Menu
Η θλίψη ενός Κύπριου Κομμουνιστή...

Η θλίψη ενός Κύπριου Κομμουνιστή...

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρ...

Η έκρηξη της οργής και η απόγνωση των Γάλλων

Η έκρηξη της οργής και η απόγνωση τ…

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλ...

Η πορεία προς τον πάτο ξεκίνησε...

Η πορεία προς τον πάτο ξεκίνησε...

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλο...

Απ' την παλέτα στη μουτζούρα;

Απ' την παλέτα στη μουτζούρα;

Γράφει: Λιάνα Κανέλλη* Τ...

Να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας

Να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας

Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης...

ΗΠΑ: Ο «κομμουνιστής» και ο Πομπέο

ΗΠΑ: Ο «κομμουνιστής» και ο Πομπέο

Γράφει: Γεράσιμος Χολέβας...

Μνημείο βαθύτερης εμπλοκής της Ελλάδας στα επικίνδυνα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια

Μνημείο βαθύτερης εμπλοκής της Ελλά…

• Ο “Στρατηγικός Διάλογος...

Ναζί και «μακεδονομάχος» γίνεται;

Ναζί και «μακεδονομάχος» γίνεται;

Δεν χρειάζονται πολλά λόγ...

Δήλωση Αλληλεγγύης με το λαό της Κύπρου

Δήλωση Αλληλεγγύης με το λαό της Κύ…

• Από 62 Κομμουνιστικά κα...

Κάλεσμα της 20ής Διεθνούς Συνάντησης Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων στην Αθήνα

Κάλεσμα της 20ής Διεθνούς Συνάντηση…

• Για την ενίσχυση της πά...

Prev Next

Οι “εκλογές” στα κατεχόμενα, το αποτέλεσμα και η... Αριστερά

Οι “εκλογές” στα κατεχόμενα, το αποτέλεσμα και η... Αριστερά
Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι το αποτέλεσμα των τελευταίων -παράνομων- “βουλευτικών εκλογών” στα κατεχόμενα από την Τουρκία κυπριακά εδάφη θα συνεχίσει από μακρόν να σχολιάζεται, να αναλύεται και να λέγει ο καθείς το μακρύ και το κοντό του. Το “πως” και “γιατί” οι Τουρκοκύπριοι (;) ψήφισαν κατά πως ψήφισαν. Γιατί αναδείχθηκε πρώτο κόμμα με διαφορά το εθνικιστικό ΚΕΕ και γιατί τα κόμματα της “αντιπολίτευσης” -αριστερά τε και κεντρώα- πήραν τς ψήφους που πήραν. Ιδιαίτερα πως και γιατί το -επωνομαζόμενο- αριστερό ΡΤΚ από πρώτο κόμμα στις περασμένες “εκλογές” έπεσε στη δεύτερη θέση. Χάνοντας σχεδόν το μισό μέρος της δύναμής του -από 38% έπεσε λίγο πάνω από το 20%- αλλά και παίρνοντας, ουσιαστικά, κάτω από το 60% των “ψήφων” που πήρε το εθνικιστικό κόμμα!

Μέσα σ’ αυτό, λοιπόν, το κλίμα αναλύσεων και προσπάθειας να δώσει ο καθένας τις δικές του ερμηνείες, θα ήθελα κι εγώ να προσπαθήσω να δώσω τη δική μου ανάλυση. Ή αν θέλετε, τη δική μου θεώρηση των πραγμάτων. Η οποία -ως εκ του τίτλου- δεν παραπέμπει κατ’ ανάγκη στις όποιες αναλύσεις έχουμε ίσαμε τώρα διαβάσει ή ακούσει, αλλά κάπου αλλού: Στην Αριστερά και το ρόλο της. Γενικά στην κοινωνία, αλλά και ειδικότερα στο κατεχόμενο από την Τουρκία κομμάτι της Κυπριακής Δημοκρατίας, της μάνας κυπριακής γης. Κι είναι ακριβώς αυτή -η δεύτερη- παράμετρος ιδιαίτερα βαρύνουσας σημασίας για τα όποια συμπεράσματα θέλουμε να βγάλουμε από τις παράνομες αυτές εκλογές και το αποτέλεσμά τους. Το οποίο -επί της ουσίας- λίγο επηρεάζει και/ή θα επηρεάσει τη διαδικασία λύσης του Κυπριακού, αφού κυρίαρχο και καταλυτικό ρόλο για τη -μη- λύση στο Κυπριακό διαδραματίζει η Άγκυρα.

Διευκρινίζω εξ αρχής πως αφορμή για τη δική μου ανάλυση, έδωσαν οι πρώτες δηλώσεις του προέδρου του ΡΤΚ, Τουφάν Ερχιουρμάν (κεντρική φωτογραφία), ο οποίος επικαλέστηκε την αριστερή τοποθέτηση -ενδεχομένως και ιδεολογία- του κόμματός του: “Για μας -δήλωσε ο κ. Ερχιουρμάν- αυτό δεν είναι το τέλος, αντιθέτως είναι η αρχή. Είμαστε ένα αριστερό κόμμα. Είμαστε ένα κόμμα που παίρνει το μάθημά του από τις ανόδους και τις καθόδους των αριστερών κομμάτων στον κόσμο ή εδώ"...

Για να αναφέρει -κάπου αλλού στις δηλώσεις του- ότι: “Για μας από αύριο αρχίζει μια νέα φάση αγώνα, δεν θα κλειστούμε στο καβούκι μας, θα είμαστε στους δρόμους και ο στόχος μας είναι ξεκάθαρος, ένα σύστημα που αξίζει στο λαό”...

Αυτές, λοιπόν, οι αναφορές του προέδρου του ΡΤΚ μου επιτρέπουν -πιστεύω- να δω τις παράνομες εκλογές στα κατεχόμενα όχι κατά πως τις βλέπει και αναλύει η πλειοψηφία των αναλυτών, αλλά από την σκοπιά της αριστεράς και -κατ’ επέκταση- του Αριστερού. Για να αναφέρω πως: από τη στιγμή που ένα κόμμα αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερό κόμμα, αλλά στην πορεία του χρόνου επιτρέπει στον εαυτό του όχι μόνο να είναι, αλλά και να ενεργεί, να δρα και να συμπεριφέρεται ως συστημικό κόμμα, τότε ένα κομμάτι των καταβολών και της ιδεολογίας του βραχυκυκλώνεται -ενδεχομένως και αιχμαλωτίζεται- από το σύστημα. Και προκειμένου για τα κατεχόμενα και το παράνομο κατοχικό μόρφωμα που η Άγκυρα επέβαλε -ως τετελεσμένο και συνακόλουθο της τουρκικής εισβολής του 1974 και κατοχής- το “σύστημα” και το “συστημικό” δεν μεταφράζεται όπως σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου -της Κυπριακής Δημοκρατίας περιλαμβανομένης- αλλά λαμβάνοντας υπόψη το τεράστιο έγκλημα που έγινε σε βάρος της Κύπρου και του λαού της το 1974. Και το οποίο συνεχίζεται ίσαμε σήμερα. Και με το οποίο οι πολιτικές δυνάμεις των Τουρκοκυπρίων στα κατεχόμενα φαίνεται όχι μόνο να έχουν προσαρμοστεί, αλλά και να αποτελούν συστατικό μέρος τους. Αλίμονο, όμως: εδώ ακριβώς έπρεπε να φανεί η διαφορά της όποιας αριστεράς στην Κύπρο, στα κατεχόμενα και όχι μόνο. Ότι, δηλαδή, δεν μπορούν να θωρούν εαυτό μέρος της διαιώνισης αυτού του εγκλήματος και/ή της λύσης που η Άγκυρα θέλει να δώσει στην Κύπρο για εξυπηρέτηση των δικών της γεωστρατηγικών στόχων και όχι των συμφερόντων των Τουρκοκυπρίων. Κάτι που συχνά πυκνά λένε οι ίδιοι οι Τουρκοκύπριοι.

Βλέπετε, παγκόσμια -συνολικά κι σε κάθε χώρα χωριστά- η αριστερά δεν μπορεί να συμβιβάζεται με εγκλήματα όπως αυτό που διέπραξε -και εξακολουθεί να διαπράττει- η Άγκυρα στην Κύπρο. Ούτε με την εισβολή και κατοχή, αλά ούτε και με την αλλαγή του ιστορικού, δημογραφικού, πολιτιστικού και θρησκευτικού χαρακτήρα του νησιού. Η αριστερά πουθενά στον κόσμο -το ίδιο πιστεύω έπρεπε και στην Κύπρο- δεν θα μπορούσε να συμβιβαστεί με τη διχοτόμηση μιας χώρας και ενός λαού, όπως επιχειρεί να κάνει η Άγκυρα. Και βρίσκεται -πρέπει να το λέμε αυτό- ένα μόνο βήμα πριν το πετύχει. Μέσα από τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, όπως αυτή το εννοεί και με το περιεχόμενο που αυτή της προσδίδει.

Ακόμη: Η αριστερά πουθενά στον κόσμο -κι έτσι πρέπει και/ή έπρεπε και στην Κύπρο- δεν μπορεί  συμβιβάζεται με την εθνοκάθαρση, με τον βίαιο και με τη χρήση όπλων εκτοπισμό κόσμου από τα σπίτια και τις περιουσίες του. Η αριστερά πουθενά στον κόσμο δεν θα μπορούσε να συμβιβαστεί με την παραγραφή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών οποιουδήποτε λαού, του κυπριακού περιλαμβανομένου. Ούτε και θα μπορούσε να αποδεχτεί την μετακύλιση αυτών των δικαιωμάτων και ελευθεριών σε τρίτους, που ως αποτέλεσμα στρατιωτικής εισβολής και πολέμου μεταφέρθηκαν και εγκαταστάθηκαν στα σπίτια και περιουσίες των εκτοπισμένων... Ακόμη και αν οι μεταφερθέντες και εγκατασταθέντες είναι σύνοικοι και συμπατριώτες. Οι οποίοι, όμως, είχαν αλλού σπίτια και περιουσίες στην ίδια πατρίδα. Κι αυτό το λέω, χωρίς να σημαίνει ότι με ενοχλεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τυχόν νέα ομοσπονδιακή κρατική δομή, αν αυτό είναι δημοκρατική επιλογή των Κυπρίων.

Αλλά ξέρετε ποια είναι μια παράλληλη -και συμφραζόμενη- τραγωδία στην Κύπρο; Ότι το αφήγημα -που δεν είναι σύνθημα, αλλά μια πραγματικότητα- “μια Κύπρος, ένας λαός”, είναι αφήγημα των Τουρκοκυπριων. Οι οποίοι έβλεπαν -και βλέπουν ολοένα και περισσότερο- ένα μεγάλο κομμάτι τη χώρας μας να προσαρτίζεται σταδιακά στην Τουρκία και τους Τουρκοκύπριους -αναπόσπαστο κομμάτι του κυπριακού λαού- να απορροφούνται από τους έποικους, ενώ αυτοί που μάχονται κατά της αφομοίωσης τους από το τουρκικό στοιχείο να φεύγουν από το νησί μας...

Εκεί, λοιπόν, που ένα τ/κ κόμμα της αριστεράς στα κατεχόμενα θα έπρεπε να δράσει, ενάντια σ’ αυτό το έγκλημα που από το 1974 συντελείται στην Κύπρο, χρησιμοποιώντας ναι και τους όποιους θεσμούς η Άγκυρα έχει δημιουργήσει στο κατοχικό μόρφωμα, τι βλέπουμε στην πράξη; Την λεγόμενη αριστερά -όπως θεωρεί τον εαυτό του το ΡΤΚ και η ηγεσία του- στην κατεχόμενη Κύπρο όχι μόνο να μην αντιστέκεται στις μεθοδεύσεις της Άγκυρας, αλλά ενίοτε και να αποτελεί η ίδια βραχίονα αυτών των μεθοδεύσεων.

Αλήθεια, όταν το μεγάλο κύμα αντίδρασης των Τουρκοκυπρίων το 2003/2004, που έφερε αφ’ ενός το άνοιγμα των οδοφραγμάτων και στη συνέχεια την “πτώση” του Ραούφ Ντενκτάς από την ηγεσία της τ/κ κοινότητας, ποιος αναδείχθηκε στην ηγεσία της τ/κ κοινότητας. Ναι, μέσα από τους παράνομου θεσμούς του παράνομου κατοχικού μορφώματος: Ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ και το ΡΤΚ. Τ οποίο ήταν -ακριβώς λόγω των τότε πολιτικών του θέσεων και κυρίως λόγω του αγώνα για επανένωση της Κύπρου και του λαού της- η πρώτη πολιτική δύναμη των Τουρκοκυπρίων στα κατεχόμενα Για να διαδεχθεί στην πορεία ο αριστερός κ. Ταλάτ τον εθνικιστή Ραούφ Ντενκτάς στην “προεδρία” του ψευδοκράτους και να διαδεχθεί τον κ. Ταλάτ στην “πρωθυπουργία”, ο μετέπειτα ηγέτης του ΡΤΚ, Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ.

Κ αυτό το όνομα, φέρνει στη θύμησή μου ένα γεγονός: Όταν το 2004 οι Ε/κ απέρριψαν το σχέδιο Ανάν, το οποίο οι Τ/κ υπερψήφισαν, ο κ. Σογιέρ είχε δηλώσει από τις συχνότητες του “Άστραότι αν ήταν αυτός στην “εξουσία” -στα κατεχόμενα- θα εφάρμοζε τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης που περιέχονταν στο σχέδιο Ανάν, ανεξάρτητα αν απέρριψαν οι Ε/κ το σχέδιο. Θέση, ασφαλώς, σωστή. Φευ, όμως: Κάποιους μήνες μετά, που τα γεγονότα έφεραν τον -αριστερό- Μεχμέτ Αλί Ταλάτ στην “προεδρία” και τον -επίσης αριστερό και νέο ηγέτη του ΡΤΚ- Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ, στην “πρωθυπουργία” του ψευδοκράτους, ο τελευταίος “ξέχασε” -ελέω ανωτέρας δύναμης, ήτοι... Άγκυρας- τη δήλωση που έκανε στον “Άστρα”. Και παρήλθαν έκτοτε έτη 13 και αντί στην επανένωση της Κύπρου και του λαού μας, οδηγούμαστε -από την Άγκυρα και με την ανοχή των συμμάχων της- ολοένα και περισσότερο στη διχοτόμηση...

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

back to top