπρου στον Τούρκο εισβολέα δεν την άνοιξαν μηδέ τού επέτρεψαν να συλήσει τα ελληνικά χώματα της πατρίδας μας τα ζιζάνια της διχόνοιας. Την πόρτα στον Τούρκο εισβολέα άνοιξαν διάπλατα το φασισταριό της χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ με το προδοτικό χουντοφασιστικό πραξικόπημα της 15ης του Ιούλη 1974. Το οποίο, μάλιστα, σχεδίασαν και οργάνωσαν αμερικανο-βρετανο-νατοϊκοί εγκέφαλοι και χέρια αλλά εκτέλεσαν η χούντα των Αθηνών και ημεδαπά -εν Κύπρω- μίσθαρνα όργανά της και η ΕΟΚΑ Β’. Αυτοί, λοιπόν, οφείλουν τη “συγνώμη” στον Παλλακαρίδη και τους άλλους ήρωες -όχι μόνο της ΕΟΚΑ, αλλά όλων των αγώνων- της ελευθερίας και ανεξαρτησίας της Κύπρου. Όχι όλοι μας, κύριε υπουργέ!

Παρατήρηση τέταρτη: Τα περί ελληνοχριστιανικών μηνυμάτων του ωραίου αγώνα της ΕΟΚΑ, που αναφέρει ο κ. υπουργός και τα οποία μάλιστα θα έπρεπε σήμερα να διδάσκουμε στα παιδιά μας, μαρτυρούν ότι ακόμη και σήμερα κάποιοι αδυνατούν να αντιληφθούν την σύνθεση του κυπριακού λαού και τον χαρακτήρα του Κυπριακού και στέλλουν το μήνυμα της επιβολής της μίας κοινότητας στην άλλη. Κρίμα...

Παρατήρηση πέμπτη: Έφτασε λοιπόν η ώρα, λέει ο κ. Ιωνάς, να φρονηματιστούμε από τα ασύγγνωστα λάθη του παρελθόντος και να επανακαθορίσουμε τους συλλογικούς μας οραματισμούς... Οποία τραγωδία, αν η προδοσία και το έγκλημα της 15ης του Ιούλη 1974, αν ο εκ των έσω πόλεμος και υπόσκαψη του νεοσύστατου κράτους στις αρχές της δεκαετίας του ’60, και το ότι κάποιοι με τη δράση τους “κατάφεραν” να δημιουργήσουν σε μια σταλιά τόπο και σε ένα τόσο δα κράτος  μια τεράστια -και ίσαμε σήμερα άλυτη- δικοινοτική διαφορά ποτισμένη με αίμα ένθεν κακείθεν, χαρακτηρίζονται από ένα υπουργό λάθη, έστω και ασύγγνωστα, ε τότε κάποιοι ακόμη δεν έχουν πάρει τα σωστά μηνύματα. Και ο τόπος δεν έχει σωτηρία, δυστυχώς...

Παρατήρηση έκτη: Συγγνώμη, γιατί μπροστά στο κλέος σας, μετρηθήκαμε ανάξιοι, δήλωσε ο κ. Ιωνάς. Λυπούμαι, κ. υπουργέ, αλλά η γενίκευση αδικεί τους πολλούς και “δικαιώνει” τους ολίγους. Διότι ανάξιοι είναι οι ολίγοι, αυτοί που εγκλημάτησαν και έδρασαν κατά της πατρίδας και του λαού μας -ως περιέγραψα πιο πάνω- και όχι οι πολλοί. Και ναι, αυτοί οι ολίγοι είναι ανάξιοι του άφθιτου κλέους -αθάνατης δόξας- του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και ηρώων της περιοπής ενός Γρηγόρη Αυξεντίου και ενός Κυριάκου Μάτση...

(*) Επειδή δεν θέλω να το παίζω πολύξερος και πολυπράγμων, άνοιξα το λεξικό για να φρεσκάρω τις περί του “κλέους” γυμνασιακές γνώσεις μου. Μετροφυλλώντας, λοιπόν, δέλτους από την αρχαϊκή επική ποίηση βρήκα στο διαδίκτυο -σε ένα πόνημα των Δ. Ν. Μαρωνίτη και Λ. Πόλκα- στην Ιλιάδα του Ομήρου το “Το κλέος ἄφθιτον του Αχιλλέα”.
Από τον Όμηρο, λοιπόν, μάθαμε ότι ο χολωμένος γιος της Θέτιδας, σε μια κρίση αυτοσυνειδησίας στη σκηνή της «Πρεσβείας», αντιδρώντας στην πρόταση του Οδυσσέα να επιστρέψει στη μάχη ενόψει τιμών και κύδους, αναφέρεται στη διπλή του μοίρα, όπως, λέει, του την είπε κάποτε η μητέρα του (I 412-416):
Αν μένοντας εδώ πολεμώ γύρω από την πόλη των Τρώων, είναι χαμένος για μένα ο γυρισμός [νόστος], η δόξα μου όμως θα είναι αθάνατη [κλέος ἄφθιτον ἔσται]. Αν πάλι γυρίσω στο σπίτι μου στην αγαπημένη μου πατρική γη, είναι χαμένη για μένα η μεγάλη δόξα [κλέος ἐσθλόν], θα ζήσω όμως πολλά χρόνια, και ούτε που θα με βρει γρήγορα το τέλος του θανάτου.
Το κλέος, λοιπόν, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η... δόξα. Την οποία τολμώ να ισχυριστώ πως ελάχιστοι από τους σύγχρονους Κύπριους Έλληνες απέκτησαν και/ή θα αποκτήσουν. Σ’ αυτούς δε είμαι σίγουρος πως οι ιστορικοί του μέλλοντος δεν θα καταγράψουν οιονδήποτε των... σύγχρονων -μιλώ για τα χρόνια της κυπριακής ανεξαρτησίας ίσαμε σήμερα- πολιτικών... Κάποιους επιφανείς πολιτικούς ναι, θα καταγράψει η ιστορία, αλλά και αυτοί σήμερα μάλλον εκλείπουν...

• Φωτογραφία: Το ερειπωμένο από τους πραξικοπηματίες Προεδρικό Μέγαρο -προφανώς "θύμα" των... ζιζανίων της διχόνοιας, αν πάρουμε τοις μετρητοίς αυτά που λέγει ο κ. υπουργός- και στην μικρή ένθετη φωτό ο υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, Ιωνάς Νικολάου, κατά την εκφώνηση του επιμνημόσυνου λόγου για τον Παλληκαρίδη την περ. Κυριακή στην Πάφο...

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

back to top